Λάβρος ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς γιά τήν οἰκονομική κατάσταση

Σχετικώς προς τον μέγιστον θόρυβον τον προκαλούμενον καθημερινώς εξ αιτίας της περιελεύσεως της φιλτάτης ημών πατρίδος, της πεπροικισμένης υπό του Δημιουργού δι’ εξαιρέτου και εκπληκτικής φύσεως εις δεινοτάτην οικονομικήν ανάγκην και δυσπραγίαν, ένεκεν της υπερχρεώσεως της χώρας από την λεγομένην μεταπολίτευσιν και των δηλουμένων φορολογικών και άλλων μέτρων ως υπεραναγκαίων δια την υπέρβασιν της εμφανιζομένης ως τραγικής καταστάσεως, συνοδευομένης από αφόρητον λαϊκισμόν και ακατάσχετον ψευδολογίαν, επιθυμούμεν να αναφέρωμεν ολίγα τινά:




Από τής συστάσεως του Ελληνικού Κράτους η Αγιωτάτη ημών Εκκλησία, αριθμούσα βίον χιλίων επτακοσίων ετών, κατά καιρούς προσέφερεν το 96% της περιουσίας αυτής, δια τας ανάγκας του Γένους και από το εναπομείναν 4%, το 3% τυγχάνει δεσμευμένον δια διαφόρους λόγους, υπό της Ελληνικής Πολιτείας. Η δε «μυθώδης» Αυτής περιουσία δεν είναι τόσον τεραστία ως θρυλείται.


Συγκεκριμένως, ο κεντρικός Αυτής οργανισμός έχει εις την κατοχήν του το όλον, δια την τεραστίων διαστάσεων οπήν, του εκ 380 δισεκατομμυρίων Ευρώ υπερχέους της Χώρας, σταγόνα, ύψους 150 εκατομμυρίων Ευρώ, που αντιστοιχεί εις 9 εκατομμύρια μετοχών της Εθνικής Τραπέζης.


Εν Πειραιεί, η Αγιωτάτη ημών Εκκλησία παρέδωκεν δια την ανίδρυσιν της πόλεως, καθ’ ολοκληρίαν την περιουσίαν του τότε βακουφίου της Ι. Μονής Αγ. Σπυρίδωνος Πειραιώς εξικνουμένη καθ’ άπασαν σχεδόν την Πειραϊκήν χερσόνησον και δι’ αυτό η πόλις του Πειραιώς ευγνωμονούσα ανεκήρυξεν τον Άγιο Σπυρίδωνα ως Πολιούχον και Προστάτην αυτής.


Επομένως μαθήματα δεοντολογίας και ηθικής εις την Αγιωτάτην ημών Εκκλησίαν δεν τυγχάνει ευπρεπές να δίδωνται δια την αποδεδειγμένην ιστορικώς αλληλεγγύην αυτής προς το Ελληνικόν Κράτος. Η ατυχής και δεικτική αναφορά ορισμένων δια την ανάληψιν υπό του Ελληνικού Δημοσίου της μισθοδοσίας του Κλήρου της Αγιωτάτης ημών Εκκλησίας προσκρούει, αφ’ ενός μεν εις την ανωτέρω αδυσώπητον πραγματικότητα και αφ’ ετέρου εις την συμβατικήν υποχρέωσιν της Ελληνικής Πολιτείας δια Νόμων αυτής καθοριζομένην.


Άλλωστε η μισθοδοσία των κληρικών ως οι αριθμοί αποδεικνύουν μηδέ των Αρχιερέων εξαιρουμένων εξαντλείται εις τον βασικόν μισθόν των δημοσίων υπαλλήλων άνευ ετέρων επιδομάτων.


Συγκεκριμένως έγγαμος Κληρικός παραμένων εν ενεργεία με 60ετη εφημερικήν υπηρεσίαν λαμβάνει αποδοχάς εις χείρας του 1.466,25 Ευρώ.


Παρά όμως τα ανωτέρω πασίδηλα και αυταπόδεικτα δια κάθε εχέφρονα, εάν η οικονομική δυσπραγία και κρίσις της χώρας προείρχετο εκ φυσικής τινός καταστροφής η πανδημίας η πολεμικής συρράξεως, η Αγιωτάτη ημών Εκκλησία θα έδει να πωλήση τας κανδήλας των Ι. Ναών και τα Ι. Σκεύη δια να συμβάλη εις την ανακούφισιν της Χώρας, ως κατά την μακραίωνα Αυτής ιστορικήν πορείαν πολλάκις έπραξεν. Δεν συμβαίνει όμως τι εκ των ανωτέρω διότι οι πάντες γνωρίζουν ότι η υπερχρέωσις της Χώρας, οφείλεται εις την απληστίαν των εχόντων και των διαχειριστών υπό την σκανδαλώδη κάλυψιν των πολιτικώς υπευθύνων.


Κατά την διάρκειαν της μεταπολιτεύσεως υπήρξε γενικός οικοδομικός οργασμός έργων που ανεμόρφωσαν την Χώρα και εισέρευσε και τεράστιος πακτωλός κοινοτικών χρημάτων αλλά οι υπερβάσεις του κόστους των έργων έφθασαν έως και το 120 του αρχικού προϋπολογισμού.


Η πλέον χαρακτηριστική περίπτωσις είναι ο Κηφισός που εκόστισεν τελικώς 60,3 εκατομμύρια Ευρώ ανά χιλιόμετρον έναντι 45,5 εκατομμύρια Ευρώ αρχικού προϋπολογισμού, ενώ κατά μέσον όρον εις την Ευρώπην το χιλιόμετρον αντιστοίχως κοστίζει 30 εκατομμύρια Ευρώ.


Έτερον παράδειγμα η Αττική οδός, που υπερέβη εις την αξία κατασκευής αυτής το 120% του αρχικού προϋπολογισμού και από προϋπολογισθέντα 9,6 εκατομμύρια Ευρώ ανά χιλιόμετρον τελικώς έφτασε εις τα 21,1 εκατομμύρια Ευρώ, τα δε λεγόμενα Ολυμπιακά έργα εκόστισαν πενταπλασίως των προϋπολογισθέντων δια της μεθόδου των απ’ ευθείας αναθέσεων.


Με τήν διάσκεψιν τών Παρισίων, η Γερμανική Πολιτεία ανέλαβεν τήν υποχρέωσιν να καταβάλη εις τήν Ελληνικήν Πολιτείαν δια πολεμικάς αποζημιώσεις, αλλά και δια το αναγκαστικόν κατοχικόν «δάνειον», ποσόν ανάλογον των 70 δισεκατομμυρίων Ευρώ, το οποίον ουδέποτε διεξεδικήθη και ουδέποτε κατεβλήθη.


Βεβαίως η απάντησις εις το ερώτημα διατί; είναι απλουστάτη, διότι εάν οι κυβερνώντες τουλάχιστον κατά την μεταπολίτευσιν, απετόλμων να διεκδικήσουν τα χρήματα αυτά θα εξεβιάζοντο υπό του Γερμανικού Κράτους με τας αποκαλύψεις της αρπαγής που συνετελέσθη εις βάρος του Ελληνικού Δημοσίου από τας δραστηριοποιουμένας εις την Ελλάδα Γερμανικάς εταιρείας, αι οποίαι προσέφεραν την υπερτιμολογημένην τεχνογνωσίαν και τεχνολογίαν των και φυσικώς εμοίρασαν και τας σχετικάς προμηθείας εις τους υπογράψαντας τας αναλόγους συμβάσεις.


Τυγχάνει ηλίου φαεινότερον, ότι ο πολύς κ. Χριστοφοράτος «διεπορθμεύθη» εις την δωροδοκήσασα Γερμανικήν Πολιτείαν δια της εταιρείας SIEMENS, υπό των λεγομένων κομμάτων εξουσίας της Πατρίδος ημών δια να μην αποκαλύψη την συμβολήν της ειρημένης SIEMENS εις τους κορβανάδες και όχι μόνον των διαπλεκομένων δύο κομμάτων εξουσίας. Τούτο απεδείχθη υπό των ακριτομυθιών του κ. Χριστοφοράτου, υπό των ειρωνικών του μειδιαμάτων και των πολλαπλών του δηλώσεων αλλά και από την ομολογίαν υψηλού Κυβερνητικού και κομματικού παράγοντος της εποχής.


Η διαπόρθμευσις του κ. Χριστοφοράτου εγένετο επί της διαδόχου Κυβερνήσεως. Και ευλόγως αντιλαμβάνεται πας τις το παίγνιον των δύο αυτών κομματικών σχηματισμών.


Πότε επί τέλους θα κατανοήσωμεν ότι ο Σιωνιστικός Αμερικανικός παράγων απεργάζεται την καταδολίευσιν της εθνικής ανεξαρτησίας και της οικονομικής μας ευρωστίας καθώς και παγκόσμιον κυριαρχίαν εις όλα τα επίπεδα.


Δεν γνωρίζομεν ότι το λεγόμενον Διεθνές Νομισματικόν Ταμείον (ΔΝΤ) εις την αδηφάγον αγκάλην του οποίου μας ωθεί η δήθεν αλληλεγγύη των εταίρων μας εις την Ευρωπαϊκήν Ένωσιν αποτελεί επιχειρησιακόν βραχίονα του πανισχύρου κοσμικώς σατανιστικού και σιωνιστικού, εβραϊκού λόμπυ των Η.Π.Α.;


Διατί λοιπόν η πολιτική και πολιτειακή μας ηγεσία οδηγεί την Χώραν εις αυτήν την εξόχως τραγικήν δια την επιβίωσίν της καταδυνάστευσιν;


Διατί δεν ενστερνιζόμεθα το ηρωϊκόν φρόνημα των μαρτύρων και ηρώων και Πατέρων του Γένους να αποσκορακίσωμεν επί τέλους τον ιμπεριαλιστικόν, σιωνιστικόν Αμερικανικόν παράγοντα εκδιώκοντες τας αλλοτρίων συμφερόντων στρατιωτικάς βάσεις εκ της Χώρας και μεταβάλοντες την πολιτική μας να προσκαλέσωμεν το ομόδοξον αντίπαλον δέος δια να ναυλωχεί εις το Αιγαίον και την Μεσόγειον και τότε de jure και de facto θα δυνηθούμε να επεκτείνωμεν τα χωρικά μας ύδατα από τα 6 εις 12 μίλια όπως προβλέπει το διεθνές δίκαιο της θαλάσσης, μεταβαλομένου του Αρχιπελάγους του Αιγαίου εις κλειστήν Ελληνικήν λίμνην και εξορύσσοντες τα δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου που κατά τους εγκύρους επιστημονικούς υπολογισμούς των ειδικών Πανεπιστημιακών καθηγητών υφίστανται και όχι μόνον, καθιστάμενοι ούτω ενεργειακώς αυτάρκεις τουλάχιστον δια μίαν εικοσαετίαν και υπερκαλύπτοντες την χαοτικήν οπήν της αθέσμου υπερχρεώσεως.


Τίθεται όμως το ερώτημα υπάρχουν Έλληνες πολιτικοί άνδρες και γυναίκες αδέσμευτοι παντοιοτρόπως, έτοιμοι και έτοιμαι να επωμισθούν αυτό το ρηξικέλευθον, σωστικόν και επάναγκες έργον;


     Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ              

Η Μεσαία τάξη απέθανε...!

Μια πρώτη ανάλυση του νέου φορολογικού νομοσχεδίου που κατέθεσε η κυβέρνηση και που πιστεύει ότι θα αλλάξει ριζικά το τοπίο στην Ελλάδα, βγάζει ένα αβίαστο συμπέρασμα:

                   Η μεσαία τάξη τετέλεσται!!!



Πλέον στην Ελλάδα του ΠΑΣΟΚ (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπάρχουν διαχρονικές ευθύνες για το κατάντημα της χώρας) θα υπάρχουν δύο τάξεις: Οι φτωχοί (μαζί με τους νεόπτωχους φυσικά) και οι πλούσιοι. Οι τελευταίοι είναι οι παραδοσιακοί πλούσιοι, δηλαδή εφοπλιστές, επιχειρηματίες, γνωστά τζάκια, εργολάβοι και σ’ αυτούς θα προστεθούν οι λακέδες της εξουσίας, στην προκειμένη περίπτωση οι πράσινοι γυμνοσάλιαγκες που θα κονομήσουν τα επόμενα χρόνια. Αλλά γι’ αυτούς δεν χαραμίζουμε ούτε λέξη. Μας ενδιαφέρει η πρώτη τάξη, αυτή των φτωχών.

Μια σειρά από ρυθμίσεις του νομοσχεδίου δηλώνουν ακριβώς πώς θα εξαφανιστεί η μεσαία τάξη η οποία αποτελείται από μορφωμένους ανθρώπους με ένα και δύο πτυχία, με καλές θέσεις στα κρατικό μηχανισμό και τον ιδιωτικό τομέα και με ένα εισόδημα αντάξιο της αξίας τους και ικανό να τους κάνει να περάσουν μια καλή ζωή χωρίς υπερβολές. Είναι κυρίως οικογένειες που δουλεύουν και οι δύο, φέρνουν 3-4 χιλιάδες ευρώ στο σπίτι, έχουν στεγαστικό δάνειο και κάποιες κάρτες, έχουν αυτοκίνητα και μπορούν να κάνουν μια – δυο εβδομάδες διακοπές. Όλοι αυτοί λοιπόν θα βρεθούν μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα.


1. Κατ’ αρχάς οι φορολογικές κλίμακες θα τους αφαιρέσουν εισόδημα αφού, όσο κι αν η κυβέρνηση διατείνεται ότι μειώνεται η φορολογία μέχρι 40.000 ευρώ αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα. Από τη μια τους δίνει λεφτά κι από την άλλη θα τους τα πάρει διπλάσια. Η κατάργηση και μόνο μιας σειράς φοροαπαλλαγών, όπως η έκπτωση από το φορολογητέο εισόδημα των τόκων στεγαστικών δανείων θα εκτοξεύσει τον τελικό φόρο.

2. Το ακίνητο μπαίνει ακόμη μια φορά στο στόχαστρο. Είτε με τη μορφή του ΦΜΑΠ για όποιον έχει ακίνητο αξίας 400.000 ευρώ, είτε με τους φόρους μεταβίβασης για πρώτη κατοικία είτε με το ψαλίδι στην έκπτωση των τόκων το οποίο σημαίνει ότι στεγαστικά δάνεια τέλος. Καταργήθηκε το αφορολόγητο για πρώτη κατοικία μέχρι 200 τ.μ. με αποτέλεσμα όποιος είχε όνειρο να αγοράσει ένα σπίτι κάπως άνετο για την οικογένειά του ή σε μια μεσαία ή ακριβή περιοχή θα πρέπει να το αναβάλλει. Αν ήθελε η κυβέρνηση πιο φιλολαϊκό μέτρο έπρεπε να διατηρήσει ένα αφορολόγητο μέχρι 150 τ.μ. για να βοηθήσει τις οικογένειες να κάνουν ένα ξεκίνημα. Κι αν ήθελε ας επέβαλε φόρο για τις πανάκριβες περιοχές όπως η Εκάλη και η Βουλιαγμένη.

3. Το τυράκι για τη φάκα είναι η αύξηση των αντικειμενικών αξιών από την επόμενη χρονιά. Τότε θα πιαστούν πολλοί οι οποίοι τώρα ελπίζουν ότι με αφορολόγητο 200 και 250 χιλ. θα αγοράσουν κάποιο σπίτι.

4. Άδικο μέτρο είναι επίσης η φορολόγηση με 10% και 20% των αποζημιώσεων για απολύσεις. Και σε διώχνουν δηλαδή από τη δουλειά και θα πληρώσεις φόρο στο κράτος.

5. Όσο για τα τεκμήρια διαβίωσης, μαζί με τα ξερά θα καούν και τα χλωρά να το δείτε αυτό. Μπορεί όποιος φοροδιαφεύγει να κληθεί να πληρώσει φόρο αλλά και αυτός που δήλωνε μέχρι τώρα όλα του τα εισοδήματα θα πιαστεί στο δόκανο της εφορίας.

6. Για τον ΦΜΑΠ: αν κάποιος είχε την τόλμη να αγοράσει στο παρελθόν κάποια ακίνητα για να έχει ένα σταθερό εισόδημα τώρα θα πληρώνει φόρο για πάνω από 400.000 ευρώ αξία ακόμη κι αν τα ακίνητά του δεν του προσφέρουν απολύτως κανένα έσοδο. Και κερατάς και δαρμένος δηλαδή.

7. Τέλος, για τις αποδείξεις τι να πούμε. Θα πρέπει να καταναλώνουμε για να μαζεύουμε αποδείξεις και να χτίσουμε αφορολόγητο. Αν δεν ξοδέψουμε τα λεφτά που βγάζουμε με κόπο τότε θα πληρώσουμε φόρο. Και έτσι θα κινηθεί η αγορά. Σατανικό σχέδιο!!!
   Πηγή:Ας μιλήσουμε επιτέλους!              

Αντίσταση ή παραίτηση;

Οι συνδυασμένες πιέσεις που δέχεται η Ελλάδα σε πολιτικό επίπεδο από τις ηγεμονικές δυνάμεις της ΕΕ και σε οικονομικό επίπεδο από τους κερδοσκόπους των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων της Ευρώπης και των ΗΠΑ οδηγούν σε μια κατάσταση μοιρολατρικού πανικού τόσο την κυβέρνηση και το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού κατεστημένου της χώρας όσο και την πλειοψηφία του λαού μας.

«Δεν γίνεται τίποτα, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα, ας υποταχθούμε σε ό,τι μας υπαγορεύουν» είναι η νοοτροπία που καλλιεργείται και κυριαρχεί.


  

Η αλήθεια είναι ότι περιθώρια αντίστασης υπάρχουν ακόμη και στις περιπτώσεις που ο συσχετισμός δυνάμεων σε διεθνές επίπεδο φαίνεται ή είναι συντριπτικά αρνητικός. Το είδαμε π.χ. στην Κύπρο το 2004. Τότε που το σχέδιο Ανάν το προωθούσαν με πάθος οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η ΕΕ, ο ΟΗΕ, τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, ακόμη και οι ηγεσίες των ελληνοκυπριακών πολιτικών κομμάτων σε πρώτη φάση.

Παρά τον καταθλιπτικό συσχετισμό, ο ελληνοκυπριακός λαός είπε στο δημοψήφισμα το συγκλονιστικό «Οχι» του 76%, ορθώνοντας το ανάστημά του και σαρώνοντας τα σχέδια όλων αυτών που βυσσοδομούσαν εναντίον του ή ήταν έτοιμοι να αποδεχθούν, ψοφοδεείς όντες, ως αναπότρεπτα τα σχέδια αυτά. Το ξαναείδαμε το φαινόμενο αυτό προ μίας εβδομάδας στην Ισλανδία, με το απίστευτο 93% του «Οχι» έναντι του 5,8% «Ναι».


Η Βρετανία, η ΕΕ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οι κερδοσκόποι είχαν και εκεί επιβάλει στη θλιβερή κεντροαριστερή κυβέρνηση της χώρας μια επαίσχυντη συμφωνία οικονομικής υποδούλωσης της χώρας. Ο ισλανδικός λαός όμως περιφρόνησε τους επίδοξους δυνάστες και ανέτρεψε τα σχέδιά τους. Οπως και οι Κύπριοι δεν έπαθαν απολύτως τίποτα πετώντας το σχέδιο Ανάν στα σκουπίδια της Ιστορίας, διασώζοντας αντιθέτως την Κυπριακή Δημοκρατία, έτσι και με τους Ισλανδούς ήταν διασκεδαστικό να παρατηρεί κανείς πώς έτρεχαν ο ένας μετά τον άλλον από αυτούς που τους εκβίαζαν να... καλοπιάσουν τους ανυπότακτους Ισλανδούς μετά το μεγαλειώδες «Οχι» τους.

Το ΔΝΤ, για παράδειγμα, είχε αρνηθεί να χορηγήσει πριν από το δημοψήφισμα τη ζωτικής σημασίας για την ισλανδική οικονομία δόση του δανείου που έχει ήδη εγκρίνει, με στόχο να εκβιάσει τους Ισλανδούς να ψηφίσουν «Ναι».

Λίγες ώρες όμως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, ο ίδιος ο διευθυντής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος-Καν, έσπευσε να δηλώσει δημοσίως ότι τα δάνεια προς την Ισλανδία δεν εξαρτώνται από την επίλυση της διαφοράς της με την Αγγλία και την Ολλανδία.

Οι Ισλανδοί είχαν απειληθεί ότι αν δεν ψηφίσουν «Ναι», δεν πρόκειται να προχωρήσει η ένταξή τους στην ΕΕ. Λίγες ώρες μετά το «Οχι», εκπρόσωπος της Κομισιόν έσπευδε κι αυτός να δηλώσει ότι είναι «ξεχωριστή διαδικασία» η ένταξη στην ΕΕ από την επίλυση της αγγλοϊσλανδικής διαφοράς, υπενθυμίζοντας με έμφαση ότι «η Κομισιόν έχει ήδη δώσει την έγκρισή της για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Ισλανδία». Αυτό άσχετα από το γεγονός ότι η εκβιαστική στάση της ΕΕ έχει εκνευρίσει τόσο πολύ τους Ισλανδούς, ώστε πλέον το 70% τάσσεται εναντίον της ένταξης στην ΕΕ, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις.

Διασκεδαστικός ήταν και ο Αγγλος υπουργός Οικονομίας Αλιστερ Ντάρλινγκ. Την περασμένη Κυριακή έτρεξε κι αυτός άρον άρον στο BBC να επισημοποιήσει την... «πολιτική κωλοτούμπα» και της κυβέρνησης της Αυτής Μεγαλειότητος. Eνώ η Βρετανία ήταν ο υπ’ αριθμόν ένα ανελέητος εκβιαστής της ισλανδικής κυβέρνησης, ο Ντάρλινγκ υποδύθηκε ξαφνικά τον ρόλο του... φιλεύσπλαχνου: «Δεν μπορείς να πας σε μια μικρή χώρα σαν την Ισλανδία και να πεις φέρτε πίσω αμέσως όλα αυτά τα λεφτά!» δήλωσε στη συνέντευξή του. «Το θεμελιώδες σημείο για μας είναι να πάρουμε πίσω τα λεφτά μας, αλλά για τους όρους και τις προϋποθέσεις είμαστε έτοιμοι να επιδείξουμε ευελιξία, γιατί δεν είναι προς το συμφέρον μας να αποκλείσουμε την Ισλανδία» ομολόγησε με ρεαλισμό.

Δεν μπορούσαν φυσικά να λείψουν από το παιχνίδι εκβιασμών και οι περιβόητοι οίκοι αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας των χωρών. Με το που ανακοινώθηκε ότι θα γίνει δημοψήφισμα, ο οίκος Φιτς υποβάθμισε τα κρατικά ομόλογα της Ισλανδίας στην κατηγορία των «σκουπιδιών», ενώ και οι άλλοι δύο (Μούντις και Στάνταρντ εντ Πουρς) ανακοίνωσαν ότι εξετάζουν και αυτοί την ενδεχόμενη υποβάθμιση.

Μόνο που οι Ισλανδοί, αντί να πάρουν... διδακτορικό στα σπρεντ σαν τους Ελληνες, τους διαολόστειλαν όλους αυτούς μαζί με την ψήφο τους και το 93% του «Οχι»!

ΙΣΛΑΝΔΟΙ
Δανείζονται πιο καλά από εμάς

Εντυπωσιακή είναι η επισήμανση της γαλλικής εφημερίδας «Μοντ» σε ένα σημείο καίριου ελληνικού ενδιαφέροντος: «Οι Ισλανδοί, οι οποίοι είναι πολύ περισσότερο χρεωμένοι από τους Ελληνες, βρίσκονται σε καλό δρόμο να πετύχουν όρους αποπληρωμής των δανείων τους πιο ευνοϊκούς, χωρίς να βρίσκονται μέσα στην ΕΕ» γράφει και προσθέτει: «Οι δυσκολίες των Ιρλανδών και κατόπιν των Ελλήνων έκαναν τους Ισλανδούς να σκεφτούν. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η ένταξη στην ΕΕ θα απορριπτόταν μαζικά αν γινόταν ψηφοφορία σήμερα. Η ανακοίνωση της Κομισιόν περί αποδοχής της ισλανδικής υποψηφιότητας, στις 14 Φεβρουαρίου, πέρασε σχεδόν απαρατήρητη στη χώρα, υποβαθμισμένη στις εσωτερικές σελίδες των εφημερίδων»!

             Γ. Δελαστίκ                         

Καταιγίδα ανατροπών σε όλη την Ευρωπαική Ένωση

 
                                                                          
  
              

Το νέο στρατηγικό εργαλείο που επιστρατεύει η Ευρωπαϊκή Ενωση σε βάρος των λαών, λέγεται «ΕΕ 2020».




Πρόκειται για τον καταστατικό χάρτη της ευρωενωσιακής πλουτοκρατίας για την επόμενη δεκαετία. Ερχεται να αντικαταστήσει και να βαθύνει τη στρατηγική της Λισαβόνας, να επεκτείνει τους αντιδραστικούς και μετρήσιμους στόχους της.

Η στρατηγική «ΕΕ 2020» εγκρίθηκε την περασμένη Δευτέρα και Τρίτη από το Συμβούλιο των υπουργών Εργασίας της ΕΕ. Την Τετάρτη «πέρασε» από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με τις ψήφους ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ. και στις 25 και 26 του Μάρτη αναμένεται να υιοθετηθεί από τη Σύνοδο Κορυφής.



Αυτό που θα βιώσουν οι εργαζόμενοι και ο λαός στο πετσί τους, αν δεν ορθώσουν ισχυρές ταξικές αντιστάσεις και δεν αντεπιτεθούν, θα είναι μια χωρίς προηγούμενο ένταση της επιθετικότητας του κεφαλαίου σε όλες τις πτυχές της ζωής τους, με στόχο οι πολυεθνικές της ΕΕ να γίνουν οι πιο ανταγωνιστικές σε παγκόσμιο επίπεδο. Τον ίδιο στόχο έβαζε και η Στρατηγική της Λισαβόνας (2000 - 2010), χωρίς όμως να τον πετύχει.

Από αυτήν τη σκοπιά, είναι τουλάχιστον προκλητική η προσπάθεια και της ελληνικής κυβέρνησης να παρουσιάσει τα μέτρα που παίρνονται στην Ελλάδα σαν σύμπτωμα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, καλλιεργώντας μάλιστα αυταπάτες ότι ορισμένα από αυτά είναι έκτακτου και προσωρινού χαρακτήρα.

Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Τα μέτρα ήρθαν για να μείνουν. Είναι η κορύφωση της ενιαίας στρατηγικής στο πλαίσιο της ΕΕ, γι' αυτό και εφαρμόζονται στο σύνολο των κρατών - μελών εντός και εκτός Ευρωζώνης, από σοσιαλδημοκρατικές, φιλελεύθερες, κεντροδεξιές και «πράσινες» κυβερνήσεις, ανεξάρτητα από το ύψος του ελλείμματος της κάθε χώρας και το βάθος της κρίσης. Είναι μέτρα που στόχο έχουν να εξασφαλίσουν φτηνότερους εργατοϋπάλληλους στο ευρωενωσιακό κεφάλαιο και περισσότερο χρήμα από τα κρατικά ταμεία για επιδοτήσεις και προνόμια στις πολυεθνικές.

Η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων είναι μέγεθος αντιστρόφως ανάλογο με τη λαϊκή ευημερία. Το επιβεβαιώνουν οι αποφάσεις του πρόσφατου Συμβουλίου των υπουργών Εργασίας. Το επιβεβαιώνουν οι αποφάσεις του ΕΚΟΦΙΝ τον περασμένο Δεκέμβρη, όπου χαράχτηκαν οι κατευθυντήριες γραμμές για αλλαγή του συστήματος των συλλογικών συμβάσεων (σύνδεση της παραγωγικότητας με τους μισθούς, ενδυνάμωση των ενεργών πολιτικών για την αγορά εργασίας, δηλαδή ένταση της ευελιξίας, απελευθέρωση του ορίου των απολύσεων στις επιχειρήσεις, ενίσχυση του συνδυασμού της ευελιξίας με την ασφάλεια - flexicurity, μείωση του υψηλού επιπέδου προστατευτισμού στους μόνιμους υπαλλήλους, μεταρρύθμιση στο εκπαιδευτικό σύστημα με ενίσχυση της διά βίου μάθησης, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και άρση των κινήτρων για πρόωρη συνταξιοδότηση).
Ανατροπές παντού

Η αντεργατική αντιλαϊκή επίθεση του κεφαλαίου είναι ενιαία σε όλη την ΕΕ. Εδράζεται στις συναποφάσεις των κρατών - μελών και αφορά σε όλους τους εργαζόμενους του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα. Μια ματιά στο τι συμβαίνει σε άλλα κράτη - μέλη εντός και εκτός Ευρωζώνης, είναι κατατοπιστική.



                                         ΙΣΠΑΝΙΑ



Περικοπές δαπανών 50 δισ. ευρώ στο δημόσιο τομέα και στις κοινωνικές παροχές. Αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67 χρόνια. Αύξηση του ΦΠΑ από 16% σε 18%. Ανατροπές στα εργασιακά, με έμφαση στην ευελιξία της αγοράς εργασίας. 4 εκατομμύρια (20% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού) οι επίσημα καταγεγραμμένοι άνεργοι. Ανεργοι το 44,5% των Ισπανών κάτω των 25 χρόνων.



                                    ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ



Πάγωμα μισθών στο Δημόσιο μέχρι το 2013 και περικοπές στα επιδόματα. Παύση των προσλήψεων στο Δημόσιο και ιδιωτικοποίηση σειράς κρατικών επιχειρήσεων.



                                         ΙΡΛΑΝΔΙΑ



Περικοπές μισθών ύψους 1 δισεκατομμυρίου ευρώ, από 8% έως 15%, για περίπου 300.000 δημόσιους υπάλληλους (μέτρα μόνιμου χαρακτήρα). Πέρσι την άνοιξη είχε επιβληθεί μείωση μισθών κατά 7%. Πρόσθετη «φορολογική εισφορά» ύψους 7% στους δημόσιους υπάλληλους. Μειώσεις σε όλες τις συντάξεις. Περικοπές 760 εκατομμυρίων ευρώ (4,1% για όλους τους δικαιούχους) στις προνοιακές παροχές. Μείωση του «επιδόματος παιδιού» κατά 10% (μέσος όρος) ή 16 ευρώ το μήνα. Μείωση επιδόματος ανεργίας κατά 4%. Μείωση κατά 36 ευρώ του επιδόματος αναπηρίας και του επιδόματος για τη νοσηλευτική φροντίδα. Μείωση δαπανών για την Υγεία κατά 400 εκατομμύρια ευρώ. Περικοπές 980 εκατομμυρίων ευρώ στις δαπάνες των σχολείων και των νοσοκομείων. Μείωση κατά 6% των συνολικών δαπανών για την Παιδεία και 4% επιπλέον για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Επιβολή «φόρου διοξειδίου του άνθρακα» στα καύσιμα (έμμεσος φόρος), που οδήγησε σε αύξηση της τιμής των καυσίμων και του πετρελαίου θέρμανσης περίπου 5%. Επιβολή φόρου στην υδροδότηση (ήταν δωρεάν).



                               ΓΕΡΜΑΝΙΑ



Μείωση των συντάξεων 5% κατά μέσο όρο. Μείωση των κρατικών δαπανών (δηλαδή των κοινωνικών παροχών) κατά 5,9 δισ. ευρώ για το 2010 και μείωση των συντάξεων κατά μέσο όρο 5%. Το Γενάρη του 2010 υπήρξε αύξηση κατά 4,3% των βιομηχανικών παραγγελιών στις μεγάλες βιομηχανίες συγκριτικά με το Δεκέμβρη του 2009 (επίσημα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών της Γερμανίας).



                                          ΙΤΑΛΙΑ



Θεσμοθέτηση και ενίσχυση των ατομικών συμβάσεων εργασίας και της απελευθέρωσης των απολύσεων. Περικοπή 43.000 θέσεων έκτακτων καθηγητών της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.



                                          ΒΕΛΓΙΟ



Καθιέρωση της άδειας άνευ αποδοχών στις επιχειρήσεις. Ενίσχυση της εθελουσίας εξόδου, της προσωρινής μείωσης των μισθών και της απελευθέρωσης των απολύσεων στο όνομα της ενίσχυσης της «ανταγωνιστικότητας». Το Γενάρη, 2.600 εργαζόμενοι της αυτοκινητοβιομηχανίας «Oπελ» απολύθηκαν ομαδικά στη μονάδα παραγωγής της Αμβέρσας. Το Φλεβάρη η πολυεθνική «Καρφούρ» απέλυσε ομαδικά περίπου 1.700 εργαζόμενους.



                                          ΓΑΛΛΙΑ



«Μπαράζ» νομοσχεδίων που έχει καταθέσει για «διάλογο» με τα συνδικάτα. Για τον ιδιωτικό τομέα προβλέπεται: Απελευθέρωση των ορίων των απολύσεων. Κατάργηση του 35ώρου (με «δέλεαρ» επιπλέον μισθό, βάσει των ωρών, χωρίς όμως την καταβολή ασφαλιστικών εισφορών από τους εργοδότες). Κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και αντικατάστασή τους από συμβάσεις κατά επιχείρηση. Κατάργηση των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων, αναπροσαρμογή του καθεστώς τους. Στο δημόσιο τομέα: Περικοπές εκπαιδευτικών (για τρεις που θα φεύγουν θα προσλαμβάνεται ένας). Εξετάζεται η επέκταση της «εργασιακής ευελιξίας», με την καθιέρωση της «αλλαγής» τομέων στους δημόσιους υπαλλήλους και τη θέσπιση κριτηρίων «αξιολόγησης» της απόδοσής τους, η οποία θα συνδέεται και με τις αποδοχές τους. Δραστικές περικοπές στον τομέα της Υγείας, με «αλλαγή στη διάρθρωση του συστήματος» και την καθιέρωση της «ανταποδοτικότητας», δηλαδή της πληρωμής - πέρα των εισφορών τους - από τους εργαζόμενους για τις υπηρεσίες που τους παρέχονται.



                                        ΒΡΕΤΑΝΙΑ



Υπολογίζεται ότι η νέα βρετανική κυβέρνηση, που θα προκύψει από τις εκλογές του επόμενου μήνα, θα προχωρήσει σε περικοπές 20 δισ. λιρών (30 δισ. ευρώ) στις δημόσιες δαπάνες με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις κοινωνικές παροχές και τους μισθούς. Ηδη έχει νομοθετηθεί η εκ περιτροπής εργασία με την καθιέρωση της τριήμερης ή τετραήμερης απασχόλησης, με αντίστοιχη μείωση των μισθών.



                                          ΔΑΝΙΑ



Νέο πακέτο μέτρων που προωθούν το ξεθεμέλιωμα της Κοινωνικής Ασφάλισης και των συντάξεων, την πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων, τη συρρίκνωση όλων των κοινωνικών επιδομάτων και την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, με σκοπό να εξασφαλιστούν πάνω από 4 δισ. ευρώ στο κράτος. Την ίδια ώρα, οι 20 μεγαλύτερες επιχειρήσεις που απασχολούν συνολικά 250.000 εργαζόμενους και είναι εντεταγμένες στο χρηματιστήριο, το 2009 είχαν κύκλο εργασιών περίπου 77 δισ. ευρώ και κέρδη 9 δισ. ευρώ. Στον κατάλογο δεν περιλαμβάνονται οι τράπεζες. Μόνο η τράπεζα «Danske Bank», παρουσίασε το 2009 κέρδη ύψους 230 εκατ. ευρώ. Οικονομικοί κύκλοι εκτιμούν τη γενικευμένη εφαρμογή της ευελφάλειας (flexicurity) σαν το σοβαρότερο παράγοντα για την αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, οι οποίες απολύουν χωρίς επιβάρυνση ή μειώνουν τα ωράρια απασχόλησης κατά βούληση. Στις 20 πιο κερδοφόρες εταιρείες βρίσκονται η μεταφορική εταιρεία «DSV», η οποία απέλυσε 5.000 εργαζόμενους, η εταιρεία «Danfoss» που ασχολείται με την ενέργεια και απέλυσε 6.000 εργαζόμενους, η εφοπλιστική εταιρεία MRSK που, μεταξύ άλλων, ασχολείται με την εξυπηρέτηση του αμερικάνικου στρατού στον Περσικό και απέλυσε 7.000 εργαζόμενους, η τηλεπικοινωνιακή εταιρεία TDC που απέλυσε πάνω από 1.000 εργαζόμενους, η εταιρεία «πράσινης οικονομίας» VESTAS που απέλυσε 1.900 εργαζόμενους και μια σειρά άλλες. 300.000 Δανοί ζουν κάτω από το όριο φτώχειας (50% πάνω από το 2001), 80.000 από αυτούς για περισσότερο από τρία συνεχόμενα έτη. 53.000 φτωχών Δανών έχουν ηλικία κάτω των 30 ετών (δεν υπολογίζονται οι μαθητές. Η ίδια περίοδος (2001 - 2007) θεωρείται η πιο κερδοφόρος για τις επιχειρήσεις. Μετά και την αλλαγή του φορολογικού συστήματος, το 10% των πλουσιότερων Δανών διαθέτει μετά την πληρωμή των βασικών λογαριασμών 30 φορές περισσότερα χρήματα απ' ό,τι το 10% των φτωχότερων.



                                                     

ΣΤΟΝ ΚΑΙΑΔΑ ΤΟΥ ΔΝΤ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

‘Εστω και με ωραιοποιημένο «περιτύλιγμα», οι πρώτες αποφάσεις των Βρυξελλών, αυτές που είναι τουλάχιστο γνωστές καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, παραπέμπουν ουσιαστικά την Ελλάδα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και, πάντως, σε συνταγή ΔΝΤ.


                                   



                                             Τι σημαίνει ΔΝΤ



Το που θα οδηγήσει αυτό δεν χρειάζεται να συζητηθεί, γιατί υπάρχει πλουσιότατη και παγκόσμια ιστορική πείρα. Η Ρωσία εφήρμοσε τις συνταγές του ΔΝΤ στη δεκαετία του 1990 με αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη οικονομική, κοινωνική και δημογραφική καταστροφή στην ιστορία του βιομηχανικού κόσμου, του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου περιλαμβανομένου. Τον Αύγουστο του 1998, μερικές μέρες αφότου ο Γενικός Διευθυντής του ΔΝΤ κ. Καμντεσού την επαινούσε για τη διαχείρισή της, βραβεύοντας τον τότε Υπουργό Οικονομικών της και «βασιλιά των ιδιωτικοποιήσεων» Ανατόλι Τσουμπάις με το βραβείο του «Υπουργού Οικονομικών της χρονιάς», η χώρα κήρυξε πτώχευση! Εξίσου καταστροφικά υπήρξαν τα αποτελέσματα της συνεπέστατης νεοφιλελεύθερης διαχείρισης στη Λατινική Αμερική, οδήγησε τελικά και στη χρεωκοπία της Αργεντινής. Η ήπειρος προσπαθεί ακόμα να συνέλθει από το πέρασμα του Ταμείου.

Στην Ελλάδα δεν κινδυνεύουν μόνο τα κεκτημένα γενεών, κινδυνεύει και η εθνική της κυριαρχία, κινδυνεύει και η Κύπρος, γιατί είναι πολύ αμφίβολο ότι μια κοινωνία σε τέτοια κατάσταση μπορεί να βρει τη δύναμη να αντισταθεί σε μεγάλες εξωτερικές απειλές. Η κοινωνική μπορεί να γίνει προάγγελος εθνικής καταστροφής. Πόσο μάλλον που το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τελεί υπό την ασφυκτική επιρροή των ΗΠΑ, δύναμης της οποίας οι επιδιώξεις στην Αν. Μεσόγειο συγκρούονται με ζωτικά ελληνικά συμφέροντα.

Αν πράγματι πάντως πρέπει να θεωρηθεί, στις συνθήκες που φτάσαμε, αναγκαία η προσφυγή στο ΔΝΤ, αυτό συνιστά πιστοποιητικό πλήρους χρεωκοπίας όχι αυτής ή της προηγούμενης κυβέρνησης μόνο, αλλά ολόκληρου του πολιτικού κόσμου και του συστήματος εξουσίας της μεταπολίτευσης. Και θα του καταλογισθεί όταν κατακαθίσει λίγο ο διασπειρόμενος τώρα από τα ΜΜΕ κουρνιαχτός. Αλλά παραμένει πάντως ακατανόητο και δυσεξήγητο γιατί η Αθήνα έφτασε στην κατάσταση αυτή χωρίς τουλάχιστο να διερευνήσει τις δυνατότητες εξωτερικού δανεισμού από την Κίνα και τη Ρωσία, ή ακόμα και γιατί δεν απευθύνθηκε πολύ νωρίτερα διμερώς στο Παρίσι και το Βερολίνο, αλλά προτιμά να ακολουθεί πολιτική ευθυγράμμισης άνευ ανταλλαγμάτων προς Ουάσιγκτον και Λονδίνου, των δύο κύριων εχθρών της Ελλάδας.

Αν είναι δεδομένη η ευθύνη όσων κυβέρνησαν τη χώρα μετά τη μεταπολίτευση για αυτό το κατάντημα, φέρει επίσης ιστορική ευθύνη και η ‘Αγκελα Μέρκελ που πιθανώς διαπράττει στρατηγικής σημασίας σφάλμα αφήνοντας αβοήθητη και σπρώχνοντας την Ελλάδα στο ΔΝΤ και υπερασπιζόμενη μέχρι το τέλος μια μη βιώσιμη αρχιτεκτονική της ευρωζώνης (αν δηλαδή τελική επιδίωξη δεν είναι η αποβολή της Ελλάδας). Το Βερολίνο υπονομεύει την ίδια την ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, αλλά και τον ρόλο που επιθυμεί να παίξει στα ευρωπαϊκά πράγματα.



                    Η κρίση του Ευρώ και η κρίση της Ελλάδας



Η κρίση δεν είναι μόνο ή κυρίως ελληνική, είναι ευρωπαίκή και παγκόσμια, πλήττει όμως, όπως είναι φυσικό, τον πιο αδύνατο κρίκο. To be or not to be, διερωτήθηκε ο ‘Αμλετ. Το ίδιο πρόβλημα τίθεται σήμερα για το Ευρώ, το «τρελλό νόμισμα», που συμβολίζει την Ευρώπη, αλλά κινδυνεύει τώρα να γίνει το εργαλείο της καταστροφής της. Σε πολύ μεγάλο βαθμό, η σημερινή ελληνική κρίση είναι ευρωπαϊκή κρίση και, σε επίσης μεγάλο βαθμό, η ευρωπαϊκή κρίση είναι η κρίση του ευρωπαϊκού νομίσματος.

Το δίλημμα για τους Ευρωπαίους είναι αν θα περάσουν από τη νομισματική σε μια αληθινή οικονομική και πολιτική ένωση και τι μορφή μπορεί να πάρει μια τέτοια ‘Ενωση, ή αν θα διαλυθούν στα εξ ων συνετέθησαν. Το ζήτημα για τους ‘Ελληνες είναι αν πρέπει να παραμείνουν στην ΟΝΕ και υπό ποίους όρους μπορούν να παραμείνουν ή να φύγουν. (Το ζήτημα μάλιστα στη δική μας περίπτωση είναι πιο περίπλοκο, γιατί δεν είμαστε μόνο στο επίκεντρο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, αλλά και σε ζώνη έντονα αντιτιθέμενων γεωπολιτικών δυνάμεων και με κατεστραμμένες, λόγω της πολύπλευρης κρίσης μας, πολλές από τις δυνατότητας χάραξης στρατηγικής).

Αν φύγουμε από την ευρωζώνη, πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την αποπληρωμή του χρέους, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου το χρωστάμε σε γερμανικές και γαλλικές τράπεζες; Στρατηγικά που θα πάμε αν φύγουμε; Θα γίνουμε αποικία των Αμερικανών, που θέλουν να μας βάλουν σε μια «νεοοθωμανική» ζώνη υπό την εποπτεία της ‘Αγκυρας, αφού δώσουμε ένα σημαντικό κομμάτι του εθνικού μας χώρου στην Τουρκία ή το θέσουμε υπό αγγλοαμερικανική διαιτησία; Θα τα βρούμε με τους Ρώσους και τους Κινέζους; Αν πάλι μείνουμε στην ευρωζώνη, πως μπορούμε να αναπτυχθούμε στα πλαίσια μιας ‘Ενωσης, οι παροχές της οποίας τελειώνουν και μιας ευρωζώνης που συνιστά, με τους κανόνες και το πανάκριβο νόμισμά της, ασφυκτικό κορσέ στην ανάπτυξή μας, εργαλείο κυριαρχίας της Γερμανίας επί των φτωχότερων μελών της ‘Ενωσης, οδηγώντας μας σε άνευ προηγουμένου οικονομική και κοινωνική καταστροφή; Μπορούμε να οικοδομήσουμε μια διαφορετική, πιο ισότιμη στρατηγική σχέση με μια Γαλλογερμανία που μας χρειάζεται, όπως κι εμείς τη χρειαζόμαστε, αλλά φαίνεται τώρα να απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο.



                                       Δημόσιοι Υπάλληλοι



Δύσκολα ερωτήματα, αλλά που δεν έχουν καν αρχίσει να τίθενται και να συζητιώνται στη χώρα μας, πολύ περισσότερο αντικείμενο παρά υποκείμενο, πόσο μάλλον να αχνοφαίνονται κάποιες απαντήσεις. Στην Ελλάδα, αν και είμαστε τα πρώτα θύματα της κρίσης και απειλούμεθα με κάποιας μορφής χρεωκοπία, αλλά και απώλεια εθνικής κυριαρχίας, δεν έχουμε καν αντιληφθεί περί τίνος πρόκειται, τι μας συμβαίνει. Νομίζουμε και συζητάμε σοβαρά στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις ότι το πρόβλημα της χώρας είναι τα … επιδόματα των Ελλήνων δημοσίων υπαλλήλων, που, ας μας επιτραπεί στο σημείο αυτό μια παρένθεση, που επιβάλλει η επικαιρότητα, είναι από τους πιο κακοπληρωμένους της Ευρώπης και τους λιγότερο προστατευμένους απέναντι στις αυθαιρεσίες των διαπλεκομένων εκπροσώπων του κομματικού, ιδιωτικοποιηθέντος κράτους.

Δεν έχουμε κράτος όχι γιατί οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες και διεφθαρμένοι - όσοι δηλαδή είναι, γιατί στη γενίκευση περιέχεται και μεγάλη δόση υστερόβουλης εμπάθειας και αδικίας - γιατί διατάχθηκαν να γίνουν. Γιατί τέτοιους χρειάζονται αυτοί που μας διοικούν και μας λεηλατούν για να κάνουν τη δουλειά τους. Το ελληνικό «κλεπτοκρατικό» σύστημα, που αγκαλιάζει εξίσου δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, είναι που έχει ως δομικές αρχές του «προτίμησε πάντα τον ανίκανο από τον ικανό, τον ανέντιμο από τον έντιμο». ‘Όχι, θα άφηναν οι διαπλεκόμενοι να επιζήσουν έντιμοι και παραγωγικοί υπάλληλοι στις Πολεοδομίες, τις Εφορίες, τη Δίωξη Λαθρεμπορίου Καυσίμων, τις Διευθύνσεις Προμηθειών των Ενόπλων Δυνάμεων κ.ο.κ.! Είναι προφανές ποιους βολεύει να συζητάμε στη χώρα αυτή για τους υπαλλήλους, χωρίς μάλιστα να κάνουμε τίποτα, να μη συζητάμε όμως ποιοί ακριβώς κέρδισαν δηλητηριάζοντας τα ποτάμια μας και τινάζοντας στον αέρα τα νοσοκομεία μας, πως βρέθηκε με τη BMW o πιτσιρικάς της διπλανής πόρτας, από πού ξεφύτρωσαν τα χιλιάδες οικοκτόνα τζιπ-νεκροφόρες στους δρόμους μας, οι θεόρατες όσο και ακαλαίσθητες βίλες στις παραλίες και τα βουνά μας, όλος αυτός ο ορατός και αφορολόγητος πλούτος, όπου κατέληξε το μεγαλύτερο μέρος και από τα περίφημα ΚΠΣ, αφήνοντας στα πρόθυρα της καταστροφής τη χώρα.

                    Από την ένωση στη διάσπαση της Ευρώπης;

Τις τελευταίες εβδομάδες, με τη συζήτηση για το ενδεχόμενο οικονομικής βοήθειας στην Ελλάδα, αναφέρθηκε ο όρος της συνθήκης του Μάαστριχτ που απαγορεύει την οικονομική βοήθεια μέλους της ευρωζώνης από τα άλλα μέλη. Ας αφήσουμε προς στιγμήν τις ήδη ορατές οικονομικές συνέπειες μιας τέτοιας πρόβλεψης. Και μόνο η συμπερίληψή της στη συνθήκη φανερώνει τον τερατώδη χαρακτήρα του σημερινού ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Αυτό βέβαια απεκρύβη την εποχή της έγκρισης της συνθήκης μόνο και μόνο γιατί η παγκόσμια οικονομία γνώρισε ένα τεράστιο μπουμ επί δύο δεκαετίες και γιατί ολόκληρη η ανθρωπότητα τάχασε από τον απόηχο της σοβιετικής κατάρρευσης. Πως είναι δυνατόν να φτιάξεις μια ενωμένη Ευρώπη, μια ‘Ενωση, ή ένα ενωμένο οτιδήποτε, ξεκινώντας από την απαγόρευση της αλληλεγγύης μεταξύ των μελών και λαών της ‘Ενωσης;

Φυσικά και δεν είναι δυνατό. Αν υπάρχει ένας τέτοιος όρος, είναι γιατί αντανακλά την πραγματική πρόθεση των συντακτών της συνθήκης του Μάαστριχτ, που δεν ήταν να φτιάξουν μια δημοκρατική ευρωπαϊκή ομοσπονδία, αλλά να θεσμοποιήσουν μια Αυτοκρατορία του Χρήματος, της Παγκοσμιοποίησης και των Τραπεζών, o μηχανισμός της οποίας είναι η σταδιακή κατάργηση όλων των φραγμών στην αύξηση του περιθωρίου κέρδους και η «καρδιά» της οποίας πάλλεται περισσότερο εκτός, παρά εντός Ευρώπης (γι’ αυτό άλλωστε και η συνθήκη εγκαθίδρυσης της ΟΝΕ περιέχει και όρο υποταγής στο ΝΑΤΟ!).

Εν ονόματι της υπερεθνικής ολοκλήρωσης, απήχθη εθνική κυριαρχία, υπό τη μορφή ιδίως νομισματικής πολιτικής και προστατευτικών φραγμών από τα έθνη-κράτη της Ευρώπης, αλλά αυτή η κυριαρχία δεν επανεμφανίσθηκε σε κάποιο δημοκρατικό υπερεθνικό κέντρο. Μέσω των κανόνων λειτουργίας του κοινού νομίσματος και με εργαλείο την Κομισιόν και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η κυριαρχία μεταφέρθηκε στις «αγορές», σε ένα πολύ περιορισμένο δηλαδή αριθμό «ευρωατλαντικών» χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, τύπου Γκόλντμαν Ζακς και Μούντις. Είναι οι «αγορές» που υποχρέωσαν το 2008 τα κράτη να τις σώσουν με δημόσιο χρήμα και αγωνίζονται τώρα να αναγκάσουν τους Ευρωπαίους εργαζόμενους να πληρώσουν το χρέος που δημιούργησε η σωτηρία τους.

Οι Γάλλοι δέχθηκαν να υποδουλωθούν με τη συνθήκη του Μάαστριχτ στο παγκόσμιο χρηματιστικό κεφάλαιο γιατί τους έσκιαζε ο υφέρπων, σχεδόν παθολογικός φόβος τους μιας ισχυρής Γερμανίας. Οι Γερμανοί επέβαλαν αυτή την ανοησία γιατί τους έσκιαζε ο φόβος του πληθωρισμού που κατέστρεψε τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, γιατί ήθελαν να είναι Ευρωπαίος ηγεμόνας αλλά όχι και να πληρώνουν κάτι τις και γιατί εμπιστεύονταν τις εξαγωγικές τους ικανότητες για να ευημερήσουν στο περιβάλλον του πιο αχαλίνωτου παγκόσμιου ανταγωνισμού.

Μη αλληλεγγύη μεταξύ των μελών, αλλά και μη εναρμόνιση κοινωνικών και φορολογικών στάνταρτς, κατάργηση όλων των προστατευτικών φραγμών, κατάργηση ακόμα και των εργαλείων έμμεσου προστατευτισμού όπως η νομισματική πολιτική και, στην κορωνίδα όλων αυτών ένα ευρώ ισχυρό από το ίδιο το «σύνταγμα» της ‘Ενωσης, απαγόρευση επεκτατικής οικονομικής πολιτικής μέσω του συμφώνου σταθερότητας, σταδιακή κατάργηση της κοινής αγροτικής και των πολιτικών συνοχής, διαρκής διεύρυνση με συμπερίληψη όλο και πιο φτωχών χωρών. Με δύο λόγια μια ‘Ενωση που κατεδαφίζει το κοινωνικό κράτος της Ευρώπης, οργανώνοντας τον ανταγωνισμό από την αγορά εντός και εκτός των συνόρων της, δια της εξίσωσης προς τα κάτω.

Το αποτέλεσμα είναι ήδη ορατό. Η Κίνα ξεπέρασε ακόμα και τη Γερμανία ως πρώτη εξαγωγική δύναμη παγκοσμίως, όσο για τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου κατακλύζονται από έναν συνδυασμό γερμανικών και κινεζικών εξαγωγών που έπνιξε τη βιομηχανία τους. Για να ανταπεξέλθουν, οι νότιες χώρες δανείστηκαν, το δημόσιο στην Ελλάδα, οι ιδιώτες στην Ισπανία και τώρα δεν έχουν να πληρώσουν τα δανεικά και απειλούνται με κατάρρευση. Αλλά δεν είναι μόνο οι «διεφθαρμένοι ‘Ελληνες» (από τη Ζήμενς παρεπιπτόντως!) που έχουν το πρόβλημα, τα τελευταία στοιχεία για το σύνολο της ευρωζώνης αποδεικνύουν ότι δεν μπορεί να ανακάμψει η ευρωπαίκή οικονομία στο σύνολό της.

Οι ευρωπαϊκοί λαοί εκφράζουν άλλωστε όλο και μεγαλύτερη δυσφορία με μια ‘Ενωση που τους «φόρεσαν» καπέλο και στην οποία αποδίδουν ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος των δεινών τους. Ανοχύρωτη απέναντι στα κινέζικα εμπορεύματα, η ‘Ενωση είναι εξίσου ανοχύρωτη απέναντι στα νομισματικά παιχνίδια της Ουάσιγκτον και ένα δολλάριο που έχει πίσω του κυβέρνηση και ιδία βούληση.

Η παρούσα κρίση είναι η σοβαρότερη στην ιστορία του ευρώ και απειλεί να θέσει την Ευρώπη προ του διλήμματος είτε μιας ριζικής αναδιάρθρωσης των κανόνων του Μάαστριχτ, αλλά και αναθεώρησης των παγκόσμιων κανόνων απόλυτα ελεύθερης ροής κεφαλαίων και εμπορευμάτων, που εφαρμόζονται τα τελευταία σαράντα χρόνια, είτε μιας καταστροφής της ευρωζώνης.

Στην Ελλάδα το μείγμα είναι ιδιαιτέρως εκρηκτικό γιατί η οικονομική κρίση συνδυάζεται αφενός με πλήρη εσωτερική κατάρρευση κράτους και κοινωνίας, αφετέρου με έντονες γεωπολιτικές πιέσεις από Κύπρο μέχρι Βόρειο Ελλάδα, καθιστώντας πιθανή την εμφάνιση «χαοτικών» εξελίξεων. Τέτοια χαοτική περιδίνηση την καθιστά πιθανότερη η εμφανής αδυναμία και αστάθεια ενός «εικονικού» πολιτικού συστήματος που, όχι μόνο δεν μπορεί να διαχειρισθεί την κρίση της χώρας, δεν διαθέτει άλλωστε ούτε τα διανοητικά εργαλεία για να την αναλύσει, αλλά και κινδυνεύει να προκαλέσει κολάπς, κατάρρευση του συστήματος δια των άναρχων ταλαντώσεών του σε διάφορες κατευθύνσεις.

Μια χώρα σε αυτή την κατάσταση πρέπει να βρει τον τρόπο να αλλάξει γρήγορα στο εσωτερικό, αλλά και να αναζητήσει από μηχανής θεούς στο εξωτερικό, καθιστώντας την ασυναγώνιστη γεωπολιτική της θέση από πρόβλημα προσόν. Η Αθήνα θάπρεπε τώρα να διευρύνει στον μέγιστο βαθμό και με έξυπνο τρόπο όλες τις σχέσεις της με τη Μόσχα και το Πεκίνο, κάτι που προσκρούει βέβαια μονίμως στον επαρχιωτισμό και την υποτέλεια στις ΗΠΑ της συντριπτικής πλειοψηφίας των ελληνικών «ελίτ», στην αδυναμία του ελληνικού κράτους να διαπραγματευθεί διεθνώς.

Δεν είναι βέβαιο ότι θα μπορέσουμε να αποφύγουμε ορισμένες τουλάχιστο από τις καταστροφές που μας απειλούν. Τουλάχιστο όμως και ελλείψει μετρητών, θα μπορούσαμε να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τα προβλήματά μας και τις πιθανές λύσεις. Η σκέψη, η στρατηγική ευφυία είναι το πιο φτηνό και πιο αποτελεσματικό όπλο μιας χώρας και μιας κοινωνίας.


                     15.2.2010 

   Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος -         
     Δημοσθένης Γεωργόπουλος 

 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό HellenicNexus του Μαρτίου 2010