Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΑΣ…ΤΩΝ SPREADS

Ίσως ελάχιστοι γνωρίζουν ότι πριν λίγες ημέρες η πολυεθνική βιομηχανία "ομορφιάς" L' OREAL, γιόρτασε τα 100 χρόνια από την ίδρυση της. Όμως ελάχιστοι μάλλον γνωρίζουν ότι στην Ελλάδα ήδη από την δεκαετία του 1760, δηλαδή περίπου 150 χρόνια πριν την ίδρυση της L' OREAL, ένας Έλληνας έμπορος, ο Σαράντος Παπαδόπουλος, που βρισκόταν μάλιστα υπό την προστασία της Γαλλίας, προσπάθησε να ιδρύσει σαπωνοποιίες στην Κορώνη και το Ναυαρίνο. Όμως οι αρμόδιοι Γάλλοι πρόξενοι, που δεν είχαν κανέναν λόγο να δούν καινούργιες βιομηχανίες να ανταγωνίζονται τη Μασσαλία και την Προβηγκία, παρενέβησαν στην Μεγάλη Πύλη και απέτρεψαν, στην ουσία απαγόρευσαν, την βιομηχανική δραστηριότητα του Έλληνα εμπόρου. Κάπως έτσι, η L’ OREAL, δεν μπόρεσε να γίνει ελληνική κι’ αυτό που απέμεινε στους Έλληνες στην παγκόσμια κατανομή εργασίας ήταν

ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑ Α.Ε.

Οι ιδιαιτερότητες της γερμανικής οργάνωσης «Διεθνής Διαφάνεια», η ιστορία της, η φιλοσοφία που την διέπει, η χρηματοδότηση, οι στόχοι, οι μέθοδοι λειτουργίας, τα συμπεράσματα και η απειλή μιας «τευτονικής ευρωένωσης»






“Η Διεθνής Διαφάνεια (Transparency International) είναι μία οργάνωση, η οποία ιδρύθηκε από τους παγκοσμίως μεγαλύτερους διεφθαρμένους - δηλαδή, από όλες τις μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις του κόσμου, οι οποίες είναι «βυθισμένες» σ’ αυτήν (στο «βούρκο» της). Πρόκειται ακριβώς για το ίδιο, σαν να αναθέτει κανείς σε μία αλεπού την εποπτεία της διαφύλαξης ενός «ορνιθοτροφείου»,

Πατρίδα είναι η πανάρχαιη γειτονιά μας στον κόσμο…

 




Η εθνική επιβίωση είναι υπεράνω ιδεολογιών, ταξικών διαφορών και προσωπικών συμφερόντων









Ένα γεγονός που έχει επιμελώς αποσιωπηθεί είναι ότι στις 16 Νοεμβρίου 1967 η Τουρκική Εθνοσυνέλευση κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας.

Στα σύνορα του Έβρου η απέναντι όχθη πλημμύρισε με τουρκικά άρματα μάχης, που μάρσαραν νυχθημερόν εκφοβιστικά και πανέτοιμα να περάσουν το ποτάμι. Στη δική μας πλευρά ο αριθμός των αρμάτων ήταν ασήμαντος σε σχέση με των Τούρκων και αρχίσαμε τα «κολοκοτρωναίικα» τα κάναμε κυκλικές βόλτες μέσα από δάση και χωριά για να φαίνονται περισσότερα. (Εικόνα τρομακτικής ανισότητας, που θα έπρεπε να την έχουν αντικρίσει όσοι με ασυγχώρητη ανευθυνότητα μιλάνε για μείωση των εξοπλισμών.)

Ο ίλαρχος Ν.Μ., διοικητής μιας Ίλης Αναγνωρίσεως, διέθετε στον τομέα ευθύνης του πλάι στο ποτάμι 4 έφεδρους αξιωματικούς και 144 στρατιώτες, συν 2 «βοηθητικούς» που δεν έφεραν όπλο.

Εκείνες τις κρίσιμες στιγμές έλαβε μια επείγουσα διαταγή από τη Μεραρχία και κάλεσε προσκλητήριο στη μονάδα του. Ανέλυσε στους συγκεντρωμένους την κατάσταση, μίλησε για την τουρκική υπεροπλία και ζήτησε από τους στρατιώτες του 30 εθελοντές να περάσουν την ίδια νύχτα το ποτάμι, με επικεφαλής τον ίδιο και τους 4 έφεδρους αξιωματικούς τους, για δολιοφθορά στα εχθρικά τανκς. Οι πιθανότητες να γυρίσουν ζωντανοί ήταν μηδαμινές, είτε πετύχαινε η αποστολή τους είτε όχι γι’ αυτό τούς έδωσε είκοσι λεπτά προθεσμία να συζητήσουν μεταξύ τους και να αποφασίσουν μόνοι τους ποιοι θα συμμετείχαν εθελοντικά. Μάλιστα προέτρεψε όσους ήταν παντρεμένοι ή είχαν προστατευόμενα μέλη στην οικογένειά τους να μη συμμετάσχουν στο εγχείρημα.

Στην ουσία ο ίλαρχος Ν.Μ. απάλλαξε τους στρατιώτες του από κάθε όρκο και υποχρέωση και τους έδωσε το δικαίωμα να επιλέξουν οι ίδιοι αν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν.

Ο Έβρος ήταν ανέκαθεν για τον στρατό ο κάλαθος των «αχρήστων». Ήταν μία χρόνια πρακτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, στην οποία η δικτατορία είχε προσδώσει διαστάσεις τιμωρίας. Στον Έβρο έστελναν όλους τους παρίες, που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα για καλύτερη μετάθεση, τους κοινωνικά απροσάρμοστους και κυρίως τους αντίθετους στο καθεστώς, στους οποίους μάλιστα επιφύλασσε και την ανάλογη περιποίηση.

Αυτή πάνω κάτω ήταν η κοινωνική σύνθεση και της μονάδας του Ν.Μ., που οι οπλίτες της συσκέπτονταν μεταξύ τους για είκοσι λεπτά και συγκεντρώθηκαν πάλι με τον ήχο της σάλπιγγας. Ο ίλαρχος διέταξε οι 30 εθελοντές να κάνουν ένα βήμα μπροστά για να αποσπαστούν από τους υπόλοιπους. Τότε ένα βήμα μπροστά δεν έκαναν μόνο 30 άντρες, αλλά αυτομάτως και οι 144, μαζί τους και οι 2 «βοηθητικοί».

Αυτά τα παιδιά ήταν απλοί στρατιώτες.

Δεν είχαν την ψυχοτεχνική εκπαίδευση για καταδρομικές επιχειρήσεις ούτε τον απαιτούμενο ειδικό εξοπλισμό και την ανάλογη υποστήριξη, εύλογα θα μπορούσαν να διαμαρτυρηθούν γι’ αυτή την αποστολή θανάτου. Όμως αποφάσισαν να υπερβάλουν εαυτόν, διέγραψαν τις ταλαιπωρίες που τους υπέβαλλε το ανελεύθερο καθεστώς και ήταν έτοιμα να δώσουν τη ζωή τους για την πατρίδα, όπως ακριβώς οι πατέρες τους πολέμησαν τους Ιταλούς υπό τη μεταξική δικτατορία: η αντίθεσή τους στο δικτατορικό καθεστώς δεν επηρέασε σε τίποτα τη φιλοπατρία τους.

Ένιωθαν ως το κύτταρό τους, χωρίς να χρειαστεί να τους το πει κανείς, ότι η εθνική επιβίωση είναι υπεράνω ιδεολογιών, ταξικών διαφορών, προσωπικών αδικιών, συμφερόντων κ.λπ.

Γιατί το κράτος δεν είναι πατρίδα.

Το κράτος είναι απλώς ένα σύστημα διαχείρισης της κοινωνίας που αλλάζει ανάλογα με τα πρόσωπα τα οποία εντελώς πρόσκαιρα και συγκυριακά το στελεχώνουν. Το κράτος πιθανόν να είναι δίκαιο ή άδικο, ικανό ή ανίκανο, αφερέγγυο, αυταρχικό και σπανίως στοργικό να δέρνει τους συνταξιούχους, να μη σέβεται ζώντες και τεθνεώτες, να μεροληπτεί, να ψεύδεται, να εξαπατά, να χρηματίζεται, να τρομοκρατεί.

Η πατρίδα είναι κάτι ακλόνητο, βαθύ και καθοριστικό για τον άνθρωπο.

Η πατρίδα είναι η πανάρχαιη γειτονιά μας στον κόσμο.

Αυτή μας προσδιορίζει και νοηματοδοτεί την ύπαρξή μας. Επειδή είμαστε πρόσωπα, και όχι τυχαία άτομα, υπάρχουμε εν χώρω και χρόνω με δικό μας ήθος και έθος. Άλλωστε η ανθρώπινη ποικιλία τρόπων, αισθημάτων, εμπειριών και έκφρασης συνιστά τη διαφορετικότητα, που είναι ζωή και ευλογία, δίνει μορφή και περιεχόμενο στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.

Τελικώς η σύγκρουση τότε με την Τουρκία αποσοβήθηκε με οδυνηρές υποχωρήσεις εκ μέρους μας, μία από αυτές ήταν η επαίσχυντη απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο, που άνοιξε το δρόμο για την τουρκική εισβολή στο νησί το 1974.

Και από τότε, χωρίς να γίνει πόλεμος, επί 40 ολόκληρα χρόνια χάνουμε σταθερά ανθρώπους και δικαιώματα.

Ιδίως από το 1996 και μετά έχουμε οδηγηθεί σε μια κατάσταση «φινλανδοποίησης» έναντι της Τουρκίας, η οποία συνεχώς διατυπώνει νέες απειλές και νέες απαιτήσεις: Ίμια, γκρίζες ζώνες, S-300, υφαλοκρηπίδα, Θράκη, casus belli για τα 12 μίλια, αποστρατιωτικοποίηση των νησιών (για να ακολουθήσουν τη μοίρα της Κύπρου), διχοτόμηση του Αιγαίου και ίσως άλλα που δεν τα γνωρίζουμε. Και, επειδή «τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει αν κάτι άλλο δεν υποχωρήσει», εμείς τα τελευταία δέκα χρόνια, άτολμοι και περιδεείς, γλείφουμε για «ελληνοτουρκική φιλία», μεταμφιέζουμε τον τρόμο μας σε «σωφροσύνη» και σκιζόμαστε να εξυπηρετήσουμε τους απέναντι σε ό,τι θέλουν: υποστήριξη στην Ευρώπη, τερατούργημα Ανάν, οικονομικά ανοίγματα και διάφορα άλλα αναξιοπρεπή, ενώ ο κατάλογος των πεσόντων μας μεγαλώνει ασταμάτητα: Σιαλμάς, Βλαχάκος, Γιαλοψός, Καραθανάσης, Ηλιάκης.

Όμως όλα έχουν ένα όριο.

Η πορεία ενός έθνους δεν καθορίζεται από ευκαιριακά συμφέροντα και ανεπαρκείς ηγεσίες. Περιλαμβάνεται στις θυσίες των νεκρών μας, στο παρόν το δικό μας και στο μέλλον αυτών που έρχονται. Τα κυριαρχικά μας δικαιώματα μπορεί να τα χάσουμε μόνο μετά από στρατιωτική ήττα, ουδείς από τους κρατούντες νομιμοποιείται να τα παραχωρήσει σε διαπραγματεύσεις.

Όποιος μιλάει για ελευθερία και ανεξαρτησία χωρίς να είναι έτοιμος να ματώσει είναι απατεώνας. Ούτε το δικαστήριο της Χάγης ούτε οποιοσδήποτε άλλος διεθνής οργανισμός μπορεί να αποφανθεί αν επιτρέπεται να αναπνέουμε ακόμη τον αέρα της πατρίδας μας ή αν η Θράκη, η Κύπρος και τα νησιά είναι δικά μας.

Η αλήθεια είναι μία και πανάρχαιη:

Δικό σου είναι μόνο αυτό που μπορείς να προστατεύσεις.

                        Διονύσης Χαριτόπουλος                                        

* Δημοσιεύεται στο βιβλίο του «Ημών των Ιδίων»

ΕΛΛΑΣ – ΚΥΠΡΟΣ – ΕΝΩΣΙΣ Ep;eteiow thw EOKA

Σαν σήμερα, ξεκίνησε η πλέον άνιση επανάσταση του περασμένου αιώνα. Η μόνη επανάσταση που γονάτισε την Βρετανική Αυτοκρατορία. Παιδιά, μαθητούδια, Παλικάρια, Γυναίκες – Παλλάδες. Όλες στον αγώνα.










Παιδιά του δημοτικού έμειναν τυφλά από τα βασανιστήρια των ιμπεριαλιστών: “Τσέρω ποιός είναι μα ε λαλέω τίποτα”. Αυτές τις… λέξεις τις ξεστόμισε ένα πεντάχρονο παιδί στους πάνοπλους Βρεταννούς ιμπεριαλιστές που έψαχναν έναν συγγενή του, τομεάρχη της ΕΟΚΑ. Άρχισαν τις νουθεσίες, έπειτα πήραν το παιδάκι στα κρατητήρια της Βασίλισσας και το επέστρεψαν στη μάνα του τυφλό από τα βασανιστήρια. Οι κραυγούλες του ακούγονταν όλη νύχτα σε μεγάλη απόσταση και θρυμμάτιζαν τις καρδιές των υπόδουλων – ελεύθερων ανθρώπων. “Ε λάλησα μανούλα”. (Το όπλο για τα φράγκα και το όπλο για την Ιδέα)

Ημίθεοι Ευαγόρες βάδιζαν περήφανα στην Αγχόνη. Όχι, δεν έπαιρναν τηλέφωνο τον Βουλευτή μπαμπά τους να κουβαλήσει μία στρατιά “αστούς” δικηγόρους και να δειλιάσει, να συρθεί, να πουλήσει τις όποιες “ιδέες” του μπροστά στην αστική δικαιοσύνη.

Στην “μαμά Ελλάδα”; Εκεί πραγματικά έγινε η φασιστικότερη καταστολή ανοιχτής συγκέντρωσης μετά τον εμφύλιο. Ο “εθνάρχης”, πιστός υπηρέτης των Βρετανών ιμπεριαλιστών, χτύπησε με τον στρατό τις χιλιάδες κόσμου που κατέβηκαν αυθόρμητα στους δρόμους φωνάζοντας:

ΕΛΛΑΣ – ΚΥΠΡΟΣ – ΕΝΩΣΙΣ

Αυτή την φασιστική καταστολή κανείς δεν τη θυμάται, κανείς δεν την επικαλείται. Τους δολοφονημένους πολίτες στη μέση του δρόμου, σε κάθε γειτονιά. Δεν κρατούσαν βλέπετε εμπριμέ σημαιάκια. Δε φώναζαν για τις μετατάξεις στο δημόσιο ή την πορτοφόλα. Αυτά τα παραδείγματα είναι βλέπετε ο τρόμος για το εξουσιαστικό κράτος και παρακράτος. Θα το θυμηθούμε όμως αυτό το δίδαγμα, σύντομα. Γιατί σύντομα ο λαός θα ξαναβγεί στους δρόμους και κάποιοι θα φεύγουν με ελικόπτερα.

Τιμή και δόξα στους Ήρωες, κρεμάλα στις Κουκούλες. Αυτό είναι το διαχρονικό σύνθημα που τιμούμε σήμερα. Πάντα ίδιοι οι Ήρωες, ίδιες και οι Κουκούλες!



Ο αγώνας της ΕΟΚΑ ήταν η δυναμική διεκδίκηση του προαιώνιου απελευθερωτικού πόθου του Κυπριακού Ελληνισμού, όπως ο πόθος διακηρύχθηκε με το Δημοψήφισμα της l5ης Ιανουαρίου, l950, όταν το 97 % του λαού αξίωσε την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ήταν η μαχητική αντίσταση της γενιάς του ‘55, στις επανειλημμένες αρνήσεις του κατακτητή για εθνική λύτρωση της νότιο-ανατολικότερης εσχατιάς της Ρωμιοσύνης.




Ήταν μια ηρωική τετράχρονη εποποϊία, που μετουσίωσαν σε ιστορική πραγματικότητα οι Θυσίες, οι προσδοκίες, οι προσευχές κι οι απαιτήσεις των Κυπρίων , που έζησαν κι αγωνίστηκαν πριν, για να πυργώσουν με τα κορμιά τους του απελευθερωτικό Θρίαμβο της ιδιαίτερης πατρίδας τους.

Η απολυτρωτική θέλήση διαδηλώθηκε με αλλεπάλληλες εξεγέρσεις του λαού σ’ αυτό το σταυροδρόμι του κόσμου. Στους τρεις αιώνες της πρώτης τουρκοκρατίας, από το l570-1878, σημειώθηκαν αλλεπάλληλοι ξεσηκωμοί και το αίμα των Ελλήνων της Κύπρου πότισε το δέντρο της λευτεριάς από τη μια ως την άλλη άκρη του νησιού.

Κύπριοι εθελοντές συγκροτούσαν τη φάλαγγα των Κυπρίων κι έσπευδαν στην Ελλάδα κάθε φορά που οι σκλάβοι άρπαζαν τα όπλα κι άρχιζαν τον πόλεμο για την αποτίναξη του δουλικού ζυγού. Αν από τα μνήματα των Κυπρίων που έπεφταν στα πεδία των μαχών βλάσταναν κυκλάμινα, η Ελλάδα θα ευώδιαζε Πενταδάχτυλο, από το Μεσολόγγι ως το Φάληρο, από τη Μακεδονία ως την Κρήτη, από την ‘Ήπειρο ως τη Σμύρνη, ως την Πέργαμο, ως τα βάθη της Μικρασίας.




Πρώτη μέριμνα των Κυπρίων μετά του απελευθέρωση του l827 και το σχηματισμό ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους, ήταν το μήνυμα στον Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια για λευτεριά του νησιού κι ενσωμάτωση του στο μητρικό κορμό. Από την πρώτη ώρα της Αγγλοκρατίας, ο Αρχιεπίσκοπος Σωφρόνιος χαιρέτισε το στρατηγό Γκάρνετ Γούλσλεϋ με το σάλπισμα του ενωτικού μας πόθου. Για τον απελευθερωτικό εθνικό πόθο πολέμησαν οι Κύπριοι στους 8αλκανικούς πολέμους του l 9l 2-l 3 και στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με την ενωτική αξίωση πήρε φωτιά η Κύπρος στα Οκτωβριανά του l93l, με τη σημαία της λευτεριάς οι 35 χιλιάδες Κύπριοι κατατάγηκαν στα σώματα εθελοντών του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Κι όταν η αποικιοκρατία δεν τήρησε τις υποσχέσεις της, όταν η Αγγλοκρατία αρνήθηκε τους τόμους του Δημοψηφίσματος, οι Κύπριοι αποφάσισαν να σταματήσουν τη ροή του χρόνου της δουλείας. Άρπαξαν τις ιερές σημαίες, σήκωσαν τις γροθιές κι από τα στήθια του λαού βροντερή αντιλάλησε η Αισχύλεια ιαχή του Μαραθώνα και της Σαλαμίνας: Ίτε παίδες Ελλήνων…. ο λαός έπιανε τον κασμά του αγώνα κι έβαζε μπρος να συντρίψει το γρανίτη της ξένης τυραννίας.

Η προπαρασκευή

Η έναρξη της προπαρασκευής του απελευθερωτικού αγώνα σηματοδοτείται με τον όρκο της 7ης Μαρτίου l953, στην Αθήνα. Δώδεκα Έλληνες ορκίστηκαν κι υπέγραψαν το ιστορικό έγγραφο που απετέλεσε το συμβόλαιο της επανάστασης. Στους πρωτεργάτες, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Γ’ που ανέλαβε την πολιτική ευθύνη του αγώνα κι ο τότε Συνταγματάρχης ε.α. Γεώργιος Θεοδώρου Γρίβας, ο πολεμικός αρχηγός, που ενσάρκωσε το Βυζαντινό ημίθεο. Ο Διγενής αφίχθηκε μυστικά στην Κύπρο κι οργάνωσε τον αγώνα που διεξάχθηκε τέσσερα χρόνια στους κόσμους -ου θρύλου. του δράματος και του ηρωισμού. Στα κράσπεδα των ιερών Θυσιαστηρίων της λευτεριάς. Στα αιματόβρεχτα πεδία των ριψοκίνδυνων αποστολών. στις αγχόνες, στους Θαλάμους βασανιστηρίων, στα κρατητήρια, στις φυλακές, στο αντάρτικο, στα βουνά και στις πεδιάδες, στις πολιτείες και στα χωριά, όπου καταξιώθηκε ο Κυπριακός Ελληνισμός, γράφοντας τ’ όνομα του με το αίμα του στις στήλες της άφθαρτης δόξας.

Η άφιξη

O Διγενής έφθασε στην ακτή της Χλώρακας στις l0 Νοεμβρίου l 954, ύστερα από έναν περιπετειώδες πλουν μ’ ένα μικρό καίκι. Ο Αρχηγός φρόντισε να μεταφερθούν στο νησί τα πρώτα όπλα και πυρομαχικά κι αμέσως αποδύθηκε στην υπεράνθρωπη προσπάθεια οργάνωσης κι εκπαίδευσης στην επανάσταση, Ελλήνων νέων της Κύπρου, που ουδέποτε ασχολήθηκαν με όπλα και βόμβες. Νέων απειροπόλεμων. Τους νέους επιστράτευε κι όρκιζε ο ρασοφόρος Παπασταύρος Παπαγαθαγγέλου, κυρίως από τις ομάδες της Ορθόδοξης Χριστιανικής 0ργάνωσης Νέων. Ταυτόχρονα. ο Αρχιεπίσκοπος με την εθναρχική του αίγλη, από τους άμβωνες των εκκλησιών κήρυττε το ενωτικό ιδεώδες, εμπνέοντας τον κόσμο με πύρινες ομιλίες και συγκλονιστικές εξάρσεις, όπως την ορκωμοσία της Φανερωμένης στις 28 Αυγούστου l954, όταν ο Μακάριος όρκισε το λαό για αγώνα “άνευ υποχωρήσεων, άνευ παραχωρήσεων, άνευ συμβιβασμού” για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Η 1η Απριλίου 1955

Ο αγώνας εκράγηκε στις 0.30″ το πρωί της lης Απριλίου 1955, ξημερώματα Παρασκευής. Η Κύπρος μετατράπηκε ξαφνικά σε ένα κοχλάζον ηφαίστειο που με τη φωτιά του καταύγαζε τον κόσμο και με τις υποχθόνιες δονήσεις του έσειε τα θεμέλια της γης. ‘Ήταν απίστευτο. Ο εχθρός αλαφιάστηκε. Ο λαός ένιωσε να του θερμαίνει την καρδιά η άγια φωτιά. Η νιότη πυρπολήθηκε. Τα λάβαρα των αιώνων υψώθηκαν στα κάστρα. Ολόκληρο το νησί έγινε μια απέραντη γαλανόλευκη σημαία. Κι η μπαρούτοκαπνισμένη ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε από τα πολεμικά τροπάρια του Γένους και τα εμβατήρια του ξεσηκωμού.

Το έθνος ξύπνησε, έστησε αυτί κατά το νότο, η μνήμη της Αγίας Λαύρας φύσηξε σαν πνοή ζωογόνα για να φλογίσει την Ψυχή και να Θεριέψει το εθνικό όνειρο. Εκείνη την πρώτη νύχτα χτύπησε ο Γρηγόρης Αυξεντίου με την ομάδα των Αμμοχωστιανών στη Δεκέλεια. με αποστολή να προκαλέσουν διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος και συσκότιση σ’ όλο το νησί. Ο Μάρκος Δράκος με την ομάδα “Αστραπή” ανατίναξαν το Ραδιοφωνικό σταθμό. Άλλες ομάδες ανάλαβαν αποστολές σε προκαθορισμένα σημεία σε διάφορες περιοχές. Την αφετηρία της ιστορίας της δόξας, οριοθέτησε με τη θυσία του ο πρώτος νεκρός. Ο Μόδεστος Παντελή. Ο ήρωας πέθανε από ηλεκτροπληξία ενώ επιχειρούσε να καταστρέψει τα ηλεκτροφόρα Καλώδια. Χρησιμοποίησε σχοινί που είχε υγρανθεί από τη νυχτερινή ανοιξιάτικη νοτιά

Την 1η Απριλίου 1955, η Κύπρος ξύπνησε αναστατωμένη πριν να ροδίσει η αυγή. βγήκε στους δρόμους απορώντας. Το μυστικό της το αποκάλυψε ο Αυγερινός της ελευθερίας που μεσουράνησε μετά τις πρώτες εκρήξεις. Η πατρίδα φόρεσε τα γιορτινά της κι έκανε το σταυρό της. Το πανηγύρι του αγώνα άρχιζε. Ο άγγελος του λυτρωμού φτεροκοπούσε και μετέδιδε από πόρτα σε πόρτα το άγγελμα του ξεσηκωμού. Κι ο Διγενής κυκλοφορούσε την προκήρυξή του.

To σάλπισμα της λευτεριάς

ΠΡΟΚΗΡΥΞΙΣ ΤΟΥ ΔΙΓΕΝΗ 1 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1955

ΠΡΟΚΗΡΥΞΙΣ

Μέ τήν βοήθειαν τού θεού, μέ πίστιν εις τόν τίμιον αγώνα μας, μέ τήν συμπαράστασιν ολοκλήρου τού Ελληνισμού καί μέ τήν βοήθειαν τών Κυπρίων, αναλαμβάνομεν τόν αγώνα διά τήν αποτίναξιν τού Αγγλικού ζυγού, μέ σύνθημα εκείνο τό οποίον μάς κατέλιπαν οι πρόγονοί μας ως ιεράν παρακαταθήκην: “‘Η τάν ή επί τάς”.

Αδελφοί Κύπριοι,

Από τά βάθη τών αιώνων μάς ατενίζουν όλοι εκείνοι οι οποίοι ελάμπρυναν τήν Ελληνικήν Ιστορίαν διά νά διατηρήσουν τήν ελευθερίαν των: οι Μαραθωνομάχοι, οι Σαλαμινομάχοι, οι Τριακόσιοι τού Λεωνίδα καί οι νεώτεροι τού Αλβανικού έπους. Μάς ατενίζουν οι αγωνισταί τού 1821, οι οποίοι καί μάς εδίδαξαν ότι η απελευθέρωσις από τόν ζυγόν δυνάστου αποκτάται πάντοτε μέ τό αίμα. Μάς ατενίζει ακόμη σύμπας ο Ελληνισμός, ο οποίος καί μάς παρακολουθεί μέ αγωνίαν, αλλά καί μέ εθνικήν υπερηφάνειαν. ‘Ας απαντήσωμεν μέ έργα, ότι θά γίνωμεν “πολλώ κάρρονες” τούτων.

Είναι καιρός νά δείξωμεν εις τόν κόσμον, ότι εάν η διεθνής διπλωματία είναι άδικος καί εν πολλοίς άνανδρος, η Κυπριακή ψυχή είναι γενναία. Εάν οι δυνάσται μας δέν θέλουν νά αποδώσουν τήν λευτεριά μας, μπορούμε νά τήν διεκδικήσωμεν μέ τά ίδια μας τά χέρια καί μέ τό αίμα μας. ‘Ας δείξωμεν εις τόν κόσμον ακόμη μιά φορά ότι καί τού σημερινού ‘Ελληνος “ο τράχηλος ζυγόν δέν υπομένει”. Ο αγών θά είναι σκληρός. Ο δυνάστης διαθέτει τά μέσα καί τόν αριθμόν. Ημείς διαθέτομεν τήν ψυχήν, έχομεν καί τό δίκαιον μέ τό μέρος μας. Γι’ αυτό καί θά νικήσωμεν.

Διεθνείς διπλωμάται, ατενίσατε τό έργον σας. Είναι αίσχος εν εικοστώ αιώνι, οι λαοί νά χύνουν τό αίμα των διά νά αποκτήσουν τήν λευτεριά των, τό θείον αυτό δώρον, γιά τό οποίον καί εμείς επολεμήσαμεν παρά τό πλευρόν τών λαών σας, καί γιά τό οποίον σείς τουλάχιστον διατείνεσθε ότι επολεμήσατε εναντίον τού ναζισμού καί τού φασισμού.

Έλληνες, όπου καί άν ευρίσκεσθε, ακούσατε τήν φωνήν μας: Εμπρός, όλοι μαζί γιά την λευτεριά τής Κύπρου μας.

Ε.Ο.Κ.Α - Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΔΙΓΕΝΗΣ 

Η ύστατη πνοή του Μόδεστου Παντελή αποτέλεσε το εναρκτήριο σάλπισμα της μάχης της γενιάς του ‘55. που βάσταξε τέσσερα χρόνια. ως το Φεβρουάριο του l959 και πέρασε από ολοκαυτώματα, τόπους συγκρούσεων που αγιάστηκαν με το αίμα των πιο άξιων παιδιών του λαού μας. από χώρους φριχτής δοκιμασίας της αξίας του ανθρώπου, από δεσμωτήρια αφάνταστων κακουχιών. από πεδία Ομηρικών αναμετρήσεων. από την αγχόνη των Κεντρικών Φυλακών Λευκωσίας.

H Αγγλοκρατία πετάχτηκε από την αποικιοκρατική της νάρκη κι αντέδρασε στην αρχή σπασμωδικά κι ύστερα με οργανωμένη σκληρότητα. 0 Κυβερνήτης P.Π. ‘Αρμιτεητζ θέσπισε στις 15 Ιουλίου 1955 νόμο για προσωποκράτηση χωρίς δίκη. Η αστυνομία άρχισε τις συλλήψεις, Οι αγωνιστές εγκλείονταν στις Κεντρικές Φυλακές κι ύστερα στο Φρούριο Κερύνειας από όπου αποτολμήθηκε η θεαματική απόδραση των 16 με επικεφαλής το Μάρκο Δράκο. Ακολούθως ιδρύθηκαν τα Κρατητήρια Κοκκινο- τριμιθιάς, Πύλας, Πολεμίου και άλλα κατά το πρότυπο των Χιτλερικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, ενώ στις Κεντρικές Φυλακές εγκλείονταν οι κατάδικοι. Η Αγγλική Κυβέρνηση, διαπιστώνοντας τη δύναμη του αγώνα και την ακμαιότητα του ηθικού των Κυπρίων, αντικατάστησε τον κυβερνήτη με το σκληροτράχηλο στρατάρχη σερ Τζων Χάρτινγκ που αφίχθηκε στο νησί αποφασισμένος να συντρίψει την ΕΟΚΑ δια πυρός και σιδήρου. Μα ο έμπειρος στην αντιμετώπιση επαναστάσεων στρατάρχης, δοκίμασε οδυνηρές εκπλήξεις από τη στιγμή που πάτησε το πόδι του στην επαναστατημένη Κύπρο.



Οι τηλεβόες της ιστορίας τον καλωσόρισαν με την προαιώνια ιαχή των Ελλήνων ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ‘Η ΘΑΝΑΤΟΣ, ενώ ο “Ζήδρος” – ο Γρηγόρης Αυξεντίου – με την αντάρτικη ομάδα του επιχειρούσαν από τον Πενταδάχτυλο μιαν αστραπιαία επιδρομή στον αστυνομικό σταθμό Λευκονοίκου κι άρπαζαν τον οπλισμό. Η μάχη των Σπηλιών 0 αγώνας περνούσε διαρκώς από δραματικές φάσεις και πρωτάκουστες για την Κύπρο ηρωικές εξορμήσεις. Οι κίνδυνοι τεράστιοι κι αιφνιδιαστικοί άπλωναν βαριά την απειλή στα ημερονύχτια της ΕΟΚΑ κι οι κρίσιμες αναμετρήσεις διαδέχονταν η μια την άλλη όπως του εικοσιτετράωρου της 11 ης προς τη 12η Δεκεμβρίου 1955. Αναπάντεχα, το μουντό εκείνο πρωινό της 11ης Δεκεμβρίου, το νήμα της ΕΟΚΑ άγγιζε την κόψη του ξυραφιού κι αν ο Θεός δεν έβαζε το χέρι του, ο απελευθερωτικός αγώνας θα αποκεφαλιζόταν με το θάνατο του Διγενή στη μάχη των Σπηλιών ή με το σκοτωμό του κατά τη δραματική ιχνηλασία που ακολούθησε μέσα στην πυκνότατη ομίχλη που σκέπαζε τις Τροοδιτικές βουνοκορφές, στο αντάρτικο αγιάζι και την καταρρακτώδη βροχή που έδερνε την πλάση. 0 στρατός προωθήθηκε στην κορυφογραμμή όπου είχε μεταφέρει το Αρχηγείο του ο Διγενής, σε τρία λημέρια πάνω από τα Σπήλια, στην κορφή που δέσποζε τις ορεινές περιοχές. 0 Διγενής αντέδρασε με ψυχραιμία και ακρίβεια στο συντονισμό ενεργειών. Ανέθεσε στο Γρηγόρη Αυξεντίου την κάλυψη των κινήσεων απαγκίστρωσης. Κι “ο Ρήγας” θαυματούργησε. Εκμεταλλεύθηκε την καταχνιά, έκανε σωστή εκτίμηση των συνθηκών, πήρε θέση μάχης, πυροβόλησε με το αυτόματό του ομάδες Αγγλων στρατιωτών που ορειβατούσαν σε αντιμέτωπες βουνοπλαγιές κι ενώ ο ίδιος κατρακυλούσε στην απότομη χαράδρα ο ορυμαγδός της μάχης αντιλαλούσε στα φαράγγια. Οι Άγγλοι χτυπιούνταν αναμεταξύ τους σε μια πολύνεκρη σύγκρουση στην κρίσιμη ώρα διαφυγής του Διγενή και των ανταρτών. Τρεις μέρες μετά, στις 15 Δεκεμβρίου 1955, εγκαινιαζόταν η πάλη με το θάνατο στα μαρμαρένια αλώνια τωυ ελληνικών αιώνων. Πρώτος νεκρός αντάρτης, ο Χαράλαμπος Μούσκος, που έπεσε στη μάχη των Σόλων Στις 7 Φεβρουαρίου 1956, έπεφτε ο πρώτος μαθητής, ο Πέτρος Γιάλλουρος από το Ριζοκάρπασο, τελειόφοιτος και αρχηγός του Ελληνικού Γυμνασίου Αμμοχώστου. Τον πυροβόλησε Άγγλος δεκανέας στο στήθος, στη διάρκεια διαδήλωσης σε δρόμο των Βαρωσίων. Τελευταίες του λέξεις ήταν η ενωτική ζητωκραυγή. Στις 7 Μαρτίου 1956 οι Άγγλοι εξορίζουν τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, το Μητροπολίτη Κυρηνείας Κυπριανό, τον Παπασταύρο Παπαγαθαγγέλου και τον Πολύκαρπο Ιωαννίδη. Στις 9 Μάϊου 1956 το χέρι του δημίου των Κεντρικών Φυλακών άνοιγε την καταπακτή της κρεμάλας με πρωτομάρτυρες το Μιχαλάκη Καραολή και τον Ανδρέα Δημητρίου. 0 τραγικός χορός των αγωνιστών που απαγχονίστηκαν συμπληρώθηκε με τον Ανδρέα Ζάκο, το Χαρίλαο Μιχαήλ και τον Ιάκωβο Πατάτσο στις 9 Αυγούστου 1956, του Ανδρέα Παναγίδη, το Μιχαήλ Κουτσόφτα και το Στέλιο Μαυρομμάτη στις 21 Σεπτεμβρίου 1956 και τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη στις 13 Μαρτίου 1957. Στις 31 Αυγούστου 1956 έπεσαν στη φοβερή μάχη του Νοσοκομείου Λευκωσίας τα στελέχη του Εκτελεστικού Ιωνάς Νικολάου και Κυριάκος Κολοκάσης από το Γέρι.



H μάχη διεξάχθηκε κατά την επιχείρηση απελευθέρωσης του φυλακισμένου αγωνιστή Πολύκαρπου Γιωρκάτζη. Κατά την ανταλλαγή πυρών σκοτώθηκε και ο φαρμακοποιός του Νοσοκομείου Κούλλης Κυριακίδης και τραυματίστηκε μέλος της αποστολής. Πολύνεκρο ήταν και το 1957, με τις Θυσίες στελεχών του αγώνα και τα ολοκαυτώματα που πρόσδωσαν στην ιερή διεκδίκηση της ΕΟΚΑ νέες διαστάσεις. Αυτή τη φορά το χορό του Θανάτου έσυρε ο Μάρκος Δράκος, την άγρια νύκτα της 18ης Ιανουαρίου 1957, που έλεγες πως ξεπετάχτηκε από τηυ Αινειάδα του Βιργίλιου. Έβρεχε, έριχνε χαλάζι, κεραυνοί αυλάκωναν το μαύρο στερέωμα, συγκλόνιζαν οι βροντές τα Σολιάτικα βουνά, εκτυφλωτικές οι αστραπές φωταγωγούσαν τα φαράγγια. 0 Μάρκος Δράκος ξεκίνησε με τρεις ακόμα αντάρτες για να συναντήσουν το σύνδεσμο. Έπεσαν σ’ ενέδρα των Άγγλων που άρχισαν να τους πυροβολούν με καταιγιστικά πυρά. Πήραν Θέσεις μάχης οι αντάρτες, απαγκιστρώθηκαν έρποντας. γύρισαν στο λημέρι. Με παρότρυνση του Δράκου προσευχήθηκαν και μουρμούρισαν το Θρησκευτικό ύμνο που αγαπούσε ο Μάρκος. Την αντάρτικη ψαλμουδιά συνόδευαν με την υπόκρουση τους οι καταρράχτες του ουρανού. Ξαπόστασαν και με εισήγηση του Κώστα Λόίζου, από το Μαραθόβουνο – Θυσιάστηκε αργότερα – δρασκέλισαν την απλαγιά πάνω από την Ευρύχου. 0 Μάρκος Δράκος προχωρούσε πρώτος. Οι αγωνιστές έπεσαν πάλι σ’ ενέδρα των Άγγλων που άρχισαν να πυροβολούν. 0 αρχηγός της ομάδας ανταπέδωσε τα πυρά. Οι αντάρτες δεν μπορούσαν να πυροβολήσουν μια και προπορευόταν ο Μάρκος. 0 Άγγλος στρατιώτης Γούντ είδε το Μάρκο στη λάμψη μιας αστραπής.



“Ενώ φρουρούσα, αντίκρισα ξαφνικά μπροστά μου ένα πρόσωπο. Παραμείναμε κι οι δύο ακίνητοι για μερικά δευτερόλεπτα, βλέποντας ο ένας τον άλλο και στη συνέχεια έριξα μια ριπή με το αυτόματό μου. Κατά τη μαρτυρία ακολούθησε ανταλλαγή πυρών. 0 Δράκος όμως ήταν νεκρός. Το δράμα της 3ης Μαρτίου 1957. άρχισε στις 6 το πρωί σε μιαν απλαγιά τωυ βουνών του Μαχαιρά. πιο κάτω από το ομώνυμο μοναστήρι της Παναγίας. Εκεί βρισκόταν ο Γρηγόρης Αυξεντίου με τους τέσσερις συντρόφους του. Στο κρησφύγετο που έδειξε στον Αγγλικό στρατό το χέρι της προδοσίας. Πολιόρκησαν το λημέρι οι στρατιώτες, κάλεσαν τον Αυξεντίου να παραδοθεί με τους αντάρτες του. 0 Λυσιώτης ήρωας διέταξε του άνδρες του να βγουν. 0 ίδιος είχε ήδη αποφασίσει να πεθάνει. “Εγώ Θα πολεμήσω και θα πεθάνω, Πρέπει να πεθάνω”, είπε στον αδελφικό του φίλο Αντώνη Παπαδόπουλο. Εμεινε μόνος στο λημέρι ο Αυξεντίου. Κι όταν οι Άγγλοι τον κάλεσαν ξανά να παραδοθεί, στις χαράδρες αντιλάλησε η παμπάλαια κραυγή των Θερμοπυλών: Μολών λαβέ 0 δεκανέας Μπράουν πλησίασε το κρησφύγετο και κάλεσε και πάλι το Γρηγόρη να παραδοθεί. Το αυτόματο της ελευθερίας κροτάλισε κι ο υπαξιωματικός έπεφτε νεκρός. Πέταξαν μια βόμβα από το στόμιο του λημεριού. Εκράγηκε. Τραυμάτισε το παλικάρι στο λαιμό και στο γόνατο. Στη συνέχεια οι Άγγλοι έσπρωξαν έναν από τους συντρόφους του Γρηγόρη, να μπει στο κρησφύγετο. Προθυμοποιήθηκε να δέσει τις πληγές και πήρε την απάντηση: “Δεν έχουμε καιρό να χάνουμε με τα τραύματα. Πάρε τ’ όπλο σου”. Πολεμούσαν και κουβέντιαζαν. Ο Αυξεντίου συμβούλευε τον αντάρτη του πώς να μάχεται. Η άμυνα ήταν αποτελεσματική. Μετά από κάθε έκρηξη ακούγονταν βογκητά πόνου από τους Άγγλους που αναγκάζονταν να οπισθοχωρούν. Η μάχη πέρασε από διάφορες φάσεις. 0 Γρηγόρης ήταν γαλήνιος. 0 σύντροφος του μαρτυρεί πως επαναλάμβανε την απόφαση του να πεθάνει και κάθε φορά η μορφή του φωτιζόταν από μια υπερκόσμια λάμψη. Μεσημέριασε, έγειρε ο ήλιος όταν οι Εγγλέζοι άρχισαν να διοχετεύουν βενζίνη στο κρησφύγετο. Ακολούθησαν οι εκρήξεις τριών εμπρηστικών βομβών. Οι φλόγες έζωσαν τον Αυξεντίου στο βάθος του κρησφύγετου. Ήταν απόλυτα γαλήνιος. Τα τελευταία του λόγια ήταν: “Μη φοβάσαι Ματρόζο, μη φοβάσαι.” 0 σύντροφος, φλεγόμενος πετάχτηκε από τη σπηλιά. Δύο η ώρα το απόγευμα εκκωφαντική έκρηξη ανατίναξε το κρησφύγετο. 0 Γρηγόρης Αυξεντίου έγινε ολοκαύτωμα για να φωτίζει στους αιώνες τους δρόμους που οδηγούν στη λευτεριά. Η μάχη των αετών 0 χαρακτηρισμός της σκυταλοδρομίας του θανάτου βρίσκει την πλήρη έκφραση του στη μάχη του Αχυρώνα, της 2ας Σεπτεμβρίου 1958, με ήρωες τον Ανδρέα Kάρυo, το Φώτη Πίττα, τον Ηλία Παπακυριακού και το Χρίστο Σαμάρα. Μετά από προδοσία, οι Άγγλοι πάτησαν το Λιοπέτρι. Η κατάσταση εκτιμήθηκε στα γρήγορα. 0 Αγγλικός στρατός θ’ απέκλειε το χωριό θα έκανε έρευνες. Οι καταζητούμενοι έπρεπε να διαφύγουν. Αποφάσισαν: Θα επέβαιναν αυτοκινήτου που θα οδηγούσε ντόπιος αγωνιστής. Μόλις συναντιόντουσαν με τους Εγγλέζους, το αυτοκίνητο θ’ ανέπτυσσε τη μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα, θα έσπαζε του κλοιό, ενώ ταυτόχρονα οι καταζητούμενοι θα πυροβολούσαν με τα αυτόματα τους. Πραγματικά το αυτοκίνητο προχώρησε προς την έξοδο του χωριού. Οι Εγγλέζοι ήταν πολλοί. 0 Ανδρέας. ο Φώτης – δραπέτες κι οι δυο από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Πύλας από τις 13 Μαρτίου 1958 – ο Ηλίας κι ο Χρίστος. πετάχτηκαν κι άρχισαν μάχη που δεν βάσταξε όμως πολύ. Υστερα χάβηκαυ μέσα στο σκοτάδι και γύρισαν στο σπίτι του Παναγιώτη Καλλή, ιδιοκτήτη του μοιραίου αχυρώνα, που έμελλε να μετατραπεί σε βωμό δόξας ουρανόφταστης. Ήταν η αυγή της 1 ης Σεπτεμβρίου 1958. ώρα 3 ή 4. Οι καταζητούμενοι μπήκαν στον αχυρώνα. Σε λίγο ακούστηκαν τα μεγάφωνα του στρατού. Στο Λιοπέτρι κηρυσσόταν κατάσταση αποκλεισμού και αναγκαστικού κατ’ οίκον περιορισμού. Κανείς δεν μπορούσε πια να κινηθεί στις στράτες εκτός απ’ τους Εγγλέζους. Οι πόρτες αμπαρώθηκαν και το χωριό περίμενε με την καρδιά σφιγμένη, ανυπεράσπιστο, βουβό. Οι Εγγλέζοι άρχισαν εξονυχιστικές έρευνες. Μπήκαν στα σπίτι, στον αχυρώνα. κοίταξαν παντού, δεν βρήκαν ίχνη. Έφυγαν. 0 κόσμος συγκεντρώθηκε σε συρματόφραχτους χώρους. Έγιναν ανακρίσεις. Ζητήθηκαν πληροφορίες. Μέχρι εκείνη τη στιγμή οι προσπάθειες απέβησαν άκαρπες. 0 κόσμος γύρισε στα σπίτια του. Κάποιοι όμως κρατήθηκαν για περαιτέρω ανακρίσεις. Και το κακό ξεκίνησε. . . . 0 Παναγιώτης Καλλής επέστρεψε. Μπήκε κλεφτά στον αχυρώνα, μίλησε με τα παλικάρια. Ξαναγύρισε κοντά τους, όταν έγειρε πια ο ήλιος να δύσει. ‘Όλοι διέβλεπαν τον επερχόμενο κίνδυνο κι είχαν αποφασίσει να δώσουν τη μάχη. – Αν μας ανακαλύψουν εμείς θα σκοτωθούμε, είπε ο Ανδρέας Κάρυος. Αγκάλιασαν τον Καλλή, τον φίλησαν. ‘Ήταν ο ύστατος αποχαιρετισμός Μεσάνυχτα κτύπησαν την πόρτα ξανά. Οι Εγγλέζοι ήξεραν ήδη ότι οι καταζητούμενοι κρύβονταν στον Καλλή. Προχώρησαν στον αχυρώνα. ‘Ένας ελληνομαθής δεκανέας, ο Πήτερ Φρέντερικ Φλήητ, φώναξε στα ελληνικά κατά διαταγή του Άγγλου ταγματάρχη Φίλιπ Τζων Ρόουλυ Χέυλαντ: – E, σεις, παραδοθείτε κι εβγάτε έξω, αλλιώς οι στρατιώτες Θ’ ανοίξουν πυρ εναντίον σας. 0πως ο δεκανέας μαρτύρησε στη θανατική ανάκριση, επανέλαβε τρεις φορές τα ίδια λόγια και κάθε φορά η απάντηση ήταν μια ριπή. Υπάρχει όμως και η ελληνική πληροφορία ότι ο δεκανέας φώναξε: “Αν θέλετε τη ζωή σας, παραδοθείτε” αλλά δεν δόθηκε απάντηση. Σιγή απόλυτη επικράτησε στον αχυρώνα. Καμιά μαρτυρία ζωής. Περίμεναν μέχρι να φέξει για καλά οι Άγγλοι και να φτάσουν οι ενισχύσεις. 0 προμαχώνας ήταν ήδη περικυκλωμένος κι ο κλοιός του θανάτου αδιαπέραστος. Η ειμαρμένη είχε προδιαγράψει τις εξελίξεις ‘Ωρες για κούφιες ελπίδες και ψευδαισθήσεις δεν απέμειναν. Ούτε καταδέχονταν τέτοια οι σταυραετοί. Γύρω από τον Αχυρώνα επικράτησε εντάφια σιγή εκείνες τις στιγμές. Οι Εγγλέζοι ταμπουρώθηκαν πίσω από τοίχους, δόμες. Πήραν θέσεις σε μπαλκόνια, βεράντες, στέγες. Ξάπλωσαν στα χαντάκια. Το μυστικό απλώθηκε σ’ όλο το χωριό. Το Λιοπέτρι σώπαινε και καρτέραγε. Μια κουφόβραση κυριαρχούσε που προμήνυε το σεισμό. Κι έσπασε η τραγική σιωπή από τη φωνή του μεγαφώνου:  

- Παραδοθείτε.

- ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ, αντιλάλησαν οι αιώνες.

Τα κλείστρα των πολυβόλων σηματοδότησαν με τον ξηρό μεταλλικό κρότο την έναρξη της μάχης. Κι αμέσως, εκρήξεις χειροβομβίδων, ριπές δεκάδων αυτομάτων, συγκλονιστικοί πολυβολισμοί, κραυγές, φωνές πόνου, ουρλιαχτά, εγγλέζικες διαταγές, πανδαιμόνιο. Μια ομάδα στρατιωτών επιχείρησαν να πλησιάσουν τον Αχυρώνα, έκαναν μερικά βήματα, δέχτηκαν στο ψαχνό τις σφαίρες βροχή, ούρλιασαν κάποιοι, σπάραξαν στο έδαφος και οι άλλοι οπισθοχώρησαν πανικόβλητοι. Τα παλικάρια έτρεχαν, εναλλάσσονταν, βρίσκονταν σ’ όλες τις πολεμίστρες, κροτάλιζαν τ’ αυτόματα, έριχναν χειροβομβίδες, σκορπούσαν το θάνατο. ‘Ένας αξιωματικός διέταξε στρατιώτη να προχωρήσει, εκείνος αρνήθηκε. Τον πυροβόλησε με το περίστροφό του και τον άφησε στον τόπο. Κάποιοι κατάφεραν να βγουν αθέατοι στη στέγη του Αχυρώνα. Άνοιξαν τρύπα, πέταξαν ρούχα λουσμένα με βενζίνη, έβαλαν φωτιά, μα έσβησε. Έφεραν ελικόπτερο, πέταξε πάνω απ’ τον Αχυρώνα, έριξε εμπρηστικά, φούντωσαν φλόγες, το Χάνι της Γραβιάς καιγόταν. Μα οι αγωνιστές συνέχιζαν τη μάχη, Τους φώναζαν να παραδοθούν κι εκείνοι απαντούσαν: – Μολών Λαβέ. Έφτασε ως τ’ Αυγόρου ο σάλαγος της μάχης. Κι η μάνα του Κάρυου βγήκε στην αυλή και φώναξε: – Δύναμην, γιέ μου. Δύναμην, Να πεθάνεις λεβέντης! ‘Ηρθαν νοσοκομειακά δυο τουλάχιστον φορές. Φόρτωσαν νεκρούς, τραυματίες, έφυγαν και ξαναγύρισαν. Κι ο ορυμαγδός του πολέμου συνεχιζόταν, θέριζε ο θάνατος. κορμιά, λουζόταν μ’ αίμα η γη, μέχρι τις δυο το δείλις. ‘Ώσπου το ελικόπτερο έβρεξε με βενζίνη τον Αχυρώνα. Τα φλογοβόλα μετέτρεψαν τον προμαχώνα σε πυρακτωμένη κόλαση και οι αντάρτες άρχισαν με την τελευταία σφαιροθήκη, ο καθένας με τη σειρά του, την έξοδο, καταιγιστικά πυροβολώντας, μέχρι που διάτρητοι έπεφταν στην αυλή του θυσιαστηρίου νεκροί. Ποιος έπεσε πρώτος, ποιος τελευταίος, κανείς δεν έμαθε ποτέ κι ούτε θα μάθει. Μόνο ισχυρισμοί των Εγγλέζων υπάρχουν για τη σειρά των σκυταλοδρόμων του Θανάτου. Στην ανάκριση λέχθηκε ότι πρώτος έπεσε ο Ανδρέας Κάρυος και σε λίγο ο Χρίστος Σαμάρας. Ακολούθησε ο Φώτης Πίττας και τελευταίος ο Ηλίας Παπακυριακού. ‘Οταν οι καπνοί διαλύθηκαν, οι πυροβολισμοί σταμάτησαν, οι Εγγλέζοι προχώρησαν δειλά-δειλά και λόγχισαν τους πεθαμένους σταυραετούς. Λόγχισαν τα νεκρά κορμιά με λύσσα και πυροβόλησαν τους ήρωες με περίστροφα. Δεν τους φοβόνταν πια! 0 Ανδρέας Κάρυος κι ο Χρίστος Σαμάρας έπεσαν ο ένας κοντά στον άλλο κατά το νότο. 0 δάσκαλος, ο Φώτης Πίττας προς την ανατολή. Κι ο Ηλίας Παπακυριακού βρέθηκε προς το βορρά. Στη θανατική ανάκριση που διενήργησαν οι Άγγλοι αναφέρθηκε ότι: Υπεύθυνος των Άγγλων ήταν ο ταγματάρχης Φίλιπ Τζων Ρόουλυ Χέυλαντ. Χρησιμοποιήθηκε ρουκετοβόλο των 3.5 χιλιοστών που έριξε 11 ρουκέτες. Χειροβομβίδες διαφόρων τύπων. 0 Χάρολυτ Τζάκομπς παραδέχτηκε ότι βγήκε στη στέγη και πυρπόλησε τον αχυρώνα με πετρέλαιο. Κνριάκος Μάτσης Στους περιφανέστερους ήρωες της τετράχρονης εποποιίας της ΕΟΚΑ συγκαταλέγεται ο Κυριάκος Μάτσης, που αρνήθηκε να παραδοθεί όταν τον περικύκλωσαν οι Άγγλοι κραυγάζοντας όπως τον αδελφικό του φίλο Γρηγόρη Αυξεντίου, την ηρωική ιαχή των αιώνων “Μολών Λαβέ”. 0 ήρωας διέταξε τους συντρόφους του να παραδοθούν κι ο ίδιος έμεινε στο κρησφύγετό του στο Δίκωμο. Τον ανατίναξαν οι ‘Άγγλοι με χειροβομβίδα στις 19 Νοεμβρίου 1958. H συνάντηση με το Χάρτινγκ Οι Άγγλοι γνώριζαν τον ήρωα. Τον ήρωα τον γνώριζε από πριν κι ο κυβερνήτης, ο Χάρτιγκ, που έσπευσε να τον συναντήσει στους θαλάμους βασανιστηρίων της Ομορφίτας. 0 φοβερός κυβερνήτης είχε μακρά συνομιλία με τον αγωνιστή. Συζήτησαν διεξοδικά το Κυπριακό. Το περιεχόμενο των συνομιλιών με το Μακάριο, τις προτάσεις που ο Χάρτινγκ υπέβαλε για λύση του Κυπριακού. 0 Μάτσης, που ήταν σύνδεσμος Διγενή – Μακαρίου, ήξερε βέβαια τα πάντα από προηγουμένως. Στη συζήτηση, πίσω από το Χάρτινγκ βρίσκονταν οι πέντε ανακριτές. Στην πορεία της συνομιλίας ο κυβερνήτης έκανε μια χειρονομία απρόβλεπτη: Πρότεινε στον Κυριάκο Μάτση μισό εκατομμύριο λίρες. για να του αποκαλύψει το κρησφύγετο του Διγενή! Αυτή ακριβώς η χειρονομία σήμανε το τέλος της συνάντησης. 0 Κυριάκος Μάτσης ορθώθηκε αγανακτισμένος. Χτύπησε δυνατά τη γροθιά του στο τραπέζι και φώναξε: “Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα αλλά περί αρετής. Ντρέπομαι για σένα..” Γύρισε ο αγωνιστής απότομα, έσπρωξε την πόρτα, βγήκε και κατέβηκε στο κελί του”.

Επίλογος

Στη συνοπτική αναφορά σημειώθηκαν σε γενικές γραμμές μερικά στιγμιότυπα από τον απελευθερωτικό αγώνα του Κυπριακού Ελληνισμού για Ένωση με την Ελλάδα.

Ο σκοπός της ΕΟΚΑ δεν επιτεύχθηκε.

Ο αγώνας τερματίστηκε το Φεβρουάριο του 1959 με την υπογραφή των συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου και την ανακήρυξη ανεξάρτητου Κυπριακού κράτους.

                   



                   ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ                                

 

Η γερμανική ύβρις.

Ἡ ἐξήγησις τοῦ παραλόγου αὐτοῦ φαινομένου τῶν ἀσυστάτων ὕβρεων εἶναι ὁρατή.

Οἱ Γερμανοὶ ὑβρίζουν τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν διότι δὲν ξεχνοῦν ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἐματαίωσε τὰ ὑπερφίαλα τῆς κοσμοκυριαρχίας ἰμπεριαλιστικά των σχέδια.











Ἡ συντελουμένη κατὰ τὶς ἡμέρες μας σὲ πολλὲς χῶρες ἀπαξίωσις τῆς Πατρίδος μας μὲ ἀφορμὴ τὴν σοβαρὴ δημοσιονομικὴ κρίσι ποὺ διατρέχουμε, ἔλαβε σποραδικῶς διαστάσεις νοσηρῶν ἀκατονομάστων ὕβρεων. Οἱ ὕβρεις εἰδικώτερα τοῦ περιοδικοῦ «Focus» χρειάζονται βεβαίως πρωτίστως ψυχιατρικὴ ἐξήγησι, ἐξ αἰτίας τοῦ παραλογισμοῦ ποὺ τὶς διατρέχει. Ἀπὸ πολλὲς πλευρές ἐπισήμων ἀλλὰ καὶ ἄλλων σημαντικῶν προσώπων τῆς δημοσίας μας ζωῆς ἐδόθησαν ἀπαντήσεις στὶς ὕβρεις, μὲ ἀναφορὲς ἀκόμη καὶ στὴν κατὰ τὴν κατοχὴ τῆς χώρας μας συμπεριφορὰ τῶν Γερμανῶν, μὲ τὴν λεηλασία τοῦ θησαυροφυλακείου τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, τὴν ἀπομύζησι τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας, ὡς καὶ τὶς ἀκόμη ἀνεξόφλητες πολεμικὲς ἐπανορθώσεις, καὶ βεβαίως τὶς τεράστιες ὑλικὲς καταστροφὲς καὶ τὶς δολοφονίες δεκάδων χιλιάδων Ἑλλήνων πολιτῶν.

ΟΙ ΑΣΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΗΓΕΣΙΕΣ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΔΩΝ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ

 
  
Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη…

                             Μίλαν Κούντερα


                                             *Στη μνήμη του Γιάννη Σταμούλη


 Από τους 800 Γερμανούς στρατιωτικούς εναντίον των οποίων είχε ασκήσει δίωξη το μεταπολεμικό “Ελληνικό Γραφείο Εγκληματιών Πολέμου”, για τη γενοκτονική δράση τους στην Ελλάδα, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την ισοπέδωση και το κάψιμο 2.500 (!) χωριών, 50.000 εκτελέσεις μαχητών και αθώων πολιτών και τον θάνατο 300.000 ανθρώπων από την πείνα (λιμό) τον χειμώνα του 1941, αλλά και μέχρι το 1945, και δεκάδες χιλιάδες σωματικά αναπήρους και ψυχικά ασθενείς, δεν καταδικάστηκε κανένας!

Υπολογίζεται πως εξοντώθηκε το 12% των Ελλήνων. Το 8% από τις δολοφονίες-εκτελέσεις και την πείνα, αλλά και ένα 4% από τις γεννήσεις που δεν έγιναν, λόγω των ασθενειών – κακουχιών. Πέρα από τις καταστροφές των δημόσιων υποδομών και των ιδιωτικών περιουσιών, για τις οποίες η «Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων» (1947) αναγνώρισε μια συνολική μελλοντική απαίτηση για Επανορθώσεις-Αποζημιώσεις ύψους 8,5 δισ. δολαρίων, αγοραστικής αξίας του 1938 (!), χωρίς να αναγνωριστούν τα “διαφυγόντα κέρδη” για τις επόμενες δεκαετίες (!).

Η Ελλάδα ζήτησε τότε την αναγνώριση αποζημιώσεων ύψους 14 δις δολαρίων...

‘ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ’ ΚΑΙ ‘ΠΡΟΑΣΠΙΣΤΕΣ’ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

Τις τελευταίες δυο δεκαετίες η χώρα μας αποτελεί τον προορισμό εκατομμυρίων λαθρομεταναστών οι οποίοι για ποικίλους λόγους εγκαταλείπουν την χώρα τους. Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο, ότι ανάμεσα τους υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι αναγκάστηκαν να φύγουν από την χώρα τους για πολιτικούς λόγους. Αποτελεί γεγονός επίσης, ότι εγχώριοι προασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων τείνουν να βαφτίζουν συλλήβδην όλους τους αλλοδαπούς ως άτομα τα οποία χρήζουν το καθεστώς του πρόσφυγα. Σεβόμενος τον αληθινό πρόσφυγα απέναντι στον οποίο η πολιτεία οφείλει να επιδείξει κατανόηση και ευαισθησία θα πρέπει να ειπωθούν ορισμένα πράγματα αναφορικά με την μόδα η οποία έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια σχετικά με την τεχνηέντως καλλιεργηθείσα προσπάθεια να συμπεριληφθούν στην κατηγορία του πρόσφυγα ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός λαθρομεταναστών.

Πρώτον, οι κάτοικοι των αφρικανικών, ασιατικών αλλά και ευρωπαϊκών χωρών από τις οποίες έρχονται παράνομα στην Ελλάδα, εάν όντως οι πολιτικές συνθήκες στην χώρα τους δεν τους επιτρέπουν να ζήσουν μια ήσυχη και αξιοπρεπή ζωή, έχουν χρέος απέναντι στον εαυτό τους και την πατρίδα τους να επαναστατούν κατά των ηγεσιών των χωρών τους. Δυστυχώς, όμως, οι περισσότεροι από αυτούς επιλέγουν τον εύκολο δρόμο της παράνομης μετανάστευσης.

Δεύτερον, ακόμα και όταν έρχονται-παράνομα- στην χώρα μας δεν συμπεριφέρονται ως πρόσφυγες. Ο πρόσφυγας συνεχώς ενημερώνει τις αρχές του κράτους εις το οποίο βρίσκεται, προσπαθεί να επηρεάσει με την πολιτική δράση του την πολιτική της χώρας η οποία προσωρινά τον φιλοξενεί και ζει και αναπνέει για την ημέρα κατά την οποία θα γυρίσει στην πατρίδα του. Αυτό έκαναν, π.χ. οι Έλληνες οι οποίοι δεν μπορούσαν να γυρίσουν στην Ελλάδα κατά την διάρκεια της δικτατορίας αλλά συνεχώς με την δράση τους εξέφραζαν την αντίθεση τους στο τότε στρατιωτικό καθεστώς έχοντας ως σκοπό να μεταβάλλουν την πολιτική της χώρας όπου βρίσκονταν. Θεωρούσαν την παραμονή στην εν λόγω χώρα ως προσωρινή και πρώτιστο μέλημα τους ήταν όχι η απόκτηση της υπηκοότητας αλλά να δραστηριοποιηθούν για να προωθήσουν τους πολιτικούς τους στόχους.

Σε αντίθεση με τους τότε Έλληνες, οι σημερινοί αυτοανακηρυχθέντες- με την βοήθεια και την ΄ηθική συμπαράσταση’ επαγγελματιών προασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων’ -πρόσφυγες δεν χαρακτηρίζονται από πολιτική δράση εναντίον των κυβερνήσεων των χώρων τους ή ξένων χωρών οι οποίες είναι υπεύθυνες για την φυγή τους- έτσι ισχυρίζονται- από την χώρα τους. Δεν ενδιαφέρονται να ενημερώσουν την κοινή γνώμη της χώρας μας για τα δεινά της πατρίδας τους, ούτε κινητοποιούνται εναντίον της διπλωματικής αντιπροσωπείας της χώρας τους, κάθε άλλο. Πόσες πορείες Πακιστανών και Αφγανών έχουν γίνει κατά της Αμερικανικής πρεσβείας ή της πρεσβείας οποιασδήποτε άλλης χώρας η οποία έχει στείλει στρατεύματα στο Αφγανιστάν; Πόσες πορείες Αφρικανών την καταγωγή ΄προσφύγων’ έχουν γίνει στις πρεσβείες χωρών της Αφρικής οι ηγεσίες των οποίων αποτελούν άμεσες ή έμμεσες δικτατορίες και οι οποίες είναι υπεύθυνες για την κοινωνική και οικονομική εξαθλίωση των λαών τους; Το μόνο το οποίο επιζητούν είναι να τους αποδοθεί το γρηγορότερο δυνατό η ελληνική υπηκοότητα για να εξασφαλίσουν το οικονομικό τους μέλλον. Δεν ενδιαφέρονται για τα δεινά της χώρας τους, δεν επιδεικνύουν αγάπη για την κοινωνία τους εστιάζοντας την προσοχή τους στην μονιμοποίηση και νομιμοποίηση στην πατρίδα μας. Αλήθεια, εφόσον αυτοί οι ‘πρόσφυγες’ δεν ενδιαφέρονται για την δυστυχία της χώρας η οποία τους γέννησε, υπάρχει ποτέ πιθανότητα να αγαπήσουν την χώρα μας, να ενδιαφερθούν για την προκοπή της και να σταθούν δίπλα της σε κρίσιμες στιγμές; να θυσιάσουν την ζωή τους σε μελλοντική πολεμική αναμέτρηση; Η διαφορά των ‘προσφύγων’ με τους ημεδαπούς γηγενείς είναι ότι ενώ για τους δεύτερους η Ελλάδα είναι η ψυχή τους, ο κόσμος όλος, το παν, για τους ‘πρόσφυγες’ είναι μια σημαία ευκαιρίας για να γεμίσουν το στομάχι τους.

Η τακτική αυτή των αλλοδαπών λαθρομεταναστών, φυσικά, ενθαρρύνεται από την συμπεριφορά των εγχώριων επαγγελματιών προασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων οι οποίοι επιδεικνύον έναν αξιοθαύμαστο και φλογερό ζήλο για τα δικαιώματα των λαθρομεταναστών. Φυσικά, αυτούς τους ανθρωπιστές δεν θα τους δείτε στο πλευρό των Βορειοηπειρωτών όταν το αλβανικό παρακράτος (δηλαδή το επίσημο αλβανικό κράτος) δημεύει παράνομα τις περιουσίες τους, ούτε στο πλευρό των εγκλωβισμένων στο Ριζοκάρπασο, ούτε στο πλευρό των Πομάκων όταν προσπαθούν να πείσουν το ψοφοδεές κρατίδιο των Αθηνών για την πολιτιστική τους ταυτότητα, ούτε τέλος στο πλευρό των λιγοστών γερόντων η παθολογική αγάπη των οποίων για την Πόλη, τους έχει καταδικάσει να ζούνε την καθημερινότητα τους μέσα σε μια ψυχοφθόρα αβεβαιότητα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα των προασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην χώρα μας η δεσποινίς Αφροδίτη Αλ-Σαλέχ, ειδική σύμβουλος για τους μετανάστες του Υφυπουργού Δημοσίας Τάξεως κ.Βούγια. Η δεσποινίς Αλ-Σαλέχ,ανήκει στην ομάδα των ευαίσθητων πολιτών, η οποία εκ του ασφαλούς δίνει τον ‘καθημερινό αγώνα’ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην χώρα μας. Η δεσποινίς Αλ-Σαλέχ επέλεξε τον εύκολο δρόμο, προερχόμενη από την Παλαιστίνη από όπου κατάγεται, λαμβάνοντας την ελληνική υπηκοότητα με όλα τα πλεονεκτήματα τα οποία αυτή προσφέρει στον κάτοχο της. Η δεσποινίς Αλ-Σαλέχ δεν βρίσκεται στην Λωρίδα της Γάζας, στην Δυτική όχθη ή σε έναν από τους καταυλισμούς οι οποίοι φιλοξενούν τους πρόσφυγες συμπατριώτες της. Αντίθετα, η δεσποινίς Αλ-Σαλέχ από καθέδρας νουθετεί τους Έλληνες πολίτες για την σωστή συμπεριφορά την οποία οφείλουν να έχουν απέναντι στους αλλοδαπούς οι οποίοι εισήλθαν λαθραία στην χώρα μας. Είναι πολύ εύκολο για τον οποιοδήποτε αυτοανακηρυχθέντα προστάτη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να κάνει κήρυγμα από την ασφάλεια μιας πρωτεύουσας της Δυτικής Ευρώπης. Καλό θα είναι, όμως, αυτοί οι κυρίες και αυτοί οι κύριοι-και δεσποινίδες- αν θέλουν πραγματικά να προσφέρουν στον συνάνθρωπο τους να επισκεφθούν την Δημοκρατία του Κονγκό, την Παλαιστίνη(ή το Ισραήλ αν προτιμάτε), την Νοτιοανατολική Τουρκία ( ή καλύτερα το τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν), το Σουδάν ή την Σαουδική Αραβία και να δώσουν την μάχη για τους συνανθρώπους τους όπως κάνουν πολλοί γενναίοι συνάνθρωποι μας καθημερινά με κίνδυνο της ζωής τους. Φυσικά, εάν αποτολμήσουν κάτι τέτοιο δεν θα μπορούν να πίνουν τον πρωινό καφέ τους στο Κολωνάκι ή να περνάνε ατέλειωτες βραδιές συζητώντας για τα ανθρώπινα δικαιώματα στα μπαράκια της Μυκόνου. Ενδιαφέρον εγχείρημα θα ήταν η δεσποινίς Αλ-Σαλέχ να προσπαθήσει να νουθετήσει την Α.Μ. Βασιλέα της Σαουδικής Αραβίας να σεβαστεί τα δικαιώματα των γυναικών ή να πείσει τους Τούρκους στρατηγούς να αποδεχτούν το δικαίωμα των κουρδικής καταγωγής πολιτών της Τουρκίας να ομιλούν την μητρική τους γλώσσα. Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό.

ΠΥΡΡΟΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΔΗΣ                                                 

Ο διαχρονικός έρωτας ΠΑΣΟΚ – παρακράτους (τι δουλειά έχουν οι αντεξουσιαστές στην εξουσία);

Για πρώτη φορά έχουμε “αντεξουσιαστές” να υποστηρίζουν εξουσιαστικό νομοσχέδιο!

Για πρώτη φορά έχουμε “αντεθνικιστές” να υποστηρίζουν την εξάπλωση της Εθνικής ταυτότητας!

Αντισυγκεντρώσεις “αντεξουσιαστών” για να υπερασπίσουν τις κρατικές επιταγές!




Μία ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική ιστορική αναδρομή που εξηγεί πολλά από τα σημερινά γεγονότα. (ένθετο, οι λόγοι που εξαρθρώθηκε η ΕΟ 17Ν και ο χάρτης της Ελληνικής τρομοκρατίας)

Από την δυναστεία Σημίτη και μετά, το ΠΑΣΟΚ κατάφερε να περάσει τις πλέον αντιλαϊκές πολιτικές, όταν η αντίθεση του κόσμου άγγιζε εως και το 96%! Γι’ αυτές τις πλέον αντικοινωνικές μεθοδεύσεις είχε έναν “ανέλπιστο” παραστάτη… τους αυτοπροσδιοριζόμενους ως “αντεξουσιαστές” (ΟΧΙ τους αναρχικούς).

“Αντεξουσιαστές” ήταν ο όρος που επικράτησε κατά την διακυβέρνηση Σημίτη και αντικατέστησε τον όρο “αναρχικοί”, πράγμα αρκετά τίμιο αφού οι δύο κάστες δεν έχουν καμμία ιδεολογική ή επαγγελματική σχέση μεταξύ τους. Ο όρος “αντεξουσιαστές” ήταν αποτέλεσμα του life – style της εποχής με αιχμή του δόρατος τον θεό, Πέτρο Κωστόπουλο. Ήταν μία δυναμική διαδικασία που κατάφερε να ανατρέψει όλα τα κατεστημένα της εποχής. Όταν καταφέρνεις και κάνεις τον Τζουμάκα bon viveur και τον κουτοπόνηρο δημοσιουπαλληλίσκο της μίζας “Status symbol” του κολωνακίου, καταλαβαίνετε ότι μιλάμε για κατόρθωμα.

Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκαν και οι “αντεξουσιαστές” με την πετυχημένη συνταγή των Democrats από τον Γαλλικό Μάη όπου όλοι οι Ελληναράδες ανεγκέφαλοι που όμως είχαν την ταυτότητα του Τροτσκιστή, άρχισαν να συσπειρώνονται γύρω από την κλαδική των Εξαρχείων και να καταλαμβάνουν θέσεις σε καίρια πόστα της ενημέρωσης (αυτό είναι άλλο θέμα όμως που θα το πιάσουμε με την δέουσα προσοχή).

Ο εκσυγχρονισμός λοιπόν ήθελε να φέρει εις πέρας ορισμένα έργα εξέχουσας σημασίας που ήταν σίγουρο ότι θα έβρισκαν απέναντι όλο το παραδοσιακό ΠΑΣΟΚ (τους ιδεολόγους της 3ης Σεπτεμβρίου δηλαδή). Εκεί λοιπόν, κάποιος Άγιος, προφανώς ακραίος εκσυγχρονιστής, έφερε στους δρόμους των Αθηνών αυτή την περίεργη κάστα που έμελλε να στηρίξει όλες αυτές τις αποφάσεις του Σημίτη και να αποτελέσει υπαίθριο σύμμαχο κάθε εξουσιαστικής ενέργειας που αντίκειται στις επιταγές της πλειοψηφίας. Οι “αντεξουσιαστές” όμως ανέλαβαν και έναν πρωτότυπο τρόπο προπαγάνδας απέναντι στη μοναδική ιδεολογική απειλή του πλιάτσικου που ετοίμαζαν μεθοδικά οι εκσυγχρονιστές παρέα με τον Γερμανικό νεοιμπεριαλισμό: Τον πατριωτισμό. Όταν ετοιμάζεσαι να καταληστέψεις μία χώρα μοιράζοντας μίζες αφειδώς, έχεις να αντιμετωπίσεις τριών ειδών ανθρώπους:

1. Αυτοί που τα παίρνουν. Εύκολοι πυλώνες σε κάθε μορφή εξουσίας, πουλάνε και τη μανούλα τους.

2. Αυτοί που θέλουν να τα πάρουν. Εκεί το θέμα είναι η τιμή, ανάλογα την αναγκαιότητα εκάστου.

3. Αυτοί που δεν τα παίρνουν. Απλούστατα γιατί βάζουν το συμφέρον της πατρίδας πάνω από το ατομικό τους συμφέρον. Αυτοί ακριβώς έπρεπε να χτυπηθούν σε κάθε δρόμο, σε κάθε κολώνα, σε κάθε τοίχο. Έπρεπε να νιώσουν μειονεκτικά γιατί δεν ήταν λαμόγια. Έπρεπε να νιώσουν κορόιδα γιατί δεν ήταν ανήθικοι. Αυτή λοιπόν την προπαγάνδα ανέλαβαν τα τάγματα των “αντεξουσιαστών”.

Με την άνοδο λοιπόν του Κώστα Σημίτη, άρχισαν δειλά – δειλά και γέμιζαν οι τοίχοι με συνθήματα τύπου “Ξεφτίλες Πατριώτες”. Πρωτόγονη μέθοδος μεν, αλλά εφαρμοσμένη, ιδιαίτερα για τις νέες γενιές.

Ο μηχανισμός αναγραφής συνθημάτων φαίνεται ότι ήταν άρτιος γιατί μπορούσε σε χρόνο ρεκόρ να σβήνει “πατριωτικά” συνθήματα και να τα αντικαθιστά αμέσως με τα “αντεξουσιαστικά” συνθήματα – όνειρο των λαμογιών της εξουσίας. Πως βρέθηκαν τώρα τόσοι εργασιομανείς στην Ελλάδα, όταν καλοπληρώνεις τα πάντα βρίσκεις. Ιδιαίτερα όταν βλέπεις μερσεντικό ή “Ξαρά” οδηγούμενο από μουστακαλή να σταματάει στον Κηφισό, να κατεβάζει γαβράκια, αλλά και άλλους μουστακαλήδες και να τελειώνουν σε χρόνο μηδέν.

Κάποιοι μπορούν εύλογα να διαφωνήσουν με αυτή την οπτική ή να την θεωρήσουν τραβηγμένη. “Σιγά μην έγραφαν συνθήματα στους τοίχους, για να τ’ αρπάξουν ο Σημίτης και η παρέα του χωρίς αντίδραση”. Λογική η ένσταση, θα την είχαμε και μεις, απλά μας προβληματίζουν οι μουστακαλήδες. Πάμε τώρα σε πιό πρακτικά θέματα:

Ίμια. Το πρώτο κατόρθωμα του Σημίτη. Κατάφερε με ένα ρεσιτάλ ανικανότητας να φέρει τη χώρα προ τετελεσμένων, να τον βρίζει όλη η Ελλάδα αλλά κυρίως να είναι ο μοναδικός πρωθυπουργός που ευχαριστεί δημόσια τους Αμερικανούς για παρέμβαση στα Εθνικά θέματα! Έβραζε όλη η κοινωνία αλλά κυρίως το ΠΑΣΟΚ. Όλη η κοινωνία; Όχι! Οι “αντεξουσιαστές” ήταν μαζί του! Με ένα κορυφαίο κρεσέντο δημιουργίας, οι τοίχοι των Αθηνών γέμισαν με συνθήματα σαν αυτό που βλέπετε. Κυρίως όμως, σβηνόντουσαν με μαεστρία όλα τα αντιτουρκικά συνθήματα που γέμισαν εκείνες της ημέρες δρόμους και πλατείες. Με πρωτοφανή σπουδή, ο κόσμος έβλεπε το “Τούρκοι δολοφόνοι” να γίνεται δημοσκόπηση ιχθύων αλλά και “Άγκυρα – Αθήνα, εχθρός μας οι φασίστες”!

Ανέλπιστη βοήθεια λοιπόν, αφού όχι μόνο φαινόταν μία εικονική πραγματικότητα ότι “εντάξει μωρέ, δεν ήθελε πόλεμο ο κόσμος” αλλά κυρίως, οι “φονιάδες των λαών”, οι δοσίλογοι, οι προδότες, οι ιμπεριαλιστές ξεχάστηκαν από τον νέο αόρατο και επικίνδυνο εχθρό που φαίνεται να απειλεί τον πλανήτη: Τους “Φασίστες”!

Υπόθεση Οτσαλάν: Μία υπόθεση που προσέβαλλε βάναυσα το αίσθημα κάθε προοδευτικού πολίτη της χώρας. Κοινωνία εν βρασμώ. Από άκρα δεξιά μέχρι άκρα αριστερά, για πρώτη φορά στη νεοελληνική κοινωνία (83% έριχνε ευθύνες στην τότε κυβέρνηση) έγινε μία ενέργεια που ήταν αδιανόητη για οποιονδήποτε πολιτικό χώρο (εκτός βεβαίως του ναζισμού επί κατοχής). Όλοι; Όχι βέβαια! Οι “αντεξουσιαστές” ήταν πάλι εκεί!

Με στυλ και φαντασία που ξεπέρασε ακόμα και τον αείμνηστο Ε. Γιαννόπουλο (βάφτιζε τον Σάββα Καλεντερίδη πράκτορα της Mossad!) κατάφεραν και βρήκαν την δίοδο αιτιολόγησης αυτού του εγκλήματος… Καλά κάνανε και πήρανε τον Οτσαλάν αφού τον έφεραν στην Ελλάδα οι …φασίστες! Αριστοτεχνική και βαθυστόχαστη ανάλυση που φαίνεται ότι την υιοθέτησε τότε και το επίσημο ΠΑΣΟΚ που συνέχιζε να δηλώνει άγνοια για το θέμα! Επειδή μάλιστα οι Κούρδοι στην Ελλάδα δεν πείθονταν από τέτοιες λογοτεχνικές αιτιάσεις, συνέχισαν τις κινητοποιήσεις τους και κάθε φορά Έλληνες από όλο το πολιτικό φάσμα συμμετείχαν. Τότε, οι αντεξουσιαστές (όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος), με μία “καταδρομική” ενέργεια εισήλθαν στα γραφεία του συντονιστικού των Κούρδων, έσπασαν στο ξύλο όσους βρήκαν μπροστά τους και αφού πήραν τα αρχεία (έγγραφα και δίσκους), κατέστρεψαν ότι άλλο βρήκαν. Μετά από λίγες ημέρες, σταμάτησαν όχι μόνο οι εκδηλώσεις των Κούρδων, αλλά εξαφανίστηκαν μέχρι και οι Κούρδοι των φαναριών που πουλούσαν την θρυλική “Φωνή του Κουρδιστάν”. Μετά την επέμβαση των “αντεξουσιαστών”, φαίνεται ότι οι δρόμοι ξανάγιναν ασφαλείς όχι για τον πολίτη αλλά για τον …Σημίτη!

Το πραγματικό κρεσέντο όμως τον “Αντεξουσιαστών”, δόθηκε στην δυσκολότερη ίσως μάχη Σημίτη και ΓΑΠ ενάντια στον λαό. Στους βομβαρδισμούς της Σερβίας. 93% των Ελλήνων διαφωνούσε ριζικά με τους βομβαρδισμούς. Σύσσωμη η κοινωνία έβραζε (πάλι, στο τέλος γίναμε σούπα) για την στάση Σημίτη – Παπανδρέου και τα Νατοϊκά εγκλήματα στο Κοσσυφοπέδιο. Η νεολαία ΠΑΣΟΚ είχε κάνει αντάρτικο ενάντια στην εκσυγχρονιστική σφαγή αθώων πολιτών. Όλη η Ελλάδα, αλληλέγγυα. Όλη; Όχι βέβαια! Οι “αντεξουσιαστές” ήταν πάλι εκεί, στις δυσκολότερες ίσως εξετάσεις στην καριέρα τους. Εκεί πραγματικά απορούσες πως είναι δυνατόν μουστακαλής με άσπρη κάλτσα και μαύρο σκαρπίνι να είναι “αντεξουσιαστής” και να κολλάει αφίσες για τον κακό Μιλόσεβιτς!

“Πλανητόμπατσοι βαράνε κάποιους βαλκάνιους φασίστες. Εμείς με ποιόν είμαστε;” Έγραφαν οι αφίσες και η απάντηση ήταν αυτονόητη: Μα φυσικά με τον Σημίτη! Μιλάμε για αφίσες έγχρωμες, ακριβές και πάρα μα πάρα πολλές. Είναι άξιον απορίας, πως βρέθηκαν άνθρωποι από το αμελητέο 2% που συμφωνούσε με την επέμβαση, να τσοντάρουν τόσα χρήματα και εργατοώρες για να κολλούν αφίσες τέτοιου περιεχομένου.

Άντε τώρα εσύ να πιστέψεις ότι λευκό xara που σταματάει στην οδό Σκυλίτση στον Πειραιά, αποβιβάζει “αντεξουσιαστές” και γράφουν σε τοίχο με κόκκινη μπογιά “Όχι συμμαχία με την φασιστική Σερβία”!

Επικές στιγμές, αφού οι Γερμανοτσολιάδες των Βαλκανίων είχαν βρει αυτούς τους ανέλπιστους συμμάχους που δεν σταμάτησαν όμως μόνο στις υπαίθριες καλλιτεχνικές αναζητήσεις.

Το ΚΚΕ εκείνη την εποχή αποτελούσε τον μεγαλύτερο πονοκέφαλο για τον εκσυγχρονισμό. Σε κάθε εκδήλωση, κάθε δράση, στα πανεπιστήμια και παντού, το ΚΚΕ πρωτοστατούσε στις κινητοποιήσεις ενάντια στους βομβαρδισμούς. Τότε, οι “αντεξουσιαστές” για πρώτη φορά εμφανίστηκαν σε ανοιχτό χώρο απέναντι από την ΚΝΕ. Αξέχαστες στιγμές στον σταθμό της Ομόνοιας όπου “ομάδα αντεξουσιαστών” έκανε πέσιμο σε ολιγάριθμους Κνίτες που μόλις έβγαιναν από το σταθμό. Δυστυχώς δεν στάθηκε δυνατό να βρούμε αυτό το επικό βίντεο όπου ξαφνικά, μπορούσες να δεις “αντεξουσιαστές” στα πιο απίθανα σημεία: Κάτω από παγκάκια, πάνω σε σκαλωσιές κλπ.

Εκεί λοιπόν αποφασίστηκε προφανώς μία αλλαγή δράσης, πάντα με στόχο το ΚΚΕ. Άρχισαν οι επιθέσεις στα γραφεία όπου οι αντίπαλοι ήταν βολικότεροι. Ογδοντάχρονοι γέροντες, γυναίκες, μεμονωμένοι άρχισαν να νιώθουν τη μανία των “αντεξουσιαστών”. Γι’ αυτό το ΚΚΕ μιλά για δεκανίκι της εξουσίας, εμείς όμως είμαστε σίγουροι ότι όλα αυτά είναι απλές συμπτώσεις.

Ήρθε λοιπόν η περιβόητη επίσκεψη Κλίντον στην Ελλάδα για να ζήσει τον θρίαμβο της Μόνικα, των απόγονων του Χίτλερ και των δοσίλογων τύπου Ωλμπράιτ. Όλη η κοινωνία ετοιμάστηκε για να κάνει τη μεγαλύτερη αντιαμερικανική διαδήλωση που είχε γίνει ποτέ. Ο Σημίτης ίδρωνε και ξεΐδρωνε. Όμως πάλι είχε έναν ανέλπιστο σύμμαχο. Μαντέψτε.

Έτσι, όταν άρχισε η πορεία, τα ΜΑΤ σαν έτοιμα από καιρό περίμεναν. Ήξεραν ότι δεν μπορούσε να σταματήσει η πορεία εφ’ όσον ήταν ειρηνική και δεν είχε έκτροπα. Μάλιστα στην κεφαλή της η περιφρούρηση ήταν τόσο σκληρή που δεν υπήρχε περίπτωση να διεισδύσει κάποιος “Γκοτζαμάνης”. Η δράση λοιπόν ήρθε από τα μετόπισθεν, για την ακρίβεια σε άσχετο σημείο αφού οι “αντεξουσιαστές” ήξεραν τι θα τους περίμενε αν προσέγγιζαν την πορεία.

Άρχισαν λοιπόν ρίψεις μολότωφ και σπάσιμο καταστημάτων εκτός πορείας, ώστε να δοθεί το πράσινο φως για επέμβαση. Αμέσως τα ΜΑΤ άρχισαν να ρίχνουν χημικά στην κεφαλή της πορείας (όπου δεν είχε γίνει ούτε σπρώξιμο), αφήνοντας τους “αντεξουσιαστές” να ρημάζουν ανενόχλητοι.

Τα όσα ακολούθησαν εκείνη τη νύχτα ήταν τραγελαφικά. Διαδηλωτές κυνηγούσαν “αντεξουσιαστές” και τα ΜΑΤ τους συλλάμβαναν! Η πορεία ανακόπηκε και οι “Τροτσκιστές” των τηλεοράσεων δήλωναν ότι “δεν χρειάζονται ακρότητες, έπρεπε να είναι ειρηνική η διαμαρτυρία”!

Υπάρχουν βεβαίως και άλλες, πολλές περιπτώσεις ιδεολογικής συμφωνίας των “αντεξουσιαστών” με ολοκληρωτικές αντιλαϊκές στρατηγικές του ΠΑΣΟΚ αλλά δε μπορούν να καλυφθούν σε ένα άρθρο. Εστιάσαμε κάποια κύρια για να έρθουμε στο σήμερα:

Το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ ετοιμάζεται να περάσει το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια. Ένα νομοσχέδιο με το οποίο διαφωνεί ως φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις το 85% του Ελληνικού λαού. Οι προσπάθειες χάλκευσης δημοσκοπήσεων αλλά και φίμωσης το ίδιο τον opengov δεν έφεραν αποτέλεσμα. Το ίδιο και οι φιλότιμες προσπάθειες των υπαλλήλων των ΜΜ”Ε” . Ο λαός εξακολουθεί να αντιδρά και για πρώτη φορά φαίνεται ότι θα γίνει αντίσταση με ευρύτατη συμμετοχή.

Εδώ λοιπόν έχουν πέσει τα τσιμέντα! Για πρώτη φορά έχουμε “αντεξουσιαστές” να υποστηρίζουν εξουσιαστικό νομοσχέδιο!

Για πρώτη φορά έχουμε “αντεθνικιστές” να υποστηρίζουν την εξάπλωση της Εθνικής ταυτότητας!

Αντισυγκεντρώσεις αντεξουσιαστών για να υπερασπίσουν τις κρατικές επιταγές!

Φαίνεται ότι ο ΓΑΠ έχει σπάσει τα κοντέρ. Άλλωστε το είχε δηλώσει ότι είναι “Αντεξουσιαστές στην εξουσία”!

Ούτε βεβαίως φημίζεται για την δημοκρατικότητα του: Οι αξέχαστες συνεντεύξεις του Γεωργίου Παπανδρέου (ΓΑΠ)

       www.olympia.gr                                      

Δώρο Ένθετο: Διαβάστε τι έλεγε η ΕΟ17Ν για Ίμια και Οτσαλάν και θα καταλάβετε τον λόγο που εξαρθρώθηκε από τον εκσυγχρονισμό. Στο τέλος, δείτε και τον σύγχρονο χάρτη της Ελληνικής τρομοκρατίας.

 

Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ

Αθήνα 8-3-99

Η Ιερή Συμμαχία καταδικάζει κάθε μεταρρύθμιση που γίνεται με όπλα και αποστασία, τις επαναστατικές ενέργειες που ξέσπασαν στην Ελλάδα σαν εγκληματική συνωμοσία και αποδέχεται την πολιτική μεταβολή μόνον όταν γίνεται με τη θέληση των ηγεμόνων.

Ιερή Συμμαχία, Λουμπλιάνα 30-4-1821.

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΙΕΡΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

Η πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Κουρδιστάν αποτελεί νέο άθλο. Καταδικάζεται η «τρομοκρατία» του Οτζαλάν χωρίς ν’ αναφέρεται λέξη για τον Κουρδικό Λαό, για την εθνοκάθαρση και την γενοκτονία του απ’ το Τούρκικο κράτος, για το δικαίωμα του στην αυτοδιάθεση. Η απόφαση αυτή αποτελεί τον έσχατο εξευτελισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των «σοσιαλιστών» της και αποκαλύπτει την πλήρη αποκήρυξη των κλασικών πολιτικών αρχών της Δύσης.

Τα λεγόμενα ανθρώπινα δικαιώματα που αποτελούν τον θεμέλιο λίθο της δυτικής δημοκρατίας και αναφέρονται στα προοίμια όλων των Συνταγμάτων, υπάρχουν μόνο μέσα στο πλαίσιο του Κρατους-Έθνους και προϋποθέτουν την αρχή των εθνοτήτων, το δικαίωμα των Εθνών στην αυτοδιάθεση. Έξω από το Κράτος-Έθνος δεν υφίστανται όπως το δείχνει η σημερινή τραγική μοίρα των τριτοκοσμικών και μη μεταναστών στη Δύση.

Η επίσημη άλλωστε ευρωπαϊκή ιστορία και όχι βέβαια ο επαναστατικός μαρξισμός, έχει καταγράψει τον 19ο αιώνα και την αρχή του 20ού σαν τον θρίαμβο της αρχής των εθνοτήτων και του διαφωτισμού ενάντια στα σχέδια της αντιδραστικής Ιερής Συμμαχίας που αγωνίζονταν για τη διατήρηση του στάτους κβο και τη διαιώνιση της Μοναρχίας.

Το γεγονός ότι δύο σχεδόν αιώνες μετά η «προοδευτική» και «εκσυγχρονιστική» Ευρωπαϊκή Ένωση ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις θέσεις της μαύρης Ιερής Συμμαχίας αυτοαναιρώντας το ίδιο το θεωρητικό βάθρο της, δείχνει ανάγλυφα την κατάντια της και τη σημερινή χρεοκοπία της θεωρίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των Εθνών.

Λογική συνέπεια αυτής της θέσης είναι η σημερινή τραγελαφική κατάσταση όπου ο ένοχος βρίσκεται στη θέση του κατήγορου. Αντί η «πολιτισμένη» Δύση «των δικαιωμάτων» νάχει βάλει στο σκαμνί του κατηγορούμενου την Τουρκία για την εθνοκάθαρση και τη γενοκτονία του Κουρδικού λαού, την καταπάτηση του δικαιώματος στην αυτοδιάθεση, έχουμε τη φασιστική Τουρκία να κατηγορεί, να απειλεί ανοιχτά και να επιβάλει τις απαιτήσεις της σε μια σειρά χώρες και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ας προσθέσουμε ότι τόσο η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου της γαλλικής επανάστασης του 1789 όσο κυρίως αυτή του 1793 όχι μόνο αναγνώριζε το δικαίωμα στην αντίσταση ενάντια στην καταπίεση (άρθρο 33) αλλά στην ένοπλη εξέγερση.

«Όταν η κυβέρνηση παραβιάζει τα δικαιώματα του λαού, η ένοπλη εξέγερση είναι, είτε για ολόκληρο το λαό είτε για οποιοδήποτε τμήμα του, το πιο ιερό και το πιο απαραίτητο καθήκον του» (άρθρο 35).

Τα δικαιώματα που αναγνωρίζονται στην αυγή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας δεν μπορεί παρά να αναγνωρίζονται κατά μείζονα λόγο σήμερα αφού δύο αιώνες μετά, το θεμελιώδες δικαίωμα στην αυτοδιάθεση δεν έχει ακόμη κατοχυρωθεί για τον Κουρδικό λαό.

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΡΚΚ ΒΑΦΤΙΖΕΤΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΟ

Η σύλληψη του ηγέτη του Κουρδικού λαού, προέδρου του ΡΚΚ, αγωνιστή Οτζαλάν είναι μέρος ευρύτερου σχεδίου του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Σύμφωνα με πρόσφατο άρθρο του γνωστού Κίσιν-γκερ, απαραίτητη προϋπόθεση για να εξασφαλιστούν τα αμερικανικά συμφέροντα στο ζωτικό πετρελαϊκό χώρο και να ελεχθούν από τις ΗΠΑ οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή του Κόλπου και της Κασπίας είναι ν’ ανατραπεί ο Σαντάμ Χουσεΐν και να τοποθετηθεί φιλοαμερικανική κυβέρνηση στη Βαγδάτη.

Οι πρόσφατοι βομβαρδισμοί στο Ιράκ, που συνεχίζονται σχεδόν καθημερινά στη λεγόμενη ζώνη αεροπορικού αποκλεισμού στο Βόρειο Ιράκ, την μη ελεγχόμενη πια από τον Σαντάμ, εντάσσονται στα σχέδια διαμελισμού του Ιράκ, απόσχισης του βόρειου τμήματος του με τη δημιουργία κάποιας μορφής Κουρδικής οντότητας, ανάλογης με αυτή της σημερινής Παλαιστίνης.

Μ’ αυτό το σχέδιο επιδιώκουν δύο παράλληλους στόχους. Απ τη μια ο διαμελισμός θα αποτελέσει τον ισχυρότερο μέχρι σήμερα μοχλό, για την οργάνωση στρατιωτικού πραξικοπήματος στο Ιράκ που θ’ ανατρέψει τον υπεύθυνο της απώλειας εθνικών εδαφών Σαντάμ Χουσεΐν. Κι απ’ την άλλη θα επιλύσει το Κουρδικό ζήτημα, χωρίς να θιχτεί η εδαφική ακεραιότητα της Τουρκίας. Με τη δημιουργία ενός ακόμη φιλοαμερικάνικου κρατιδίου στο Ιρακινό Κουρδιστάν και την αποδοχή σαν ηγεσίας του των φιλικών σήμερα Μπαρτζανί, Ταλαμπανί και ορισμένων άλλων.

Προϋπόθεση για την επιτυχή έκβαση του σχεδίου είναι ν’ αποκλειστεί από τις εξελίξεις η μόνη σημαντική πολιτική δύναμη που δεν ελέγχεται από τους Αμερικανούς δηλαδή το ΡΚΚ και οι πολιτικοί του σύμμαχοι. Κι ακριβώς επειδή είναι η ανερχόμενη δύναμη, η αντιπροσωπευτικότερη και σημαντικότερη, πρέπει να συντριβεί στρατιωτικά και πολιτικά, να συλληφθεί ο ηγέτης του.

Η γενική αυτή επίθεση-συνωμοσία ενάντια στον Κουρδικό λαό και το ΡΚΚ αποτελεί το πρώτο μέρος του πάρα πάνω σχεδίου. Σ’ αυτήν πήραν ενεργό μέρος η Τουρκία, οι ΗΠΑ και οι αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες, οι Ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες, η Ελλάδα και η Κένυα. Τέλος η άρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να παράσχει άσυλο στον αγωνιστή Οτζαλάν, η άρνηση της να δεχτεί να δικαστεί από διεθνές δικαστήριο, αρνήσεις που οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια στη σύλληψη του από τους Τούρκους δείχνουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση συναίνεσε, τουλάχιστον προς το παρόν στο πάρα πάνω σχέδιο.

Το σχέδιο αυτό συμπληρώνεται στην πολιτική και επικοινωνιακή του διάσταση με την προπαγάνδα των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών ότι πρέπει να διαχωρίζεται ο Κουρδικός λαός από το ΡΚΚ, ότι αποτελεί ελάχιστη μειοψηφία του κλπ. Προπαγάνδα που αναμασάνε προκλητικά εδώ και διάφοροι «δημοσιογράφοι» και ορισμένοι γιέσμεν της κυβέρνησης σε πείσμα της ίδιας της Κουρδικής πραγματικότητας που τους διαψεύδει πανηγυρικά.

Το γεγονός βέβαια ότι το σχέδιο αυτό μπήκε σε εφαρμογή δεν σημαίνει ότι αυτόματα θα πετύχει. Η Ιερή Συμμαχία ήταν αντίθετη στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Ο αγώνας όμως του Ελληνικού λαού και η απήχηση του εξανάγκασε τις τρεις από τις πέντε Δυνάμεις ν’ αλλάξουν θέση και να υποστηρίξουν τη δημιουργία περιορισμένου έστω Ελληνικού Κράτους.

ΣΗΜΙΤΗΣ, Ο ΚΥΡΙΟΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ

Στη συμφωνία που οδήγησε στη σύλληψη του αγωνιστή Οτζαλάν, η Ελλάδα έπαιξε το ρόλο του «φίλου» που σε παρασύρει στην παγίδα. Το ρόλο αυτό μόνο η Ελλάδα μπορούσε να τον παίξει γιατί μόνο σ’ αυτήν είχαν εμπιστοσύνη οι Κούρδοι και το ΡΚΚ. Αυτή βασίστηκε στις πενταροδεκάρες και στην υποστήριξη της πλάκας που παρείχαν τα τελευταία χρόνια οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες στους Κούρδους, που ήταν ένα κλασικό τέχνασμα πρακτόρων για να τους ελέγχουν και για να χρησιμοποιήσουν αυτήν την εμπιστοσύνη την κατάλληλη στιγμή. Αν δεν υπήρχε αυτή η «βοήθεια» ποτέ ο Οτζαλάν δεν θα εμπιστευόταν την ελληνική κυβέρνηση. Αυτά γίνονταν με την κάλυψη της ελληνικής κυβέρνησης και σε γνώση της, υπό τις οδηγίες της CIA και όχι από ανεξέλεγκτα στεγανά της ΕΥΠ.

Σ αυτό το παιχνίδι σημαντικό ρολό έπαιξαν άθελα τους και εν αγνοία τους ορισμένα άτομα ειλικρινή μεν αλλά αφελή πούπεσαν θύματα διπλής μανιπουλάτσιας. Απ’ τη μια χρησιμοποιήθηκαν για να έρθει ο Οτζαλάν στην Ελλάδα και για να τον στείλουν στη συνέχεια στην Κένυα κι απ’ την. άλλη για να παίξουν το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου, του ενόχου που θα καλύψει τους πραγματικούς ενόχους. Ακόμη και αυτός ο πράκτορας της ΕΥΠ Καλιντερίδης επιβεβαιώνει ότι ο Οτζαλάν τηλεφώνησε από τη Ρωσία, στους υπεύθυνους του ΡΚΚ στην Αθήνα για να βρουν το αεροπλάνο που πήγε κι έφερε τον Οτζαλάν. Άρα όλοι, Ελληνική Κυβέρνηση, ΕΥΠ, CIA κλπ. γνώριζαν αρκετές ώρες πριν πατήσει το πόδι του στην Ελλάδα ο Οτζαλάν ότι πρόκειται νάρθει στην Αθήνα και δεν έκαναν τίποτα για να το αποτρέψουν όπως π.χ. έκανε η Ολλανδία. Ας αφήσουν λοιπόν τα παραμύθια ότι φταίνε οι ανεύθυνοι «υπερ-πατριώτες» που έφεραν τον Οτζαλάν.

(Το πόρισμα άλλωστε των εισαγγελέων που δημοσιεύτηκε μετά τη σύνταξη του κειμένου μας το επιβεβαιώνει. Ο Σταυρακάκης γνώριζε ότι ο Οτζαλάν πρόκειται νάρθει στην Ελλάδα. Κι είναι εντελώς αδύνατο, για ένα τόσο σημαντικό και κρίσιμο ζήτημα, να έδρασε μόνος του χωρίς να το αναφέρει στην κυβέρνηση και στους αμερικάνους για να πάρει οδηγίες. Ο αρχηγός της ΕΥΠ είναι κράτος κι όχι παρακράτος.)

Ο ρόλος της κυβέρνησης Σημίτη που ήταν εξαρχής περισσότερο από ύποπτος έγινε πασιφανής, εξώφθαλμος κι αυταπόδεικτος από τις μαρτυρίες των αυτόπτων μαρτύρων τόσο Κούρδων όσο και Ελλήνων που συμπίπτουν στα βασικά σημεία. Πέρα από τις τρεις Κούρδισες αγωνίστριες τα γεγονότα επιβεβαιώνουν και οι δύο Έλληνες μάρτυρες παρότι αξιωματούχοι του Ελληνικού Κράτους. Οι δύο τελευταίοι, όταν συνειδητοποίησαν το ρόλο που τους υποχρέωναν να παίξουν, παραδίδοντας ουσιαστικά τον Οτζαλάν στους Τούρκους αντέδρασαν, αρνήθηκαν να υπακούσουν στις διαταγές κι αποκάλυψαν με τις αυθόρμητες μαρτυρίες τους από την Κένυα την αλήθεια. Όσες διαφορετικές ενδεχόμενα μαρτυρίες δώσουν σήμερα κάτω από τις φυσιολογικές πιέσεις για να κουκουλώσει η κυβέρνηση την προδοσία λίγη σημασία έχουν, όπως άλλωστε και οι δικαστικές και κοινοβουλευτικές ανακρίσεις.

Από όσα κατάγγειλε η Κούρδισα αγωνίστρια Ντιλάν, τρία είναι τα συντριπτικά για την κυβέρνηση Σημίτη στοιχεία που επιβεβαιώνουν και οι Έλληνες μάρτυρες και τα οποία η Κυβέρνηση αδυνατεί μέχρι σήμερα να διαψεύσει.

α) Η κυβέρνηση αποφάσισε εν αγνοία του Οτζαλάν, και πληροφορώντας τον εκ των υστέρων να τον στείλει στην Κένυα,

β) Η κυβέρνηση Σημίτη έδωσε αλλεπάλληλες διαταγές στους αξιωματούχους της τόσο τον Καλιντερίδη όσο και τον πρέσβυ Κωστούλα να πετάξουν τον Οτζαλάν έξω από την ελληνική πρεσβεία στην Κένυα, γνωρίζοντας ότι έτσι παραδίδονταν στους Τούρκους.

γ) Η κυβέρνηση έδωσε το πράσινο φως παραπλανώντας τον Οτζαλάν ακόμη και την ύστατη στιγμή, δίνοντας την εγγύηση της, ότι το σχεδιαζόμενο ταξίδι από την Κένυα ήταν πραγματικό και όχι παγίδα, για να βγει από το έδαφος της ελληνικής πρεσβείας.

Κύριος υπεύθυνος της προδοσίας της παράδοσης του Οτζαλάν στους δήμιους του Τούρκους είναι ο πρωθυπουργός Σημίτης, οι υπουργοί της κυβέρνησης του και όχι μόνο οι γνωστοί τρεις, αφού κανένας τους δεν διαχώρισε τις ευθύνες του για την προδοσία παραιτούμενος, όπως και η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Πριν από λίγα χρόνια στη Γαλλία πρώην πρωθυπουργός αυτοκτόνησε για ένα άτοκο δάνειο 30 εκατομμυρίων δραχμών, ενώ στην Ελλάδα της βαθιάς παρακμής ούτε ένας υπουργός δεν τόλμησε όχι να αυτοκτονήσει, αλλά ούτε καν να παραιτηθεί για το άγος της προδοσίας.

Υπεύθυνοι είναι ο αρχηγός, οι υπαρχηγοί και οι αρχηγοί διάφορων τομέων της ΕΥΠ και των άλλων ασφαλίτικων μηχανισμών που λειτουργούν εκτελώντας απευθείας τις εντολές των αμερικάνων πρακτόρων της CIA!

Οι τελευταίοι σαν αποδέκτες των αναφορών έλεγχαν πλήρως τις κινήσεις των ανθρώπων του ΡΚΚ στην Ελλάδα και των πραγματικών ή μη συμπαθούντων τους διοχετεύοντας κανονικά όσες πληροφορίες έκριναν σκόπιμο στην τουρκική ΜΙΤ δηλαδή σ’ αυτούς που επιβουλεύονται την εδαφική ακεραιότητα της χώρας.

Τέλος και σε ένα άλλο επίπεδο υπάρχουν ευθύνες για ορισμένα στελέχη του ΡΚΚ στην Ελλάδα, χωρίς να εννοούμε τις τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες. Ορισμένοι από δαύτους, που συναγελάζονται με τους διάφορους πράκτορες της ΕΥΠ επί χρόνια, επιτρέποντας τους να τους ελέγχουν, δεν είναι δυνατόν να μην είχαν αντιληφθεί τα παιχνίδια που παίζονταν και στην καλύτερη περίπτωση ευθύνονται για εγκληματική αμέλεια και ανεπάρκεια. Νομίζουμε ότι το ΡΚΚ θα πρέπει να ερευνήσει σοβαρά το ζήτημα, να πάρει κάποια μέτρα γιατί αλλιώς φοβόμαστε ότι θα δεχτεί και άλλα χτυπήματα.

ΟΤΖΑΛΑΝ, ΔΟΡΥΦΟΡΟΙ ΚΑΙ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ CIA-FBI

Η επιχείρηση της σύλληψης στην Κένυα οργανώθηκε από τη CIA με συμμετοχή αμερικανών, ισραηλινών, κενυατών που συνέλαβαν τον Οτζαλάν και τον παρέδωσαν στους Τούρκους.

Παρότι ο εντοπισμός των κινήσεων του Οτζαλάν γινόταν και μέσω της παρακολούθησης των τηλεφώνων κινητών ή σταθερών των στελεχών του ΡΚΚ και του περίγυρου των συμπαθούντων στην Αθήνα και στην Ευρώπη, με τους οποίους επικοινωνούσε, αυτό δεν σημαίνει ότι η σύλληψη του επιτεύχθηκε χάρη σ’ αυτήν. Η τηλεφωνική παρακολούθηση σε περιπτώσεις σαν κι αυτήν μόνο δευτερεύοντα και βοηθητικό χαρακτήρα μπορεί να έχει. Ο έλεγχος των κινήσεων του Οτζαλάν γινόταν με την κλασική μέθοδο της παρουσίας κοντά του πρακτόρων, Ευρωπαίων αρχικά, Ελλήνων μετά τη Ρωσία, που με πρόσχημα την προστασία του, έλεγχαν όλες τις κινήσεις του και τις ανέφεραν λεπτομερώς στις υπηρεσίες τους. Αν δεν υπήρχαν αυτοί οι πράκτορες κι αν ο ίδιος ο Οτζαλάν δεν είχε επιλέξει την προσπάθεια πολιτικής διεθνοποίησης στην Ευρώπη του κουρδικού ζητήματος, ο Οτζαλάν θα μπορούσε πολύ εύκολα να τους είχε ξεφύγει και νάχε εξαφανιστεί, παρά τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις.

Κι επειδή αναπτύσσεται τελευταία μια ολόκληρη μυθολογία γύρω απ’ τις φοβερές συνέπειες πούχει η συνεχής ηλεκτρονική παρακολούθηση των πάντων μέσω παγκόσμιου δικτύου δορυφόρων και των άλλων υπερσύγχρονων τηλεπικοινωνιακών κέντρων και σταθμών, μέσω των οποίων ο Μεγάλος Αδελφός εντοπίζει τα πάντα εν τη γεννέσει τους και τα εξουδετερώνει πάραυτα, όπως έγινε και με τον Οτζαλάν, θ’ αναφέρουμε εν συντομία τα εξής: Σύμφωνα με στοιχεία του αμερικάνικου τύπου τα τελευταία 15 χρόνια έχουν γίνει στον κόσμο πάνω από 1500 σοβαρές βίαιες αντιαμερικανικές ενέργειες με πάνω από 1000 νεκρούς αμερικάνους αξιωματούχους, χωρίς να συγκαταλέγονται σ’ αυτές απλές μολότοφ ή μικρές βόμβες σε αμερικάνικες τράπεζες, εταιρείες κλπ. Μόνο σε μια βομβιστική ενέργεια στη Βυρητό στα μέσα της δεκαετίας του 80, είχαμε περίπου 350 αμερικάνους πεζοναύτες νεκρούς. Απ’ όλες αυτές τις ενέργειες οι αμερικάνοι μέχρι σήμερα έχουν εξιχνιάσει μόνο 5-6 ενώ από τους ελάχιστους συλληφθέντες είναι πολύ αμφίβολο αν έστω 2 ή 3 είναι οι πραγματικοί δράστες. Κανένας βέβαια δεν έχει συλληφθεί για την ενέργεια της Βυρητού.

Σ’ αυτό το σημείο θ’ ανοίξουμε μια μικρή παρένθεση για να ευχαριστήσουμε την υπουργό των εξωτερικών των ΗΠΑ Ολμπράιτ για την ειλικρίνεια της. Οι πρόσφατες κυνικές δηλώσεις της αναφορικά τόσο με το Ιράκ όσο και με το Κόσοβο και τη Σερβία σύμφωνα με τις οποίες ή αποδεχόσαστε το μη διαπραγματεύσιμο σχέδιο μας υπακούοντας στις εντολές μας ή σας βομβαρδίζουμε, μόνοι μας ή με όποιον συμφωνεί, έπεισαν και τον τελευταίο δύσπιστο αυτής της χώρας για το ποιος είναι ο τρομοκράτης των λαών.

Αν λάβουμε λοιπόν υπόψη μας ότι οι Αμερικάνοι έχουν αναγάγει τον αγώνα ενάντια στην παγκόσμια «τρομοκρατία» σε βασική προτεραιότητα, ότι διαθέτουν υπερσύγχρονο εξοπλισμό, άφθονο έμψυχο υλικό, τεράστια κονδύλια, υποστήριξη πάσης φύσης, τις εθνικές αστυνομίες υπό τις διαταγές τους. Ότι δεν διστάζουν να καλλιεργούν το μαζικό χαφιεδισμό με τις ναζιστικού τύπου επικηρύξεις. Ότι από την άλλη οι αντιιμπεριαλιστικές οργανώσεις που αντιστέκονται, έχουν πενιχρότατα μέσα, τεράστιες δυσκολίες, οικονομικά προβλήματα, ενώ πολλοί από τους αγωνιστές τους, κυρίως στη Μέση Ανατολή, τους είναι γνωστοί, αφού οι αμερικανοί τους είχαν εκπαιδεύσει για να τους στείλουν στο Αφγανιστάν να πολεμήσουν τους Σοβιετικούς και όταν αυτοί ξύπνησαν έστρεψαν τα όπλα εναντίον τους. Ότι παρόλα αυτά αδυνατούν να τους εντοπίσουν και να τους συλλάβουν, τότε το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα, αφού ο απολογισμός είναι συντριπτικός για τους πλανητάρχες. Η αποτυχία και η ανικανότητα σε όλο της το μεγαλείο. Δεν νομίζουμε να υπάρχει προηγούμενο στην ιστορία, τόσο άνισης πάλης ανάμεσα στην εξουσία και τους καταπιεζόμενους με τόσο απογοητευτικά αποτελέσματα γι’ αυτήν. Αποτελέσματα που διαψεύδουν πανηγυρικά τα παραμύθια περί των ηλεκτρονικών δικτύων και των δορυφόρων που ελέγχουν τα πάντα και δείχνουν ότι η περίπτωση μας δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας.

(Είχαμε συντάξει αυτό το κείμενο όταν δημοσιεύτηκαν οι πληροφορίες περί λίστας ονομάτων μελών της 17Ν που έχουν στα χέρια τους οι αμερικάνοι πράκτορες. Αυτές επιβεβαιώνουν όσα γράφαμε, ότι είναι του ίδιου επίπεδου, αν όχι χειρότεροι από τα σαΐνια που μας ακούμπαγαν 15 χρόνια πριν. Μία και μόνη απάντηση έχουμε. Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα.)

ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΛΥΜΕΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Η προδοσία Οτζαλάν ρίχνει νέο άπλετο φως στα γεγονότα στα Ίμια. Αν τα εξετάσουμε σήμερα μέσα απ’ αυτό το πρίσμα θα εντοπίσουμε ύποπτες συμπτώσεις και παραλληλισμούς που οδηγούν σε γενικότερα θλιβερά συμπεράσματα για τη λειτουργία και τη φύση του σημερινού ελληνικού κράτους.

Αναλογία ανάμεσα στις κυβερνητικές ψευδολογίες για ό,τι έγινε στα Ίμια και την «επιστροφή στην προτεραία κατάσταση» και τις παιδαριώδεις ανοησίες της επίσημης κυβερνητικής εκδοχής για τη σύλληψη του Οτζαλάν. Ανάμεσα στην απουσία και στις δύο περιπτώσεις, σοβαρού ενιαίου πολιτικό-στρατιωτικού κέντρου διαχείρησης της κρίσης, ανεξάρτητου, με ξεκάθαρη γραμμή και στην ύπαρξη πολλών «υπευθύνων» που διαχειρίζονταν την υπόθεση παράλληλα, σε στενή επαφή με τους αμερικάνους, λειτουργώντας έτσι σαν ανεύθυνα άτομα «παρεούλας» που εκτελούν εντολές και που ενδιαφέρονται μόνο για το πώς θα ρίξει ο ένας την ευθύνη στον άλλο. Ανάμεσα στο γεγονός ότ,ι και στις δύο περιπτώσεις οι αμερικάνοι λειτούργησαν ουσιαστικά σαν κέντρο εξουσίας διαχείρησης της κρίσης κι επέβαλαν τις εντολές τους.

Ανάμεσα στις συνέπειες της ελληνικής παράδοσης άνευ όρων στα Ίμια (Μαδρίτη, στρατηγεία του ΝΑΤΟ, S300 στην Κύπρο) και τις κλιμακούμενες σήμερα απειλές και διεκδικήσεις του τούρκικου επεκτατισμού αλλά και των αμερικάνων.

Ανάμεσα στον Καλεντερίδη (και τον πρέσβυ Κωστούλα) και τον τότε αρχηγό ΓΕΕΘΑ Λυμπέρη που αντέδρασαν και οι δύο, με διαφορετικό βέβαια τρόπο, στην εφαρμογή της προδοτικής αμερικάνικης γραμμής. Ανάμεσα στον Ναξάκη και το δήμαρχο Καλύμνου στο ρόλο των… «ενόχων». Ανάμεσα στον Ναξάκη και τον Λυμπέρη στο ρόλο των «τουρκοφάγων», που… προσπαθούν να οδηγήσουν την Ελλάδα σε πόλεμο με την Τουρκία.

Ανάμεσα στην προβολή και στις δύο περιπτώσεις ατόμων, πραγματικών ή υποτιθέμενων εθνικιστών με σκοπό την απαξίωση του λόγου όσων αμφισβητούν την κυβερνητική εκδοχή. Σύμφωνα με αυτήν την πρωτότυπη κι εκσυγχρονιστική λογική ο ελληνικός λαός δεν θάπρεπε να γράψει μερικές απ’ τις λαμπρότερες σελίδες της πρόσφατης ιστορίας του, θάπρεπε να λιποτακτήσει και να μην πολεμήσει ενάντια στην Ιταλική επίθεση του 40 κι ούτε να στρατευθεί μαζικά στη μεγάλη Πατριωτική Αντίσταση στη διάρκεια της κατοχής αφού το σύνθημα του ΟΧΙ το είχε ρίξει ο φασίστας δικτάτορας Μεταξάς. Και τίποτε δεν είναι πιο αηδιαστικό από το φαινόμενο ορισμένων πρώην σταλινικών και μη, που αφού σταδιοδρόμησαν πολιτικά εκμεταλλευόμενοι αυτήν τη μεγάλη Πατριωτική αντίσταση και τις αξίες και οφείλουν την πολιτική τους ύπαρξη σ’ αυτήν σήμερα φτύνουν, με το περιβόητο ήθος που τους διακρίνει, αυτές τις αξίες.

Αναλογία ανάμεσα στις δύο παρόμοιες χυδαίες εκστρατείες, αντάξιες ενός Γκέμπελς με τις οποίες οι εξωνημένοι δημοσιογράφοι αλλά και κυβερνητικά στελέχη δεν διστάζουν να χαρακτηρίζουν όσους αποκαλύπτουν την αλήθεια σαν «υπερπατριώτες», «πολεμοκάπηλους», «Τουρκοφάγους» και τους πρωταγωνιστές ανοιχτά ή καλυμμένα, πράκτορες ακόμη και της Μοσάντ.
Οι πρωταγωνιστές αυτοί όμως δεν είναι τυχαία ή περιθωριακά πρόσωπα. Ήταν απ’ τους ικανότερους και πλέον έμπιστους αξιωματικούς του κράτους, αφού τον μεν Λυμπέρη είχε επιλέξει η κυβέρνηση για αρχηγό ΓΕΕΘΑ, στον δε Καλεντερίδη είχε αναθέσει μια από τις σοβαρότερες μυστικές αποστολές. Το γεγονός λοιπόν ότι τα πλέον έμπιστα στελέχη του κρατικού μηχανισμού στις κρίσιμες στιγμές κάνουν ανυπακοή κι αρνούνται να υπακούσουν στις εντολές της πολιτικής ηγεσίας (τα ίδια ισχύουν και για τον πρέσβυ Κωστούλα παρότι αυτός δεν βρισκόταν στην κορυφή), αποκαλύπτει ότι το σημερινό ελληνικό κράτος δεν μπορεί να λειτουργήσει στοιχειωδώς στις κρίσιμες περιστάσεις, ότι έχει καταρρεύσει, ότι έχει επέλθει βαθιά ρήξη ανάμεσα στους αξιωματούχους του. Η ανυπακοή δεν είναι προσωπική αδυναμία των στελεχών αλλά αντίθετα δείχνει δύναμη αφού η παραβίαση της πειθαρχίας είναι έγκλημα καθοσιόσεως για τους επαγγελματίες στρατιωτικούς. Προέρχεται από τη βαθιά πεποίθηση τους ότι η πολιτική ηγεσία και οι συγκεκριμμένες εντολές της δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα του ελληνικού Κράτους-Εθνους όπως θάπρεπε, αλλά τα συμφέροντα αυτών που διατάζουν δηλαδή των αμερικανών και ειδικότερα στις δυο περιπτώσεις Ίμια-Οτζαλάν τα συμφέροντα και των Τούρκων στρατοκρατών.

Η ανυπακοή αυτή που δεν μπορούσαν να προβλέψουν οι εγκέφαλοι της συνωμοσίας Οτζαλάν, ξέσκισε και τον τελευταίο διάτρητο μανδύα του κράτους αποκαλύπτοντας τη γύμνια του αντί για τον εκσυγχρονισμό του. Προκάλεσε τον πανικό της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και τις παλινωδίες των αμερικανών. Οι τελευταίοι αφού οργάνωσαν τη συνωμοσία έσπευσαν εκ των υστέρων ν’ αναστηλώσουν κάπως τη βαριά τσακισμένη εικόνα του ελληνικού κράτους προσφέροντας την υπηρεσία στην κυβέρνηση Σημίτη της επιτυχούς μεταφοράς των τριών κουρδισών από το Ναϊρόμπι στην Αθήνα παρ’ ότι τις θεωρούν «τρομοκράτισες». Ενώ η πρώτη συνειδητοποιώντας ότι αυτή η κατάσταση είναι το ισχυρότερο κίνητρο για τους Τούρκους στρατοκράτες για ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο (και όχι για γενικευμένο πόλεμο) στο οποίο βρισκόμαστε πλησιέστερα από ποτέ άλλοτε από το 1974. Στο οποίο με ένα κράτος υπό κατάρρευση, οι Τούρκοι πιθανότατα θα κάνουν περίπατο, ενώ καμμία ελληνική κυβέρνηση δεν θάντεχε τις πολιτικές συνέπειες του. Συσπειρώθηκε κι έσπευσε μέσω των πολιτικών εκπροσώπων της, από τους βαρώνους της ΝΔ και το Μητσοτάκη, τους αντισημιτικούς πασόκους, μέχρι τους Κυρκοθεοδωράκηδες να προσφέρει αμέριστη πολιτική στήριξη, σε μια κυβέρνηση στιγματισμένη από μια καραμπινάτη προδοσία που κινδύνευε να καταρρεύσει παταγωδώς εν μια νυκτί και που είναι καταδικασμένη ούτως ή άλλως να καταρρεύσει.

Η κυβέρνηση Σημίτη πρέπει να παραμείνει και άρα… δεν έχει διαπράξει προδοσία αφού κανένας πολιτικός χώρος δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη των νέων παραχωρήσεων κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας στις οποίες οδηγούν οι κλιμακούμενες απειλές και απαιτήσεις των Τούρκων στρατοκρατών και των αμερικάνων και ο διαλυμένος κρατικός μηχανισμός.

Με τη σιωπηρή λοιπόν συμφωνία όλων το καμμένο πια χαρτί Σημίτης θα το στύψουν μέχρις εσχάτων πριν το πετάξουν στα σκουπίδια κι έρθουν οι επόμενοι που θα παρουσιαστούν σαν μη υπεύθυνοι για τα τετελεσμένα γεγονότα που αποδέχτηκαν και τις συμφωνίες που υπέγραψαν οι προηγούμενοι.

ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΕΙΟΔΟΤΗ

Το διαλυμένο κράτος που αποκάλυψε η συνωμοσία Οτζαλάν δεν είναι αποτέλεσμα λανθασμένων χειρισμών ή παραλείψεων αλλά είναι απόρροια της φύσης του σημερινού ελληνικού κράτους, της θεμελιώδους αντίφασης που το χαρακτηρίζει. Ενώ υποτίθεται ότι βασίζεται στον εθνισμό και όχι στον εθνικισμό, που όπως εξηγήσαμε πέρσυ, ακόμη και σήμερα αποτελεί το θεωρητικό και πρακτικό βάθρο της πολιτικής οργάνωσης της κοινωνίας και των διεθνών σχέσεων, σύμφωνα με τον οποίο το Κράτος-Εθνος και όχι η Ευρωπαϊκή Ένωση ή το ΝΑΤΟ έχει καθήκον να υπερασπίζεται τα κυριαρχικά του δικαιώματα όταν αυτά απειλούνται, εντούτοις παραιτείται απ’ αυτό, λειτουργώντας σαν κράτος υποτελές, σαν προτεκτοράτο. Όντας έτοιμο να προβεί σε παραχωρήσεις σε θεμελιώδη ζητήματα που αφορούν τα κυριαρχικά του δικαιώματα, υπακούοντας τυφλά σε εντολές ξένων κέντρων, λειτουργώντας σαν εθνικός μειοδότης.

Η αναβάθμιση της Τουρκίας στο ρόλο της περιφερειακής μεσαίας στρατιωτικής δύναμης, χωροφύλακα της Δύσης στην περιοχή έχει σαν λογική συνέπεια τη δυτική υποστήριξη της στρατοκρατικής Τουρκίας, τη συνεχή κλιμάκωση των διεκδικήσεων της σε βάρος της χώρας αλλά και την εκμετάλλευση αυτής της απειλής από την Δύση για να πετύχει δικές της ρυθμίσεις στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, στο Αιγαίο ακόμη και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι η υποτέλεια του ελληνικού κράτους στη Δύση, η τυφλή υποταγή της πολιτικής ηγεσίας στις εντολές των αμερικάνων παίρνει καθαρά προδοτικό χαρακτήρα αφού σημαίνει συνειδητή παράδοση και στις τουρκικές απαιτήσεις. Αν αντί του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση βρίσκονταν η ΝΔ, τόσο στα Ίμια όσο και στο ζήτημα Οτζαλάν θαχαμε χοντρικά τους ίδιους χειρισμούς με τα ίδια αποτελέσματα.

Η τούρκικη απειλή δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Είναι μόνιμη καθημερινή πραγματικότητα που κλιμακώνεται από το 1974. Στα εικοσιπέντε χρόνια της μεταπολίτευσης οι δύο πολιτικές δυνάμεις που μοιράστηκαν τη διακυβέρνηση της χώρας, δεκατέσσερα χρόνια το ΠΑΣΟΚ και έντεκα η ΝΔ απέτυχαν παταγωδώς να την αντιμετωπίσουν και αντίθετα με τις συνεχείς υποχωρήσεις τους την γιγάντωσαν. Απέτυχαν να χαράξουν κάποια συνεπή και σταθερή στρατηγική αντιμετώπισης της, σταθμίζοντας τα αντικειμενικά γεωστρατηγικά δεδομένα. Η απουσία αυτής της στρατηγικής (στρατηγική που δεν σημαίνει γενικευμένο πόλεμο όπως έχουμε εξηγήσει επανειλημμένα, όπως θέλει ο μόνιμος εκφοβιστικός εκβιασμός) οδήγησε μια πολιτική του «βλέποντας και κάνοντας», στην αδυναμία εκμετάλλευσης των περιστάσεων ακόμη κι αν αυτές είναι ευνοϊκές, όπως με το κουρδικό, οπού και εδώ η Τουρκία βγαίνει κερδισμένη. Σε μια πολιτική παραπαίουσα ανάμεσα στα βαυκαλήματα των εγγυήσεων των συνόρων από τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την ΟΝΕ και τις συνεχείς άτακτες υποχωρήσεις υπό το κράτος του πανικού. Σε μια πολιτική διαρκούς Μονάχου που δεν αποτρέπει αλλά οδηγεί σε σύγκρουση, αποθρασύνοντας τους Τούρκους. Κι είναι ένα ακόμη δείγμα βαθιάς παρακμής της ελληνικής κοινωνίας το γεγονός ότι αυτή η ανιστόρητη πολιτική χαρακτηρίζεται ρεαλιστική και όσοι την υποστηρίζουν ρεαλιστές. Ο Τσάμπερλεν ρεαλιστής!

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να παρουσιάζεται το παρόν και το άμεσο μέλλον της χώρας ζοφερό. Να επικρέμαται πάνω από το κεφάλι του διαλυμένου ελληνικού κράτους η δαμόκλειος σπάθη του θερμού επεισοδίου και η προοπτική νέων σοβαρών παραχωρήσεων που θ’ αναγκαστεί ν’ αποδεχτεί η κυβέρνηση με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Είναι στο επικοινωνιακό επίπεδο, να προετοιμάζεται ο λαός, από τους «δημοσιογράφους», την πολιτική και δικαστική εξουσία και να καλείται να ξεσκεπάσει και να καταδικάσει τους υπεύθυνους αυτών των δεινών, τους ενόχους, όχι τους πραγματικούς δηλαδή την προδοτική πολιτική ηγεσία, αλλά τους αποδιοπομπαίους τράγους, τους… ανεύθυνους «υπερπατριώτες».

Σύμφωνα μ’ αυτήν την λαμπρή θεωρία υπεύθυνος της υποταγης της Αθήνας στο Φίλιππο και της απώλειας της ελευθερίας της, δεν ήταν οι Αισχίνηδες και τα άλλα μέλη του μακεδόνικου κόμματος πολλούς από τους οποίους είχε εξαγοράσει τόσο στην Αθήνα όσο και σε άλλες πόλεις ο Φίλιππος για να εμποδίσουν την αντίσταση εναντίον του αλλά ο Δημοσθένης. Αυτός ο ανεύθυνος που ζητούσε όχι μόνο την Ολυνθοποίηση της πολιτικής ζωής της Αθήνας αλλά και την αποστολή αθηναϊκού στρατεύματος για την άμυνα της Ολύνθου. Αυτός ο πολεμοκάπηλος, υπερπατριώτης που ζητούσε… να χρησιμοποιηθούν τα θεωρικά δηλαδή τα δημόσια χρήματα που δίνονταν από την Αθήνα στους πολίτες για την παρακολούθηση των θεατρικών παραστάσεων σε στρατιωτικούς σκοπούς για την αντιμετώπιση του Φιλίππου.

Το διαλυμένο κράτος της υποτέλειας που οδηγεί σε ανοιχτές προδοσίες έχει φτάσει στα όρια του. Το πολιτικό του προσωπικό έχει χρεωκοπήσει στα μάτια της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού όπως το επιβεβαιώνει πλήθος γεγονότων από τις δημοσκοπήσεις μέχρι τις πρόσφατες αυθόρμητες λαϊκές εκδηλώσεις αλληλεγγύης στον Κουρδικό λαό που έγιναν ενάντια στη θέληση του και παρά το λυσσαλέο πόλεμο του. Τίποτε δεν μπορεί να γίνει μέσα από τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα. Απαραίτητη προϋπόθεση για οποιαδήποτε ριζική αλλαγή που σήμερα προβάλλει επιτακτικά είναι η λαϊκή κινητοποίηση κι οργάνωση στη βάση κι έξω απ’ αυτά όπως συνέβη στην Ιστορία του τόπου, όποτε αυτός βρέθηκε σε βαθιά κρίση.

Εκφράζουμε τη βαθιά μας θλίψη για τη σύλληψη του λαοπρόβλητου ηγέτη του Κουρδικού λαού, προέδρου του ΡΚΚ Οτζαλάν. θλίψη που γίνεται μεγαλύτερη από τον προδοτικό ρόλο που έπαιξε η κυβέρνηση Σημίτη σ’ αυτήν. Στέλνουμε θερμό αγωνιστικό χαιρετισμό στους αγωνιστές του ΡΚΚ που αγωνίζονται στο Κουρδιστάν ενάντια στον τουρκικό φασισμό κι εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας, μαζί με τον ελληνικό λαό στον σκληρά δοκιμαζόμενο Κουρδικό λαό.

                        Αθήνα 8-3-99

Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ


Ο σύγχρονος χάρτης της (“Ελληνικής”) Τρομοκρατίας (με άφθονη λογοκρισία).