Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2009

Τι θα γίνει το 2012; Προφητείες, δαίμονες, εξωγήινοι, πλανήτες...

Πρόκειται για διεθνή συνωμοσία;

Πολλά ακούγονται για το 2012 από πολλές μεριές, σοβαρές και μη. Επειδή το φαινόμενο είναι γενικό και κυριαρχεί στα μέσα ενημέρωσης Ανατολής και Δύσης, αξίζει να το εξετάσουμε.
Κλιματικές αλλαγές που έχουν σημείο αναφοράς το 2012. 
Τα παγόβουνα λιώνουν, λένε οι ειδήσεις, και οι περιβαλλοντολογικές οργανώσεις το τονίζουν σαν σημάδι γενικότερης καταστροφής του περιβάλλοντος από ανθρώπινη επέμβαση. Οι πάγοι παρακολουθούνται πλέον μέσω δορυφόρων και καταγράφονται οι μεταβολές στα μεγέθη τους. Το 2012 λέει ο Jay Zwally, κλιματολόγος επιστήμονας της NASA, όλοι οι πάγοι στην Αρκτική θάλασσα θα έχουν λιώσει. Πολυεθνικές οργανώσεις αναλαμβάνουν να το εκμεταλλευτούν για να αυξήσουν την επιρροή τους στον πολιτικό τομέα. Στην Αυστραλία κατά τις εκλογές του 2007 μείζον θέμα ήταν η κλιματική αλλαγή, μετά και την διαφήμιση του θέματος από τον Al Gore στην ταινία «AN INCONVENIENT TRUTH» το 2006.
Όμως τα πολιτικά πρόσωπα, όπως ο Αλ Γκορ, έχουν εμπιστοσύνη για να μας ενημερώνουν αντικειμενικά; Οι πάγοι πχ στη θαλάσσια περιοχή του Νοτίου Πόλου δεν αναφέρονται γιατί παραμένουν, με διακυμάνσεις, στο επίπεδο του 1979.
Αρκετές κινήσεις για το περιβάλλον, δεν είναι έξω από το πλαίσιο δραστηριοτήτων που επιτρέπει και μάλιστα προωθεί η Νέα Τάξη η οποία, μέσω των πολιτικών και των μέσων ενημέρωσης, ξέρει να εκμεταλλεύεται τις καλές διαθέσεις του κόσμου για να αποκτάει περισσότερο χρήμα και μεγαλύτερο έλεγχο σε οτιδήποτε κινείται στην αγορά, όπως στον ενεργειακό τομέα. Δείτε πχ από το ντοκυμαντέρ του Άλεξ Τζόουνς ότι ετοιμάζονται για επιβολή διεθνώς νέου φόρου για το περιβάλλον . Δηλ. εκμεταλλεύονται τις διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις σας για να σας ελέγχουν καλύτερα! Επομένως απαιτείται ευφυέστερη αντιμετώπιση …
http://newsvote.bbc.co.uk/mpapps/pagetools/print/news.bbc.co.uk/2/hi/science/nature/7352667.stm ή αποθηκ. σελίδα: http://www.imdleo.gr/diaf/2009/img/02_cosmic_climate_link.mht 
Στο ντοκιμαντέρ EndGame αναφέρεται η επιρροή του ήλιου στην υπερθέρμανση όχι μόνο της Γης αλλά και των άλλων πλανητών. Γενικότερα υφίσταται η επίπτωση στο περιβάλλον από την κοσμική ακτινοβολία που στην περιοχή του ηλιακού μας συστήματος φαίνεται να προέρχεται κυρίως από τον ήλιο. Παρόλα αυτά όμως δεν φαίνεται να είναι τόσο αξιόλογη ώστε να αποδίδεται σ’ αυτήν η υπερθέρμανση της Γης. Βλ. πχ από το BBC (18-4-2008): «More doubt on cosmic climate link».
Όμως τι θα γίνει αν η Γη μαζί με το ηλιακό μας σύστημα περάσει από περιοχή του διαστήματος που είναι εκτεθειμένη σε τεράστια ποσά επικίνδυνης ακτινοβολίας, όπως λέγεται ότι θα γίνει γύρω στο 2012 με την ευθυγράμμιση προς τον gαλαξιακό άξονα; 
Εδώ φαίνεται ότι ο σύγχρονος άνθρωπος, επειδή σαν μαθητευόμενος μάγος θέλει να ανακατεύεται παντού, του δόθηκε «πονηρή» ενασχόληση κατά την έκφραση του Αγίου Νείλου του Μυροβλύτη, να προσπαθεί να λύσει μέσα σε μια νύχτα τα Μυστήρια της Δημιουργίας! Ίσως για να επέμβει έτσι ώστε να μετατρέψει σε κέρδος όλα όσα η Φύση μας δίνει δωρεάν, όπως αέρα, νερό, τρόφιμα… Αλλά και να δοξάζεται αυτός στη θέση του Δημιουργού του, φροντίζοντας ακόμα κι αν δεν χρειάζεται, να αντικαθιστά τις φυσικές διαδικασίες με μηχανές, τα άλαλα και τα μπάλαλα κατά τον Άγιο Κοσμά. 
Προς το παρόν από τον αλόγιστο και σε τρελούς ρυθμούς “εκπολιτισμό” ρυπαίνεται αέρας, γη και θάλασσα. Και υπάρχουν χειρότερες μολύνσεις, όπως των ραδιενεργών αποβλήτων, τα οποία πετιούνται σε ορυχεία αλλά και θάλασσες με ηφαιστειακά ρήγματα μέσα σε πρόχειρα βαρέλια. Πλησιάσαμε στο της Αποκαλύψεως: «και εγένετο το τρίτον της θαλάσσης αίμα» ενώ μετά: «και εγένετο αίμα ως νεκρού, και πάσα ψυχή ζώσα απέθανεν εν τη θαλάσση».
Μπορεί να υπάρξει ωφέλεια από τα πυρηνικά όπλα, αν καταστρέψουμε κάποιο αστεροειδή που έρχεται πάνω στη Γη λένε κάποιοι, μεταξύ τους και το National Geographic (NG) (δεξιά). Αυτό βέβαια το λένε γιατί δεν γνωρίζουν την πρόνοια του Θεού για όλη τη κτίση και τον άνθρωπο ιδιαίτερα. Αν θελήσει κάτι τέτοιο ο Θεός ποιος μπορεί να το αποτρέψει; Πάντως το uέμα της πτώσης αστεροειδούς πάνω στη Γη προβάλλεται σαν πιθανό το…2012! Θα προκαλέσει και τσουνάμι ή παλιρροιακό κύμα λένε αλλά ευτυχώς που υπάρχει η επιστήμη… και θα μας σώσει! 

 Ο σεισμός στις 12-5-2008 του Σιχουάν, στην Κίνα, με δεκάδες χιλιάδες θύματα πυροδοτήθηκε ηλεκτρομαγνητικά λένε διασταυρωμένες πληροφορίες. Και δεν ήταν ο μόνος (δείτε στα πολυμέσα για το HAARP). Η τεχνολογία από ότι φαίνεται πέρασε στα χέρια διεστραμμένων, που τη χρησιμοποιούν καταστροφικά. Μάλιστα ο τομέας των στρατιωτικών πειραματισμών ενώ είναι ο σημαντικότερος σε επιπτώσεις στο περιβάλλον δεν θίγεται από τις οργανώσεις διότι δεν επιτρέπεται να ερευνηθεί… 
Ο προφήτης Ιερεμίας προειδοποιεί: «εμωράνθη πας άνθρωπος από γνώσεως…» και πάλι: «εματαιώθη πας άνθρωπος από γνώσεως…»
Παρά το μέγα πλήθος των γνώσεων, έχουμε … ξεμωραθεί πνευματικά. Ξεχάσαμε ότι είμαστε σε μια προσωρινή, μεταπτωτική κατάσταση εδώ στη Γη, σαν άνθρωποι θνητοί κατά το σώμα, και ότι κάθε γνώση με αντικείμενο γύρω από τον κόσμο αυτό είναι πρόσκαιρη, και μάταιη για την αθάνατη ψυχή μας. Η πνευματική γνώση με την οποία τρέφεται η ψυχή στηρίζεται στην πίστη και είναι η μόνη αληθινή. Οι γνώσεις του κόσμου τούτου θα καταργηθούν, μαζί και οι ατελείς γνώσεις μας για τα πνευματικά θέματα, οι οποίες θα τελειοποιηθούν: «…είτε δε προφητείαι καταργηθήσονται. είτε γλώσσαι παύσονται. είτε γνώσις καταργηθήσεται. Εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν, όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται» (Α΄ Κορ. 13, 8-10).
Οι περισσότεροι απορροφούνται από την κοσμική καθημερινή ματαιότητα και για να καλύψουν μετά το ψυχικό τους κενό σαν με φύλλα συκιάς, ασχολούνται με μυθικές υποθέσεις (τα σενάρια για το 2012 εξυπηρετούν και αυτό το σκοπό), «από μεν της αληθείας την ακοήν αποστρέψουσιν, επί δε τους μύθους εκτραπήσονται» κατά τον Απόστολο Παύλο. Ποτέ δεν κυκλοφορούσαν επίσημα τόσοι μύθοι, ακόμη και σε ακαδημαϊκό επίπεδο. Νομίζεται πχ από “σοβαρούς” επιστημονικούς κύκλους ότι βρισκόμαστε σε ένα μάταια εξελισσόμενο Σύμπαν στο οποίο η …θεά Τύχη κανόνισε να παραχθεί το ίδιο και οι νόμοι που το διέπουν. Και στο τέλος παρήχθη και ο άνθρωπος κατά απίστευτα μεγάλη σωρεία συμπτώσεων, δηλ. τη δημιουργία του ανθρώπου την θεωρούν ισότιμη με ένα τυχαίο λάθος… Τώρα πως πρέπει να υπακούμε σε κάποιους ανθρώπους - λάθη που θέλουν να μας κάνουν πχ να πιστέψουμε ότι ο πολιτισμός άρχισε όταν ανακαλύφθηκε η τέχνη της τοκογλυφίας από τους μεγάλο-Τραπεζίτες, και ότι πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στα ανατολικά δαιμόνια των Μάρξ, Τρόσκι, Λένιν κλπ, και τα δυτικά “φιλελεύθερα” που θέλουν τελευταία να μας σημαδέψουν με εμφυτευόμενο τσιπ, αυτό είναι άλλο θέμα!
Αλλά όποιος έχει τέτοιες αντιλήψεις πως θα σεβασθεί τον Δημιουργό, και θα νοιώσει την αξία της Δημιουργίας; Και αν ακόμη κάνει ότι ενδιαφέρεται για κάτι, όπως το περιβάλλον, που λαμβάνεται τελευταία σαν υποκατάστατο της θρησκείας, το κάνει για να δώσει, ει δυνατόν, νόημα στη …λάθος ύπαρξή του. 
Όλα όμως στη Φύση είναι σε αρμονική συνύπαρξη μεταξύ τους. Και σ’ αυτή την αρμονία προστίθεται η ανθρώπινη ζωή σαν μια ανώτερη έκφρασή της. Είναι φανερό ότι οι ισορροπίες στα φυσικά φαινόμενα που επιτρέπουν την ύπαρξη ζωής στη Γη, είναι άκρως ευαίσθητες και στις ελάχιστες αλλαγές, και μικρή διακύμανση πχ της ζέστης ή του κρύου μπορεί να καταστρέψει την ζωή στον πλανήτη. Λέγεται ότι μια μέση πτώση θερμοκρασιών 4-6 βαθμών Κελσίου είναι αρκετή να μας επιστρέψει στην εποχή των παγετώνων. Και ενώ το φαινόμενο της υπερθέρμανσης παρατηρείται μόνο τα τελευταία χρόνια, ήδη άρχισαν να εκλείπουν καθημερινά πολλά είδη του ζωϊκού βασιλείου. Στη Φύση βρίσκονται σε ισορροπία οι αέριες μάζες στην ατμόσφαιρα, το μαγνητικό πεδίο της Γης κλπ. Λίγο μειώνεται το όζον στην ατμόσφαιρα και οι άνθρωποι κατακαίγονται. Αυξάνονται τα αέρια του φαινομένου του θερμοκηπίου γύρω από τη Γη (διοξείδιο του άνθρακος, μεθάνιο κλπ) και αυξάνονται κατακόρυφα οι θερμοκρασίες. Το περίεργο είναι ότι αν καθαρίσουμε την ατμόσφαιρα απότομα από τους ρύπους, τότε προκαλούνται ακραία καιρικά φαινόμενα (καταιγίδες, πλημμύρες, θύελλες κλπ) που οφείλονται στην έλλειψη καταστολής που κάνει ένα άλλο φαινόμενο, η πλανητική σκίαση. Εύκολα μάλιστα μπερδεύονται οι ερμηνείες των φαινομένων. Τελευταία (Ιαν. 2009) πχ από τη Ρωσία με βάση γεωλογικές και αστρικές παρατηρήσεις αλλά και δείγματα πάγων μιλάνε για αρχή περιόδου παγετώνων που θα διαρκέσει 100.000 χρόνια!
Είναι καιρός να αρχίσουμε να ζούμε με σύνεση και σεβασμό προς τις διεργασίες που όρισε ο Θεός με τελειότητα να γίνονται στη Φύση, και να μην επεμβαίνουμε καταστρέφοντας τις φυσικές ισορροπίες από την υπερβολική εμπιστοσύνη στις πεπερασμένες και αντιφατικές επιστημονικές γνώσεις μας, ή χάριν καιροσκοπικών συμφερόντων, ή πειραματικών επιστημονικών, στρατιωτικών κλπ σκοπιμοτήτων. Πρέπει να φροντίζουμε για αποκατάσταση του περιβάλλοντος, όχι για κατάργησή του, προκειμένου να πουλάμε συνθετικά τρόφιμα, να φτιάχνουμε κλωνοποιημένους ανθρώπους, και άλλα «κατά φαντασίαν» προοδευτικά επιτεύγματα κατά την έκφραση του Αγίου Νείλου του Μυροβλύτου. 
Πρέπει όμως κυρίως να ζούμε με τρόπο πνευματικό, διότι ο πνευματικός νόμος είναι ανώτερος από τον φυσικό. Αν ζούμε με αγάπη προς τους άλλους ανθρώπους τότε σεβόμαστε και το περιβάλλον στο οποίο αυτοί ζουν. Και αν υπάρχει κάτι σ’ αυτό που ξεφεύγει από την αρμονία, έστω και αν κατά λάθος το προκαλέσαμε οι ίδιοι, ο Θεός θα το διορθώσει όπως διορθώνει τις ιδιότητες των νερών τα Θεοφάνεια, ή καθαρίζει με τη δύναμη του Σταυρού τα μικρόβια. Αν αντιθέτως όλα θέλουμε να τα κανονίζουμε σύμφωνα με τις ιδέες του κεφαλιού μας αγνοώντας το νόμο του Θεού, τότε κινδυνεύουμε να αποτύχουμε πλήρως: «Εάν μη Κύριος οικοδομήση οίκον, εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες. Εάν μη Κύριος φυλάξη πόλιν, εις μάτην ηγρύπνησεν ο φυλάσσων» (Ψαλ. 126).
Αν η ανθρωπότητα φρόντιζε να μάθει να ζει σύμφωνα με το νόμο του Θεού δεν θα υπήρχαν προβλήματα. Τώρα επειδή υπερήφανα κάνουμε ότι μας κατέβει στο κεφάλι δημιουργούμε συνέχεια προβλήματα, όπως πχ συμβαίνει με τη μείωση του όζοντος στην ατμόσφαιρα και την αύξησή του μέσα στις πόλεις, που και τα δύο είναι επιβλαβή, την αύξηση των αερίων του θερμοκηπίου από τα εργοστάσια και την αλόγιστη εκμετάλλευση της Γης, τα οποία δεν διορθώνονται αλλά η κατάσταση χειροτερεύει, διότι δεν υπάρχει σοβαρός σκοπός στη ζωή, μόνο ενατένηση της περιστασιακής θεότητας του κέρδους. 
Αν και πολλές ομάδες στη Δύση βρήκαν την ευκαιρία να αναζητήσουν οπαδούς μεταξύ των προβληματισμένων για το έτος 2012 ατόμων, εμείς στην Ορθόδοξη Ανατολή δεν νοιαζόμαστε για ημερομηνίες. Παρ’ όλα αυτά είναι πολλές οι αναφορές στο 2012 για να αφήσουμε το θέμα άθικτο.
Συνεχίζουμε: 
- Γαλαξιακή ευθυγράμμιση γύρω στο 2012. Και ηλιακό μέγιστο το 2012 κατά τη NASA. Για τη Γαλαξιακή ευθυγράμμιση ελάχιστα επιστημονικά στοιχεία έχουμε, και δεν μπορούμε να πούμε αν θα προκαλέσει προβλήματα. Ίσως όχι μόνη της αλλά σε συνδυασμό με το ηλιακό μέγιστο του 2012. Γι’ αυτό ενδιαφέρουσα είναι ανακοίνωση (16-12-2008) στην ετήσια συνάντηση της American Geophysical Union στο San Francisco, κατά την οποία «νέες παρατηρήσεις αναποδογυρίζουν τον τρόπο με τον οποίο κατανοούμε πως το μαγνητικό πεδίο του ήλιου αλληλεπιδρά με το μαγνητικό πεδίο της Γης», όπως είπε ο David Sibeck της NASA. Ο ηλιακός άνεμος σπρώχνει την προστατευτική μαγνητόσφαιρα της Γης μακριά από την μεριά του ήλιου σχηματίζοντας μια μαγνητο-ουρά.
Ενώ προβλεπόταν ότι δεν θα υπάρχουν σοβαρές επιπτώσεις από το ηλιακό μέγιστο του 2012, τώρα μόλις τα ανέτρεψαν όλα και λένε ότι είναι πολύ πιθανές! 
- Το ημερολόγιο των Μάγιας σταματάει το 2012! Στην πραγματικότητα όπως εξηγεί ο professor Stephen Houston, ένας κορυφαίος επιστήμονας, ειδικός στη μελέτη του πολιτισμού των Μάγιας, απλώς ένας από τους πολλούς κύκλους των Μάγιας θα τελειώσει το 2012.
- Συνδυασμένα με τις άλλες αστρικές αναφορές, προβάλλεται και ο άγνωστος πλανήτης_Χ ή Νibiru κατ’ άλλους, που λένε ότι ίσως περάσει από τη Γη το 2012 περίπου. Με το βαρυτικό του πεδίο κοντά στη Γη μπορεί να προκαλέσει καιρικές και άλλες καταστροφές. Όλα είναι βασισμένα όμως σε πιθανολογίες. 
- Ακόμα και οι μηχανές αναζήτησης του internet με τα προγράμματα web-bot προβλέπουν κίνδυνο το 2012! Πρόκειται βέβαια για φτιαχτά προγνωστικά, διότι όταν διαδίδεις φήμες για γεγονότα σε μια ημερομηνία, είναι επόμενο αυτή μετά να έχει αυξημένη κίνηση στη μηχανή αναζήτησης. Πάντως “βρίσκει” επικίνδυνο για πυρηνικό πόλεμο και το 2009! Επειδή προβάλλεται η ημερομηνία του 2012 από σοβαρά μέχρι τώρα κανάλια, όπως το History.com γεννάται η απορία που αποσκοπούν αυτοί όλοι. Διότι δεν γίνεται τίποτα τυχαία. Όσοι παρατηρούν τα προγράμματά τους θα έχουν προσέξει ότι προβάλλουν τον αποκρυφισμό. Επομένως το 2012 πρέπει να έχει μια τέτοια διασύνδεση, και θα το δούμε κατόπιν. 
- Από το ίδιο κανάλι η “μητέρα” Σίμπτον από την Αγγλία, η οποία προφήτευσε λένε πολλά γεγονότα ως τώρα με επιτυχία, τώρα προβλέπει πολύ αίμα στον Τάμεση, και την Αγγλία γενικότερα, στην εποχή μας, ίσως το 2012! Θυμηθείτε ότι για λόγους «πολιτικής ορθότητας» στο Λονδίνο και σ’ όλη την Αγγλία, καταργούνται όλα τα παραδοσιακά χριστιανικά σύμβολα όπως ο σταυρός από τη δημόσια θέα, και απαγορεύονται τα κάλαντα και οι χριστουγεννιάτικες φωταγωγήσεις... Οπότε τι περιμένουν οι Εγγλέζοι; Δεν χρειάζεται να μας πει κάτι πιο διαφωτιστικό η Σίμπτον, που από ότι λέει το κανάλι δεν είναι καν σίγουρο αν υπήρξε ποτέ! 

- Η Σίβυλλα προφητεύει το τέλος γύρω στο 2012, λέει πάλι το History.com. Οπωσδήποτε η επιμονή σε αρχαϊκά πρόσωπα κρατά την υπόθεση των γεγονότων για το 2012 στο μισοσκόταδο, μια που ότι σώζεται από αυτά είναι από μόνο του αποσπασματικό και ελάχιστα κατατοπιστικό. Οι πρώτοι Χριστιανοί ήξεραν πχ για τις προρρήσεις που έκαναν οι Σίβυλλες, (διότι υπήρχαν πολλές τέτοιες), για την γέννηση του Χριστού, αλλά δεν στηριζόντουσαν σ’ αυτές παρά μόνο τις υπενθύμιζαν στους εθνικούς για να πιστέψουν στον Κύριο Ιησού Χριστό. Η Εκκλησία έχει τις δικές της προφητείες. 
Σίβυλλα σημαίνει (γυναίκα) προφήτης ή μάντις. Οι σπουδαιότερες ήσαν δέκα, κατά διαφόρους τόπους και χρόνους. Η Χαλδαία ή Περσίς ή Εβραία με επώνυμο Σαμβήθη, από το γένος του δικαίου Νώε. Αυτή προφήτευσε για τον Σωτήρα και για την Δευτέρα Παρουσία, για τον Μέγα Αλέξανδρο όπως αναφέρει στον βίο του ο Νικάνωρ, αλλά και για πολλά έθνη σε 24 βιβλία. Πολύ γνωστή ήταν η (άκρως εσχατολογική) προφητεία της για βύθιση της Κύπρου από «μέγα κύμα». 
Σίβυλλα είναι η Λίβυσσα. Η Δελφίς πριν την Τρωϊκή εκστρατεία. Η Ιταλική από την Κιμμερία της Ιταλίας. Η Ερυθραία από την Ερυθρά, πόλη της Ιωνίας που προείπε τον Τρωικό πόλεμο. Η Σαμία που το όνομά της ήταν Φυτώ, τον καιρό των κριτών των Ιουδαίων. Η Κυμαία από την Κύμη της Ιταλίας, καλουμένη και Αμάλθεια ή Ηροφίλη. Η Γεργιθία από την πολίχνη Γεργίθιον στον Ελλήσποντο. Η Φρυγία, και Η Τιβουρτία που το όνομά της ήταν Αλβουναία. 
- Ο Μέρλιν (ο μάγος;) μιλάει επίσης για καταστροφή γύρω στο 2012, και μάλιστα κυρίως στο Λονδίνο και την Αγγλία, λένε τα ίδια κανάλια. Στηρίζονται πάλι σε αμφισβητούμενα στοιχεία, ικανά όμως αν προβάλλονται επίσημα και επαναλαμβανόμενα να τρομοκρατήσουν τον κόσμο. Ντύνουν κάποιους ηθοποιούς με αμφιέσεις περίεργες για να πείσουν πιο εύκολα. Το 2012 είναι λοιπόν πολύ επικίνδυνο λένε οι αποκρυφιστές που ελέγχουν πλέον το National Geographic, History.com κλπ. 
Τι θα τους ωφελήσει όμως η τρομολαγνεία του 2012; Απλούστατα όταν κινδυνεύεις χρειάζεσαι Σωτήρα. Και για τους αποκρυφιστές ο αληθινός Σωτήρας είναι ξεχασμένος ή ακατάλληλος γι αυτούς. Αυτό μας το δίνουν να το καταλάβουμε εύκολα από την προβολή ταινιών τύπου Da Vinci κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα. Οπότε ψάχνουν για δικών τους προδιαγραφών άτομο, ένα θαυματοποιό τσαρλατάνο, και όταν τον βρουν θα τον παρουσιάσουν στον προετοιμασμένο με την τρομολαγνεία κόσμο, σαν μοναδική και κατεπείγουσα λύση σωτηρίας. Υπενθυμίζουμε ότι οι μάγοι δεν προβλέπουν το μέλλον. Απλώς τους δίνουν οι δαίμονες, που επικαλούνται, κάποια στοιχεία από τις προφητείες που έμαθαν από ότι είπαν ο Κύριος Ιησούς Χριστός και οι Άγιοι. Το κάνουν για παραπλάνηση των πολλών, οι οποίοι μένουν με την εντύπωση ότι αφού όλα είναι «γραμμένα» άρα δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση με βάση την οποία να κριθούμε κατά τα έργα μας. Αφήνουν να εννοηθεί δηλ. ότι υπάρχει πεπρωμένο (κισμέτ κατά τους μουσουλμάνους), για να παραδίδονται οι άνθρωποι έτσι πλήρως στην καθοδήγηση των τυχοδιωκτών. Βέβαια αυτή η αντίληψη περί πεπρωμένου από μόνη της είναι αντιφατική στην κατοπινή αναζήτηση καθοδήγησης από μάγους αστρολόγους κλπ, διότι αν όλα είναι προγραμμένα τι εξυπηρετεί η καθοδήγηση; Όμως οι άνθρωποι που φτάνουν στο σημείο αυτό, να αναζητούν στήριγμα στους μάγους, είναι ήδη πολύ ζαλισμένοι για να μπορούν να το αντιληφθούν. 
Στο σημείο αυτό φαίνεται πόσο σημαντική είναι η διδασκαλία του Χριστιανισμού, η οποία δεν χρησιμοποιεί τις προφητείες μαγικά και ασυνάρτητα, αλλά σαν μια ζωντανή μαρτυρία της 
- Γύρω στο 2012 θα εμφανισθεί και ο Μαχντί! ο αναμενόμενος δηλ. σαν Μεσσίας-Ιμάμης του Ισλάμ. Έτσι λένε κάποιοι μουσουλμάνοι στο διαδίκτυο, διότι έχουν “προφητεία”: «Μετρήστε 2 ή 3 δεκαετίες μετά το 1400 (έτος εγίρας, αλλά εφέτος ήδη είναι το έτος 1430)! Τότε ξεπροβάλλει ο Μαχντί…» με τον οποίο ο Ιρανός πρόεδρος Αχμαντινετζάντ λέει ότι μιλάει!... διαχρονικότητάς της, και σαν επέκταση της ίδιας στο μέλλον, σαν το πιο ισχυρό και αφυπνιστικό μέρος της διδασκαλίας της, που έχει πρώτιστα πνευματικό στόχο τη σωτηρία των πιστών, ενώ οι υλικές προειδοποιήσεις είναι δείκτες στον κόσμο μας που την ζωντανεύουν.
Δεν θα δείτε κάποιο Άγιο ακόμη και από τους δικαίους της Παλαιάς Διαθήκης να μιλάει μόνο για μελλοντικά πράγματα του κόσμου αυτού. Μπορεί πχ ο Ιακώβ κάποτε να κάλεσε τους γιους του και να τους μίλησε για το μέλλον το δικό τους και των απογόνων τους, αλλά αυτό δεν χωρίζεται από όλη την ζωντανή, με λόγο και έργο διδασκαλία του, που βρίσκουμε στη Βίβλο. 
Μιλώντας τους για το «τι θα τους απαντήσει επ’ εσχάτων των ημερών», προλέγει το μέλλον των φυλών τους ανάλογα με το πώς φέρθηκαν αυτοί στη ζωή τους, και τους επισημαίνει τις περιστάσεις που αυτή ήταν αρεστή ή όχι στον ίδιο (τον πατέρα τους Ιακώβ). Υπάρχει και η περίπτωση του προφήτου Ιωνά ο οποίος κήρυξε στην Νινευή «ακόμη τρεις μέρες και η Νινευή θα καταστραφεί», χωρίς πολλά άλλα λόγια, αλλά με την παρουσία του και μόνο σαν ανθρώπου του Θεού, που μίλαγε κατευθείαν μέσα στις συνειδήσεις των Νινευϊτών, οι οποίοι τελικά μετανόησαν. Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είπε προφητείες που ζωντάνευαν τη διδασκαλία του αποδεικνύοντας ότι «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» (Εβρ. 13.8) και ότι μόνο ο νόμος του Θεού και η Εκκλησία Του δικαιώνονται από τις ιστορικές εξελίξεις. 
Είναι παρηγοριά για τους δύσκολους καιρούς μας, αλλά πολύ διαφέρουν από τις ξεκάρφωτες, σαν διφορούμενους χρησμούς της πυθίας, των πλανεμένων (μάγων, αστρολόγων κλπ).
Οι προφητείες είναι και μια απόδειξη της υπέρχρονης και τελείας γνώσης του Θεού για τη Δημιουργία, διότι για το Θεό όλα τα έργα του θεωρούνται εξ αρχής τελειωμένα: «γνωστά απ’ αιώνος εστί τω Θεώ πάντα τα έργα αυτού». Μόνο από το Θεό λοιπόν μπορεί να υπάρξει αληθινή προφητεία. Πρέπει επομένως όταν πληροφορούμαστε για προφητείες να είμαστε σίγουροι ότι είναι από το Θεό, και για να τις κατανοούμε καλύτερα να μελετάμε και την διδασκαλία μέσα στην οποία εντάσσονται. Οπωσδήποτε να μην δίνουμε εμπιστοσύνη σε μάγους ή αποκρυφιστές, όπως και τα κανάλια που προωθούν την αριθμολαγνεία του 2012!
- Η μετατόπιση των πόλων είναι άλλο ένα σενάριο για το 2012, πάλι από το History.com. Επίσης το 2012 θα είναι έτοιμος ο διεθνής διαστημικός σταθμός, για να ερευνήσει τα βαρυτικά κύματα κλπ. Και όπως είπαμε το 2012 είναι έτος με ηλιακό μέγιστο, δηλ. με μέγιστο αριθμό ηλιακών κηλίδων, που πολύ επηρεάζουν το μαγνητικό πεδίο και όλη τη ζωή της Γης. Αλλά γιατί τότε καταστροφικά και όχι άλλοτε; Μην ξεχνάμε ότι ο πάπας Βενέδικτος 16ος έχει από το όνομά του αριθμό 666 και είναι ο 111ος πάπας που αναφέρει στις προφητείες του ο Ιρλανδός άγιος, κατά την παπική εκκλησία, Μαλαχίας. Στην αρίθμηση των παπών ο τωρινός είναι ο τελευταίος σύμφωνα με αρχαιότερη έκδοση των προφητειών, ενώ σε μεταγενέστερη 2 αιώνες αργότερα, γύρω στο 1850, προστέθηκε ο Πέτρος ο Ρωμαίος. Αν και οι καθολικοί δέχονται ότι μάλλον δεν τελειώνει εδώ ο κόσμος, σίγουρα θα έρθει κάποια πολύ μεγάλη δοκιμασία, για να διακόπτεται ο αριθμός των παπών, που σημειωτέον περιλαμβάνει όλους ακόμη και τους αφορισμένους από την καθολική εκκλησία πάπες. Ίσως έφτασε ο καιρός του 3ου παγκοσμίου πολέμου, που σύμφωνα με την προφητεία του Ανωνύμου, ο πάπας θα καταργηθεί άγνωστο για πόσο χρόνο. Να σημειωθεί ότι όταν ο Βενέδικτος επισκέφτηκε την Αμερική στο 2008, το κογκρέσο ήταν το 111ο… Η Βαβυλώνα της Νέας Τάξης θα είναι το 2012 ανανεωμένη! Με χαρακτηριστικά κοψίματα στη μορφή των πύργων για να θυμίζουν ότι πρότυπο παραμένει η παλιά!! Έκδηλος και εδώ ο αποκρυφισμός… 
- Νομισματικές αλλαγές γύρω στο 2012. Κοινωνία χωρίς μετρητά, λέει η Independent από πληροφορίες της Visa, γύρω στο 2012! Άλλο ένα 2012, αυτή τη φορά για την οικονομία. Υπενθυμίζουμε ότι το σχέδιο για την Β. Αμερικανική Ένωση προβλέπει να είναι έτοιμη γύρω στο 2010, και θα έχει το Αμέρο σαν νόμισμα αντί για το δολάριο. Μετά θα κυκλοφορήσουν μόνο πλαστικό χρήμα ή για όσους το δέχονται εμφυτευμένο υποδόριο τσιπ (RFID), το οποίο ήδη είναι διαθέσιμο προαιρετικά. Ακόμη και ο πάπας Βενέδικτος 16ος σηματοδοτεί το 2012 σαν έτος ενεργοποίησης της Νέας Τάξης (NWO), λένε κάποιοι στο ιντερνέτ. Και βέβαια ιδιαίτερα του Βατικανού μέσα σ’ αυτήν στις 25 Μαρτίου 2012! 
Αν και το σκεπτικό είναι μη προσεγγίσιμο, όμως το αποτέλεσμα μπορεί (χονδρικά) να είναι σωστό! Με την έννοια του ότι αν η Νέα Τάξη προχωρήσει σε γεωπολιτικές λύσεις δια της βίας, για να κατοχυρώσει τα συμφέροντά της, το Βατικανό που παραμένει ένας αξιολογότατος οικονομικός εταίρος θα συμπλεύσει. Και ενώ θα μπορούσε με την ισχύ και επιρροή του να αποτρέψει τον πόλεμο, τελικά μάλλον θα κάνει το αντίθετο κατά τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό: «Τον πάπα να καταράσθε γιατί αυτός θα είναι η αιτία» (90ή προφ.). Ήδη συνέβη κάτι τέτοιο: Με τις «ευλογίες» του Βατικανού οι στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ (25-9-2001).
Από άτομα προσκείμενα σε ένα παλαιο-καθολικό μοναστήρι της Νέας Υόρκης επιχειρείται η αποκρυφιστική ερμηνεία της 911 δηλ. της 11ης Σεπ. του 2001, και η συσχέτιση της με το 2012. Δεν αξίζει όμως τον κόπο να ζαλιζόμαστε με τέτοιους συλλογισμούς, τη στιγμή μάλιστα που για τις δικές μας λεπτομερέστατες προφητείες, δεν υπάρχει συνήθως χρόνος να μελετηθούν. Απλώς σημειώστε ότι και στο 2001 είχαμε ηλιακό μέγιστο. Αξίζει να σημειωθεί ότι το κατά τα άλλα συντηρητικό στις απόψεις του Νέο-Υορκέζικο μοναστήρι, στην περίπτωση των UFOs (αγνώστων ιπταμένων αντικειμένων) πιστεύει παρόμοια με τον Δημοσθ. Λιακόπουλο ότι όντα από άλλους κόσμους, ξεπεσμένοι άγγελοι (που πιθανόν ήταν εξωγήϊνοι από τον πλανήτη Χ ή Nibiru λένε αλλού) ήρθαν σε μίξη με γυναίκες των ανθρώπων και έφτιαξαν μια ράτσα γιγάντων, τους Νεφιλίμ, που και αυτό σημαίνει «ξεπεσμένοι». Μεταφράζουν το «υιοί του Θεού» σαν «ξεπεσμένοι άγγελοι», που είναι αυθαίρετο και ποιοτικά αντίθετο στο πρωτότυπο κείμενο: «ιδόντες δε οι υιοί του Θεού τας θυγατέρας των ανθρώπων ότι καλαί εισιν, έλαβον εαυτοίς γυναίκας από πασών, ων εξελέξαντο. Και είπε Κύριος ο Θεός• ου μη καταμείνη το πνεύμά μου εν τοις ανθρώποις τούτοις εις τον αιώνα δια το είναι αυτούς σάρκας»… (Γέν. 6,2) Αγνοούν, ή για λόγους εντυπώσεων αρεστών στους φίλους των UFOs, δεν δέχονται την ερμηνεία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, που εξηγεί ότι οι «υιοί του Θεού» ήταν τα παιδιά του Σηθ, 3ου υιού του Αδάμ. 
Η ευσεβής γενιά που ζούσε χωριστά από τη γενιά του Κάϊν, που λόγω της υλοστρέφειάς της ονομάζονται μόνο άνθρωποι (δηλ. χωρίς αναφορά σε πνευματική πρόοδο). «Θυγατέρες των ανθρώπων» ήσαν οι γυναίκες της φυλής του Κάίν. Είναι ανοησία να νομίζει κάποιος, έστω και μη ξέροντας την ερμηνεία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου ότι οι άγγελοι που δεν έχουν σάρκα κατά τη Γραφή, αλλά είναι πνεύματα (ο ποιών τους αγγέλους Αυτού πνεύματα, Ψ.103), μπόρεσαν να έρθουν σε μίξη με ανθρώπους και να τεκνοποιήσουν κιόλας!
Επάνω το κινεζικό I Ching ένα παιγνίδι με τρεις δεκάρες, που ανάλογα πως θα έρθουν όταν τις ρίξεις, διαμορφώνουν μια λίστα με κοντές ή μακριές γραμμές. Αυτές ανά 6άδες, 64 φορές, και για όλη την ιστορία επί 64 δηλ. 64x64x6 ρίψεις προβλέπουν τα παγκόσμια γεγονότα! Και βέβαια καταλήγουν στο 2012! Αυτό από κάποιο “ερευνητή”… Είναι ένα είδος μαντείας με τη βοήθεια κερμάτων, αντί χαρτιών, ζαριών, φλιτζανιών κλπ. Στα μέσα αυτά αλωνίζουν τα πονηρά πνεύματα (διαβάστε για το I Ching από τον Χαρ. Βασιλόπουλο) αλλά οι περισσότεροι δεν το ξέρουν. Πάντως δεν χρειάζεται να πονοκεφαλιάζετε, γιατί το τελικό αποτέλεσμα μας το δίνουν έτοιμο στην εικόνα που γράφει: «Αποκωδικοποιώντας το παρελθόν. 
Δευτέρα Παρουσία 2012: Το τέλος των ημερών»! Μια σύγχρονη UFO-λογική ερμηνεία της προέλευσης της ζωής στη Γη, είναι αυτή των Raelians, του κινήματος που ο αρχηγός τους υποστηρίζει ότι είχε επαφή με εξωγήινους το 1973, οι οποίοι του είπαν ότι οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν από αυτούς, και ότι πρέπει να προετοιμάσει την επίσημη εμφάνισή τους (ίσως το 2012). Αλλά δεν χρειάζεται να περιμένουν κάποιο Μεσσία το 2012, επειδή προβαλλόμενος είναι ο αρχηγός τους που πήρε από τους εξωγήινους το όνομα Rael. Οι Raelians χρησιμοποιούν 2 σύμβολα το εξάκτινο αστέρι (σήμα του Ισραήλ) και τη σβάστικα (του Χίτλερ) ενωμένα σε μια δικιά τους σύνθεση! 
Έχουν πνευματική συγγένεια με του Βουδιστές, από ότι λένε, γιατί αυτοί χρησιμοποιούσαν τη σβάστικα. Επίσης θεωρούν ότι είναι σημαντικό το εξάγωνο αστέρι σε διάφορες παραλλαγές του, και γι αυτό το χρησιμοποιούν. Σε αντίθεση με τους εξελικτικούς, της θεωρίας του Δαρβίνου, υποστηρίζουν ότι «όλη η ζωή στη Γη δημιουργήθηκε από ανθρώπινα όντα που ήρθαν από άλλο πλανήτη». (The mission of the Raelian Movement is to inform humanity that all life on Earth was created by human beings who came from another planet). Δεν καταλαβαίνουν ότι και αν υποτεθεί κάτι τέτοιο σαν αληθές, που δεν είναι, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται Δημιουργός. Γιατί ποιος δημιούργησε τους “ανθρώπους από τον άλλο πλανήτη”; Αυτοί όμως βιάζονται να αποφανθούν ότι δεν υπάρχει Θεός, κάνουν βλάσφημες ομολογίες, και υποστηρίζουν την διαφημιστική καμπάνια στα λεωφορεία της Βρετανίας «πιθανόν δεν υπάρχει Θεός. Σταμάτησε τώρα να ανησυχείς και απόλαυσε τη ζωή»! (Rael supports British ‘enjoy life without God’ campaign).
Τι απολαύσεις μπορεί βέβαια να έχει ένας μη ανησυχών, άρα μη σκεπτόμενος άνθρωπος, αυτό είναι άλλο θέμα. Οπωσδήποτε κόβουν με τον τρόπο τους αυτό τις αντιστάσεις των οπαδών τους στα σχέδια των Νεοταξιτών. Κάτι που το παραδέχονται κι οι ίδιοι: «Όλοι οι μύθοι για τους Ιλλουμινάτι αντλούνται δια του ιντερνέτ για να προσπαθήσουν να ανατρέψουν τη θαυμάσια τάση της παγκοσμιοποίησης»! (All the "Illuminati" myths are distilled through the internet to try to reverse the wonderful trend of globalization…) Οι Raelians εκτός από το βουδισμό και τον εβραϊσμό φαίνεται να τα έχουν καλά και με τους μουσουλμάνους, αφού ο ηγέτης τους καλεί τους Ισραηλινούς να υιοθετήσουν παιδιά Παλαιστινίων και να τα αναθρέψουν σαν μουσουλμάνους! (RAEL calls for Israelis to adopt Palestinian children and raise them as Muslims). Αυτή λοιπόν η κίνηση με ποιον δεν τα έχει καλά, παρά μόνο με το Χριστιανισμό; 
Και για ποια θρησκεία αναφέρει ο Ραέλ στο βιβλίο του «το μήνυμα που δόθηκε από τους εξωγήινους»: «επί τέλους η επιστήμη αντικαθιστά τη θρησκεία»; Προφανώς όχι στις θρησκείες από τις οποίες πήρε τα σύμβολά του, και μάλιστα προβάλλεται με κάποιες διορθώσεις ημερομηνιών, ότι είναι «ο Μεσσίας από τη Δύση»! Όσο για την αμυαλοσύνη του αυτή είναι φανερή από την αντιφατικότητά του. Δεν χρειάζεται να ξανα-αναφέρουμε όσα είπαμε στα περί CERN για το που κατά τους Έλληνες φιλοσόφους και Χριστιανούς Πατέρες σταματάει η επιστήμη και αρχίζει η Θεολογία, και ότι δεν μπορούν να συγχέονται μεταξύ τους.
«Maitreya From The West», Δηλ. Μαϊτρέγια (Μεσσίας) από τη Δύση λέει ο Ραέλ για τον εαυτό του. Κατά τα άλλα υποστηρίζει ότι… δεν υπάρχει Θεός!! Εκεί κατέληξαν αυτός και οι οπαδοί του, «διότι εματαιώθησαν εν τοις διαλογισμοίς αυτών, και εσκοτίσθη η ασύνετος αυτών καρδία, φάσκοντες (λέγοντες ότι) είναι σοφοί εμωράνθησαν, και ήλλαξαν την δόξαν του αφθάρτου Θεού εν ομοιώματι εικόνος φθαρτού ανθρώπου (εξωγήινου!)...». (Ρωμ. 1,21) Και δεν είναι περίεργο που ήδη κατακρίνονται με τον εν συνεχεία αναφερόμενο από τον Απόστολο Παύλο τρόπο εγκατάλειψης του Θεού, σ’ αυτές τις περιπτώσεις: «Διό (γι αυτό) και παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εν ταις επιθυμίαις των καρδιών αυτών εις ακαθαρσίαν του ατιμάζεσθαι τα σώματα αυτών εν αυτοίς.) (Ρωμ. 1,24) Και η “κίνηση” πράγματι κατηγορείται για σεξουαλικά όργια, εκτός της άλλης παραπλάνησης. Γενικά οι επαφές με “εξωγήινους” δημιουργούν νευρικό κλονισμό, βίαιη συμπεριφορά, σαδιστικές σεξουαλικές τάσεις και αντιστοιχούν κατά τον Dr Vallee στην κατάσταση που φτάνει κάποιος που έρχεται σε επαφή με δαίμονες! 
Οι Ραέλιανς είναι αυτοί που, όπως αναφέραμε στα σχόλια του κειμένου «περί Αντιχρίστου» του Αγίου Νείλου, πρωτοδήλωσαν ότι έκαναν πείραμα κλωνοποίησης ανθρώπου το 2002, και το ανακοίνωσαν τα Χριστούγεννα του ιδίου έτους. (Ο δικός τους ψευτοχριστός προβλήθηκε κατά τη διάρκεια των εορτών, για να προσπαθήσει να εκτοπίσει από τη διάνοια των ελαφρόμυαλων τον αληθινό Χριστό). Από το 1968-69 άρχισαν να κυκλοφορούν αξιόλογα βιβλία που ανέλυαν τα περιστατικά των «αγνώστων ιπταμένων αντικειμένων» (UFOs), και τις περιπτώσεις επαφών με “εξωγήινους”. Σημαντική ώθηση στην έρευνα έδωσε η έκδοση του «Γαλάζιου Βιβλίου» της Αμερικανικής αεροπορίας που αφορούσε καταγραμμένες από αυτήν εμφανίσεις UFOs. Όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερα περιστατικά φανερώνονται. Από τη μελέτη αυτών προκύπτει ότι, εκτός από παραισθήσεις, γεννήματα της φαντασίας και απάτες, ένας μεγάλος αριθμός αφορά προηγμένες κατασκευές γήινης προέλευσης. Ακόμη και η Γερμανία του Χίτλερ είχε ασχοληθεί με τέτοιες συσκευές, τα σχέδια των οποίων πέρασαν στις νικήτριες του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου υπερδυνάμεις, οι οποίες φαίνεται ότι τα έχουν εξελίξει σε αφάνταστο βαθμό. Και όχι μόνο αυτές. 
«…στις 4-12-2004, η Ινδική εφημερίδα, “India Daily” έγραφε σε κύριο άρθρο της: “Ένα μυστικό πρόγραμμα του Ινδικού Ερευνητικού Οργανισμού Aμύνης (India’s Defense Research Organization) που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο όπως τον ξέρουμε - ανυψωτήρες αντιβαρύτητας δοκιμάσθηκαν στα Ιμαλάϊα”; Σύμφωνα με την εφημερίδα, οι επιστήμονες δήλωσαν ότι δεν μπορούν να μιλήσουν μέχρι το 2012! Ο συντάκτης αναρωτιέται: Τι θα γίνει το 2012; Πάντως στην περιοχή των Ιμαλαίων προς τη μεριά της Ινδίας παρατηρούνται, κατά την εφημερίδα, περίεργες (τύπου UFO) δραστηριότητες». (σελ. 56)
Υπάρχει και ένας αριθμός περιστατικών που μοιάζει να είναι αποτέλεσμα συνδυασμού τεχνολογίας και υπεραισθητικών ή παραισθητικών εντυπώσεων που ενίοτε επεκτείνεται μέχρι προσωπικής επικοινωνίας με τρόπο τηλεπαθητικό ή κανονικής συνομιλίας. Στο όλο θέμα υπάρχει η αξιόλογη μελέτη του μακαριστού π. Σεραφείμ Ρόουζ, που αναλύει το πρόβλημα διεξοδικά. Από αυτά να αναφέρουμε για τον Dr. Jacques Vallee και το βιβλίο του σχετικά με τα UFO, «Το αόρατο Κολλέγιο» (The Invisible College), όπου αποκαλύπτει τι σκέφτονται τώρα γι’ αυτά αξιόπιστοι επιστήμονες ερευνητές: «Έχει γίνει πολύ σημαντικό για μεγάλους αριθμούς ανθρώπων να περιμένουν επισκέπτες από το εξώτερο διάστημα». Δηλ. για πολλούς η περίπτωση των εξωγήινων δρα ψυχολογικά, είναι κάτι σαν “ψυχοφάρμακο”! (Σαν τα χάπια αυτού του είδους, που δεν θεραπεύουν αλλά καταστέλλουν κάποιες οργανικές λειτουργίες, και μάλλον ναρκώνουν). Και συνεχίζει: γιατί αλήθεια, υπάρχουν τόσες πολλές «προσεδαφίσεις» UFO ακριβώς στη μέση του δρόμου; Γιατί τόσο φανταστικά «προοδευμένα» σκάφη χρειάζονται τόσο συχνά «επισκευές»; Γιατί οι επιβάτες χρειάζεται να μαζεύουν τόσο συχνά πέτρες και ξύλα (ξανά και ξανά επί 25 χρόνια!) και να «εξετάζουν» τόσους πολλούς ανθρώπους αν είναι στ’ αλήθεια αναγνωριστικά σκάφη από άλλο πλανήτη, όπως ισχυρίζονται συνήθως τα «ανθρωποειδή»; Πιστεύει ότι «δεν έχουμε να κάνουμε με διαδοχικά κύματα επισκέψεων από το διάστημα. Έχουμε να κάνουμε με ένα σύστημα ελέγχου» (σελ. 195) . «Αυτό που λαμβάνει χώρα μέσω των στενών επαφών με UFO είναι ο έλεγχος των ανθρώπινων δοξασιών» (σελ. 3). «Με κάθε νέο κύμα UFO, ο κοινωνικός αντίκτυπος γίνεται μεγαλύτερος. Περισσότεροι νέοι άνθρωποι γοητεύονται με το διάστημα, με τα ψυχικά φαινόμενα, με “νέα σύνορα” στη συνειδητότητα. 
Ένας ψυχίατρος της Pennsylvania έχει υποθέσει ότι η ανοησία που είναι παρούσα σε όλες σχεδόν τις στενές επαφές με UFO, είναι στην πραγματικότητα μια υπνωτιστική τεχνική. «Όταν το άτομο είναι ενοχλημένο από το παράλογο ή το αντιφατικό, και το μυαλό του ψάχνει για νόημα, είναι εξαιρετικά ανοιχτό σε μεταβίβαση σκέψης, σε αποδοχή ψυχικής θεραπείας, κ.τ.λ.» (The Invisible College, σελ. 115). Ο Dr Vallee συγκρίνει αυτή την τεχνική με τα παράλογα κοάν των δασκάλων του Ζεν (σελ. 27), και κάνει λόγο για την ομοιότητα μεταξύ των επαφών με UFO και των αποκρυφιστικών τελετών μύησης που «ανοίγουν το νου» σε ένα «νέο σύνολο συμβόλων» (σελ. 117). Όλα αυτά καταδεικνύουν αυτό που αποκαλεί «την επόμενη μορφή θρησκείας» (σελ. 202).
Έτσι, οι «επικοινωνούντες» με UFO δεν είναι παρά μια σύγχρονη μορφή ενός αποκρυφιστικού φαινομένου το οποίο έχει υπάρξει δια μέσου των αιώνων. Οι άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει το Χριστιανισμό και ψάχνουν για «σωτήρες» από το εξώτερο διάστημα, και γι’ αυτό το φαινόμενο παρέχει εικόνες διαστημοπλοίων και όντων από το διάστημα. 
Στην πραγματικότητα δηλ. συμβαίνει να αυξάνουν τα φαινόμενα UFO-εμφανίσεων όσο αυξάνει η αποστασία μας από τον Ιησού Χριστό! (Βλ. στο βιβλίο «Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος» του π. Σεραφείμ, ή ένα απόσπασμα).
Ο Χριστόφορος Barbato ένας ανεξάρτητος ερευνητής των UFO έχει να μας πει για τη διασύνδεση του Βατικανού με τους εξωγήινους. Εξιστορεί λοιπόν, ότι αφού άρχισε την ανάπτυξη των άρθρων του σε διάφορα περιοδικά στην Ιταλία, δέχθηκε e-mails από κάποιον που αυτό-χαρακτηριζόταν ένοικος του Βατικανού. Από αυτά ήρθε στην επιφάνεια μια μυστήρια ομάδα ασφαλείας του Βατικανού που λεγόταν S.I.V. από το «Servicio informazioni del Vaticano» (Υπηρεσία Πληροφοριών του Βατικανού). Μετά ένα έτος αλληλογραφίας, το πρόσωπο αποκάλυψε ότι ήταν μέλος της S.I.V. από το τάγμα των Ιησουϊτών και δούλευε για την Αγία Έδρα. Τελικά συναντήθηκαν σε δημόσιο χώρο, και ο Μπαρμπάτο αντιλήφθηκε ότι ήξερε πολύ περισσότερα από όσα του έγραφε. Το 2001 του έστειλε μια βιντεοταινία η οποία αρκετά αργότερα, το 2005 εμφανίστηκε δημόσια. Είχε γυρισθεί το 1995 από κάποιον μη επανδρωμένο δορυφόρο, τον Siloe. Κατόπιν στάλθηκε σε ένα μυστικό ραδιοτηλεσκόπιο που στεγαζόταν πάνω σε μια εγκαταλειμμένη πλατφόρμα πετρελαίου στην Αλάσκα, που διευθυνόταν αποκλειστικά από Ιησουίτες. Ο άνθρωπος του Βατικανού είπε στον Μπαρμπάτο ότι ο δορυφόρος είχε συναρμολογηθεί στην Area 51 (Νεβάδα), και μετά μπήκε σε τροχιά με ένα αεροσκάφος “Aurora”.
Ο τύπος αυτών των αεροσκαφών, που ξεπερνά 6 φορές την ταχύτητα του ήχου, κρατιέται μυστικός από τους Αμερικανούς. Σύμφωνα με τον Ιησουίτη, αιτία που ιδρύθηκε η S.I.V. υπήρξε η συνάντηση με εξωγήινη αντιπροσωπεία στην Αεροπορική Βάση Murdock το 1954, παρουσία του προέδρου των ΗΠΑ Αϊζενχάουερ και του επισκόπου (James) του Λος Άντζελες! Μετά τη συνάντηση αυτή, ο επίσκοπος πέταξε στη Ρώμη για να αναφερθεί στον πάπα Πίο τον 12ο, ο οποίος απεφάσισε την ίδρυση της S.I.V. για να λάβει κάθε δυνατή πληροφορία για τους εξωγήινους, και το πώς έρχονται σε επαφή με την Αμερικανική Κυβέρνηση. Ο επίσκοπος James και ο αρχιεπίσκοπος του Ντητρόϊτ Edward Mooney έγιναν οι συντονιστές μεταξύ του κράτους του Βατικανού και των ΗΠΑ. Κατά τον Barbatos αυτές οι επαφές μεταξύ S.I.V. και εξωγήινων έλαβαν μέρος κυρίως στο έδαφος των ΗΠΑ. Σύμφωνα με τον Ιησουίτη όμως, 2 φορές και μέσα στην επικράτεια του Βατικανού, για την ακρίβεια στους κήπους του Βατικανού, στην παπική Ακαδημία Επιστημών παρουσία του πάπα Πίου 12ου. Αυτοί οι εξωγήινοι υποτίθεται ότι προειδοποίησαν τους ανθρώπους έναντι μιας άλλης φυλής εξωγήινων. Κατά τον Ιησουίτη η όλη πληροφόρηση χαρακτηρίστηκε «secretum Omega», το υψηλότερο επίπεδο ασφαλείας, αντίστοιχο στο «cosmic top secret» του NATO. Τις πληροφορίες αυτές του Μπαρμπάτος ερεύνησε και παρουσίασε πιο εμπεριστατωμένα στο κοινό το XLIVESCOM. Δεν ξέρουμε όμως αν τα πράγματα έγιναν ακριβώς έτσι. Πάντως το Βατικανό αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο ζωή να έχει αναπτυχθεί και αλλού: 
«Πως μπορούμε να αποκλείσουμε ότι ζωή ίσως έχει αναπτυχθεί κάπου αλλού»; λέει ο επικεφαλής του Αστεροσκοπείου του Βατικανού. Αυτό αποτελεί και ένα αρχικό δογματικό άνοιγμα προς την κατεύθυνση της αποδοχής των “εξωγήινων” σαν όντων από άλλο πλανήτη. Για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς όμως ότι ακολουθείται από δαιμονικά συμπτώματα είναι λίαν προχωρημένη πλάνη σύμφωνα και με όσα είπαμε πριν. Όσο για την προειδοποίηση για άλλη φυλή εξωγήινων που είναι κακή, ενώ η δικιά τους είναι δήθεν καλή, είναι μια πολύ γνωστή στους ασκητές τακτική των δαιμόνων. Άλλοι πχ εμφανίζονται σαν κακοί που ταλαιπωρούν τους ασκητές, και μετά διώχνονται από τους “καλούς” (σαν αγγέλους φωτεινούς), για να έχουν τον εύπιστο σε ψευτο-οράματα ασκητή δεμένο καλά στην πλάνη. 
Μήπως αυτή η τεχνική των δαιμόνων πέρασε και στην (διεθνή) πολιτική; Και κάποιοι εμφανίζονται, από τους χρηματοδότες της εξουσίας κακοί, που μετά ακολουθούνται από δήθεν “καλούς”, αν και προωθούνται από τα ίδια κυκλώματα; 
Τα αποκρυφιστικά μηνύματα του Βατικανού στέλνονται και με εκθέματα όπως η περιστρεφόμενη σφαίρα αριστερά, που παριστάνει τη Γη να έχει δεχθεί χτύπημα από αστεροειδή (την άλλη σφαίρα μέσα της). Ίσως να υποστηρίζεται έτσι και η θωρία της «Κούφιας Γης».
Και τους Αμερικανούς πολιτικούς κάτι πολύ σπουδαίο τους επηρέασε για να πει ο πρόεδρος Ρήγκαν από το βήμα του ΟΗΕ για απειλή από το διάστημα που πρέπει να αντιμετωπισθεί! Ο Έντγκαρ Μίτσελ, πρώην αστροναύτης, υποστηρίζει ότι υπάρχουν εξωγήινοι, αλλά ότι είναι “καλοί”… ενώ άλλοι τους διακρίνουν σε καλούς και κακούς, και κατά τον Ρήγκαν κινδυνεύουμε από τους τελευταίους. Το 1972 ο διαστημικός επιστήμονας της NASA Δρ Herman Oberth είπε: «Βοηθηθήκαμε από ανθρώπους άλλων κόσμων», αναφερόμενος σε εφευρέσεις της σύγχρονης διαστημικής τεχνολογίας. Οι “εξωγήινοι” ήταν αρκετό να του δείξουν διάφορες πτητικές ικανότητες των διαστημοπλοίων τους. Μετά αυτός αντιλαμβανόταν από μόνος του τι έπρεπε να κάνει. Έλεγε πχ ότι οι περίεργες τροχιές των UFOs σε κάθετες γωνίες χωρίς να κόβουν ταχύτητα, η ύπαρξη ενός “μητρικού” διαστημοπλοίου στο οποίο κατέληγαν τα μικρότερα πριν εξαφανιστούν κλπ, ήταν αποτέλεσμα τεχνητού βαρυτικού πεδίου, το οποίο προσπαθούσε να εφεύρει αλλά δεν τα είχε ακόμη καταφέρει. «Σήμερα δεν μπορούμε να παράγουμε μηχανές που να πετούν όπως κάνουν τα UFOs. Αυτά πετούν μέσω τεχνητών πεδίων βαρύτητας…». 
Βλέπομε όμως στη σκέψη αυτού του μεγάλου σε υλικά θέματα επιστήμονα, να απουσιάζει η στοιχειώδης πνευματική γνώση ότι υπάρχει πνευματικός κόσμος που θέλει να εξαπατά τον άνθρωπο, και το κέντρο του είναι ο αέρας: «…κατά τον άρχοντα της εξουσίας του αέρος, του πνεύματος που ενεργεί τώρα στους υιούς της απειθείας». (Εφ. 2,3). Αν ήταν προσεκτικός θα καταλάβαινε ότι τίποτα ουσιαστικό δεν του ειπώθηκε από τους “εξωγήινους”, παρά μόνο του υποδείχθηκε προς τα πού να οδηγήσει την έρευνά του. Διότι δημιουργική ικανότητα δεν υπάρχει στους δαίμονες, οι οποίοι ξέρουν καλά ότι μόνο ο άνθρωπος που πλάστηκε κατ’ εικόνα και ομοίωση του Δημιουργού του είναι δυνατόν να δημιουργήσει. Γι αυτό ωθούν τον άνθρωπο με φαντασίες προς το σκοπό τους, που είναι, μεταξύ άλλων, να κατασκευασθούν τόσο ισχυρά όπλα ώστε αν ήταν δυνατόν να εμποδιζόταν η άφιξη του Υιού του Θεού στη Γη κατά τη 2α Παρουσία: «Και νομίζει ο άθλιος ότι θα αντισταθεί την ώρα εκείνη την φοβερή όταν έλθει ο Κύριος εκ των Ουρανών, μη γνωρίζων την ασθένειάν του και υπερηφάνεια για την οποία και εξέπεσε». (Άγιος Εφραίμ ο Σύρος περί Συντελείας). Είδαμε στον «Επίτομο» ότι από την εποχή του Ζαχάρωφ κάνανε πειράματα που μπορούν να καταστρέψουν ολόκληρο το Σύμπαν! Και το CERN είναι ένα τέτοιο πείραμα… 
Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος λέει επίσης στην Αποκάλυψη: «Και είδον το θηρίον (Αντίχριστον) και τους βασιλείς της γης και τα στρατεύματα αυτών συνηγμένα ποιήσαι τον πόλεμον μετά του καθημένου επί του ίππου (Ιησούν Χριστόν) και μετά του στρατεύματος αυτού (δηλ. τους Αγίους)» (19,19). Και βέβαια ότι τεχνολογία βρει έτοιμη, θα την χρησιμοποιήσει ο Αντίχριστος για να υποτάξει τελείως τα πάντα υπό τον έλεγχό του. Και μάλιστα ο ίδιος θα γεννηθεί από την παραστρατημένη ιατρική επιστήμη με την τεχνική της κλωνοποίησης. Ας δούμε όμως και κάποια σύγχρονα, σχετικά με UFOs συμβάντα που έρχονται στο φως από τη μεριά των Ορθοδόξων, γιατί μεγάλη μερίδα UFO-λόγων αναμένει δημόσια εμφάνισή τους γύρω στο 2012. 
Από το ειδησεογραφικό πρακτορείο Interfax έρχεται μια τέτοιου τύπου είδηση.
UFO-επισκέπτες στην κηδεία της αδελφής του Αρχιεπισκόπου του Zaporozhye (η οποία ήταν ufoλόγος). 18 Σεπτεμβρίου 2008, 12:47 Κίεβο, 18 Σεπτεμβρίου, Interfax.
Παράξενο αντικείμενο εμφανίστηκε επάνω από την εκκλησία, όπου έλαβε χώρα η νεκρώσιμη ακολουθία της κηδείας της αδελφής του Αρχιεπισκόπου Βασιλείου του Zaporozhye και Μελιτουπόλεως, Νίνας Ζλοτολίνσκαγια. Όταν τράβηξα τις φωτογραφίες (κατά τη νεκρώσιμη ακολουθία) δεν υπήρχε τίποτα επάνω από την εκκλησία, αυτό είναι σίγουρο. Πήρα φωτογραφίες από διάφορες γωνίες, γύρισα γύρω, αλλά το UFO είναι στην ίδια θέση σε όλες τις εικόνες. Αυτό αποδεικνύει ότι το αντικείμενο δεν είναι ούτε πουλί ούτε αεροπλάνο, λέει η Ουκρανική «Komsomolskaya Pravda» ότι ανέφερε την Πέμπτη ο ντόπιος ufo-λόγος Vladislav Kanjuka. 

Ο Αρχιεπίσκοπος θεωρεί ότι «δεν ήταν ένα UFO, αλλά ότι ο Κύριος μας έδωσε το

σημάδι του». «Η Εκκλησία παραδέχεται ότι UFO, εισβολείς και εξωγήινοι δεν υπάρχουν. Εν τούτοις κανείς δεν αρνείται ότι αφύσικα (φαινόμενα) συνέβησαν σε διάφορες ακολουθίες. Κάποιοι βλέπουν παράξενα πράγματα πάνω από τρούλους, που πιστεύουμε ότι είναι ευλογία από τον Θεό, ένα θαύμα», είπε ο επί του τύπου πρωτοπρεσβύτερος της Αρχιεπισκοπής του Zaporozhye Δημήτριος Shuliaka. Σύμφωνα με αυτόν, όταν εξέτασε τις εικόνες που ελήφθησαν στην Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια της μεταφοράς του Αγίου Φωτός, είδε «θαυμαστές ακτίνες φωτός, αν και κανένας δεν τις παρατήρησε πριν».

Πηγή: http://www.interfax-religion.com/?act=news&div=5176

Αν θέλαμε να κάνουμε κάποια σχόλια στο παραπάνω, θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι: 

-1. Αν το αντικείμενο στον ουρανό δεν ήταν κάποιο γήινο κατασκεύασμα, αλλά κάτι εξωγήινο όπως διατείνεται ο ενθουσιώδης UFO-λόγος, τότε γιατί να στέκεται τόσο μακριά από την εκκλησία; Μήπως δεν μπορούσε να πάει πιο κοντά σε ένα Χριστιανικό ναό που τελείται ακολουθία, οπότε φανερώνεται η πνευματική του ποιότητα; (είναι από τη μεριά του κακού). 

-2. Για τον ίδιο λόγο, επειδή δηλ. ήταν πολύ απομακρυσμένο, ότι και να ήταν αυτό το αντικείμενο δεν μπορεί να θεωρηθεί σημάδι από το Θεό. Διότι τα σημάδια του Θεού είναι καθαρά, όπως και το μήνυμα που μεταφέρουν. 

-3. Αν λοιπόν δεν είναι εκ Θεού, τότε τι κάνει παρά απλώς απειλεί μένοντας στη θέση εκείνη που έχει εξουσία, δηλ. στον αέρα; Και βέβαια δεν απειλεί το πεθαμένο σώμα, αλλά την ψυχή της αδελφής του Μητροπολίτη, που μαζί με την υποστήριξή της στο φαινόμενο των “εξωγήινων” ίσως έδωσε «δικαιώματα» στα πονηρά πνεύματα να την διεκδικήσουν. Αν ιδιαίτερα είχε παρασυρθεί σε βλάσφημες δοξασίες (περί Θεού, ή Αγίων, ή κατά των Γραφών). Να μην ξεχνάμε: «Λέγω δε υμίν ότι πάν ρήμα αργόν ο εάν λαλήσωσιν οι άνθρωποι, αποδώσουσι περί αυτού λόγον εν ημέρα κρίσεως» (Ματθ. 12,36). Και στο θάνατο γίνεται μερική κρίση, που θα πάει η ψυχή, ενώ η τελική είναι αυτή της 2ας Παρουσίας που αφορά ολόκληρο τον άνθρωπο ψυχή και σώμα (που γι αυτό στην περίπτωση των κεκοιμημένων θα αναστηθεί). 

- Μια ενδιαφέρουσα επίσης μαρτυρία είναι αυτή του γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη. Ο γέροντας αφηγείται ότι έβλεπε ο ίδιος, ένα διάστημα όταν ήταν πολύ άρρωστος, ένα μαρινέ (γαλάζιο) αστέρι που ξαφνικά εμφανιζόταν στον ουρανό και τον έκανε καλά. Το αστέρι αυτό δεν ήταν συνηθισμένο, αλλά και δεν είχε σχέση με τα “διαστημόπλοια των εξωγήινων” που προκαλούν σκέψεις γύρω από υλικά πράγματα. Αυτό έκανε τον γέροντα να ποθεί να πάει μαζί του στον Παράδεισο, γιατί του προξενούσε χαρά και ψυχική αγαλλίαση. Οπωσδήποτε είχε το χαρακτηριστικό της ήρεμης προσέγγισης αγγελικής δύναμης που χωρίς ούτε “στενές επαφές”, ούτε πολλά λόγια και χάσιμο χρόνου, μόνο με την εμφάνισή του θεράπευε από τα βάθη του Ουρανού. Ο γέροντας εξ άλλου, όπως αφηγείται ο ίδιος, ήταν πολύ καλός γνώστης του κινδύνου στον αέρα από τα εκεί δαιμόνια, τα «τελώνια», έκφραση που υποδηλώνει την ενασχόλησή τους, να αποτελούν δηλ. σαν τελωνείο ένα είδος ελέγχου, και να εμποδίζουν τις ψυχές που ξεγελάστηκαν από διάφορες κακίες όταν ζούσαν, να ξεφύγουν από τον περίγειο χώρο. 

- Από την Αιθιοπία που ευχόμαστε να ανασυνταχθεί πνευματικά, να αποτινάξει τις πλάνες, και μετά τα γεγονότα του «Γενικού Πολέμου» να συμμετάσχει στην προβολή της Ορθοδοξίας σε όλο τον πλανήτη, έρχεται από ένα γέροντα (δικό τους) η προφητεία αυτή. Σύμφωνα μ’ αυτήν όπως

βλέπετε και δίπλα, το 2012 συμπληρώνονται 120 χρόνια, αντίστοιχα με τα χρόνια που έφτιαχνε ο Νώε την κιβωτό του, οπότε λέει ο δύσκολο-πρόφερτος αββάς Κ’ντούς ότι αναμένεται ανάλογη καταστροφή. Εμείς δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς θα γίνει το 2012, αλλά θυμηθείτε ότι τελικά λόγω της αμετανοησίας των ανθρώπων του καιρού του κατακλυσμού, συντομεύθηκαν τα χρόνια κατασκευής της κιβωτού σε 100 από 120. Οπότε γιατί να μην θεωρήσουμε το 1992 σαν σωστότερη ημερομηνία; Έτσι έχουμε το κατρακύλισμα από το ξεκίνημα της Νέας Τάξης να σηματοδοτείται με αυτό τον συλλογισμό, ημερομηνία που συμφωνεί και με την αποκαλυφθείσα στον Άγιο Καλλίνικο της Τσερνίκα έναρξη των γεγονότων της Συντελείας (7500 από Αδάμ). 

Παρόλα αυτά να παρατηρήσουμε ότι η αλληγορική ερμηνεία των προφητειών, και των Γραφών γενικότερα, είναι κάτι δύσκολο και μάλιστα έχει νόημα όταν από τα εξωτερικά σημεία αντιλαμβανόμαστε το πνευματικό νόημα των (αλληγορικά ερμηνευομένων) γεγονότων. Γιατί αν προσπαθούμε να μεταβούμε από κάποια κοσμικά γεγονότα σε άλλα, πχ από τον κατακλυσμό της εποχής του Νώε να προσπαθούμε να βρούμε αλληγορική ερμηνεία που θα μας δώσει σαν αποτέλεσμα κάποια άλλη καταστροφή σε κοσμικό πάλι επίπεδο, είναι σαν να προσπαθούμε να βγάλουμε αποτέλεσμα μέσα από σύγκριση σκιών. Επειδή τα εξωτερικά γεγονότα είναι σκιές των πνευματικών, που αυτά μόνο είναι γεγονότα στην κυριολεξία. Αυτό όμως απαιτεί κάποια γνώση πνευματική. Να αναγνωρίζουμε δηλ. τις κακίες ή τις αρετές στις πράξεις μας ή στα δημόσια γεγονότα που μας αφορούν, και να ενδιαφερόμαστε για την διαρκή εγρήγορση και συμμόρφωσή μας στα θεία προστάγματα, που συνοψίζονται στην αγάπη προς το Θεό και το συνάνθρωπό μας, για να κατέχουμε αυτή τη γνώση. 

Για αυτό το λόγο η Γραφή αν και κάνει λόγο μερικές φορές για χρόνους και καιρούς, εν τούτοις δεν αναφέρεται σε συνηθισμένα χρόνια και εποχές, αλλά όπως λέγει ο Μέγας Βασίλειος σε «διαστήματα γνώσεως» (προς Ευστάθιον, 8η επιστ.). Διότι έτσι ερμηνεύει το χωρίον: «οι μεν ουν συνελθόντες επηρώτων αυτόν λέγοντες Κύριε, ει (μήπως) εν τω χρόνω τούτω αποκαθιστάνεις την βασιλείαν τω Ισραήλ; είπε δε προς αυτούς:ουχ υμών έστι γνώναι χρόνους ή καιρούς ους ο Πατήρ έθετο εν τη ιδία εξουσία» (Πρ. 1,6) «Χρόνους δε και καιρούς μη μοι νόει αισθητούς, αλλά διαστήματά τινα γνώσεως υπό του νοητού ηλίου (Χριστού) γινόμενα». Και εννοεί την βιωματική γνώση δια της οποίας αγόμεθα μέσα στην ενότητα της πνευματικής Βασιλείας, δια την οποίαν ο Κύριος παρακαλεί να γίνουν όλοι Ένα: «Δος αυτοίς ίνα και αυτοί εν ημίν έν ώσιν, καθώς Εγώ και Εσύ έν εσμέν Πάτερ». (βλ. Ιω. 17,21) 

Οι Απόστολοι ήταν πνευματικά ατελείς ακόμη, εξηγεί ο Μέγας Βασίλειος, γι’ αυτό πήραν αυτή την απάντηση. Η απάντηση όμως αυτή ανυψώνει το νου των Μαθητών και τον δικό μας, στην έννοια της Πνευματικής Βασιλείας η οποία είναι μέσα μας, η οποία όσο πιο έντονα εγκαθίσταται τόσο περισσότερα πνευματικά βιώματα έχουμε, και αυτά τα πνευματικά βιώματα όπως γράφονται στην καρδιά μας αποτελούν γεγονότα που δεν εξαρτώνται από κάποιο χρόνο που τρέχει μηχανικά, γιατί δεν έχει νόημα να μιλάμε πχ για υπομονή που μετριέται σε σχέση με τις περιστροφές του ήλιου ή της σελήνης κλπ, αλλά μόνο βιωματικά. Και τα διαδοχικά αυτά βιώματα γράφονται μέσα μας, εάν είμαστε επιδεκτικοί μαθήσεως. Αυτό γίνεται με τη χάρη του Θεού ο οποίος θέλει να ενώσει όλους τους πιστούς με τον Υιό του όπως ο ίδιος του το ζήτησε στην παραπάνω προσευχή. Αυτά, τα διαδοχικά βιώματα, συνθέτουν τα «διαστήματα γνώσεως» που λέει ο Μέγας Βασίλειος, τα οποία δεν είναι συνάρτηση κάποιου μηχανικού χρόνου, αλλά της δεκτικότητάς μας στο να λαμβάνουμε τη χάρη του Θεού. Το ίδιο συμβαίνει αναλογικά και στα σύνολα ανθρώπων, όπως τις οικογένειες, τις πόλεις, τα κράτη και όλη την ανθρωπότητα. Αν είναι επιδεκτικές στη χάρη του Θεού, ανάλογα και με την έφεσή τους, έχουμε πνευματικά γεγονότα προόδου. Αλλιώς γεγονότα πνευματικής κατάπτωσης. Αν λοιπόν κάποιος παρατηρεί στα δρώμενα την πνευματική τους ποιότητα, γνωρίζει προς τα πού κατευθύνεται η κατάσταση, και αντιλαμβάνεται στην περίπτωση που το προχώρημα γίνεται προς το κακό, πόσο είμαστε κοντά στον Αντίχριστο και τη Συντέλεια. Δηλ. αυτός που έχει πνευματική όραση των γινομένων αναγνωρίζει, κατά τη δύναμή του, ποια είναι η αλήθεια πίσω από την εξωτερική όψη των γεγονότων. Αυτή την όραση όταν έχουμε, δεν χρειάζεται να ξέρουμε ημερομηνίες για το πότε θα γίνει η Συντέλεια, και αυτή την όραση θέλει να αναπτύξουμε ο Θεός, αλλά χωρίς πνευματική ζωή αυτή δεν αναπτύσσεται.

Βέβαια υπάρχει η γνώση του Θεού για το πώς τελικά θα εξελιχθεί κάθε πράγμα του κόσμου αυτού, αλλά δεν φανερώνεται με τις αλληγορίες και σε ένα πρώτο επίπεδο ευσεβείας κάποιου μελετητή. Απαιτείται πολύ σημαντικός λόγος, και τότε δίνεται ιδιαίτερη χάρη σε όποιο άτομο κρίνει ο Θεός, πολλές φορές χωρίς να το επιζητεί, προκειμένου να θεραπευθεί κάποια λανθασμένη ή υποτυπώδης γνώμη περί Θεού από ανθρώπους μιας εποχής. Παραδείγματα, όπως τον μοναχό Άβελ τον προφήτη, αναφέραμε στο τεύχος για τον Νοστράδαμο. Επεκταθήκαμε κάπως, για να δηλώσουμε σε σχέση με προτεσταντικές ή και Ορθόδοξες αλλά προσωπικές οπωσδήποτε απόψεις, ότι δεν είναι δυνατόν να φτάνουμε σε υπερβολική εκτίμηση της διανοίας μας και των υπολογισμών μας για το πότε θα γίνει κάτι ή όχι στον εξωτερικό κόσμο. Πρέπει να έχουμε και εσωτερική πληροφορία. Στους Αγίους που υπερέβησαν τον εαυτό τους γινόμενοι θυσία για τον πλησίον, ο Θεός φανερώνει ότι συμφέρει ανά περίσταση, με πολύ πιο σίγουρο τρόπο από τους υπολογισμούς της διανοίας. Έτσι πχ. δεν υπάρχει λόγος να φοβούμαστε από τους υπολογισμούς του π. Μαξίμου Βαρβαρή, για τη 2α Παρουσία, διότι αυτοί είναι ανθρώπινες εκτιμήσεις. Μπορούμε να λέμε τη γνώμη μας, αλλά πρέπει να έχουμε αυτογνωσία πως ότι αποτελεί προϊόν της διανοίας μας, έστω κι αν στηρίζεται στους Πατέρες ή τη Βίβλο δεν έπεται ότι έγινε με αλάνθαστη μέθοδο ανάλυσης και σύνθεσης, για να είναι και αλάνθαστο σαν τελικό αποτέλεσμα. Ιδιαίτερα στο θέμα των μεταβάσεων μέσω αλληγοριών από χρονολογίες κοσμικές, σε άλλες επίσης κοσμικές χρονολογίες δεν υπάρχει καμία σιγουριά. Αλλά και χωρίς να αναφέρονται σε λεπτομερείς χρονολογίες, οι προφητείες που δεν αλληλο-καλύπτονται, δηλ. δεν επιβεβαιώνονται και από άλλες πηγές (άλλο Άγιο, τη Γραφή κλπ) δεν πρέπει να θεωρούνται αδιαμφισβήτητες. (Βλ. εισ. Προφητειών).

Θα επανέλθουμε στην εμπλοκή των Ορθοδόξων στο 2012, μετά από μια παρένθεση. Ως το 2010 πρέπει η Αμερική να έχει διαλυθεί όπως την ξέρουμε, για να είναι σίγουρο ότι θα αποδεχθούν οι ταλαίπωροι κάτοικοί της την ετοιμασμένη και προσυμφωνημένη Βορειο-Αμερικανική Ένωση με νόμισμα το Αμέρο. Αλλά άσχετα από αυτό, ο Celente γνωστός για τα ακριβή μέχρι τώρα προγνωστικά του, λέει στο FOX, ότι η οικονομική κατάσταση έτσι όπως είναι διαμορφωμένη θα φέρει μέχρι το 2012 επανάσταση και πείνα στην Αμερική! 

Ο Ρώσος καθηγητής Igor Panarin σε συνέντευξή του που μεταδόθηκε στην Αμερική, υποστηρίζει ότι μετά την κρίση, για την οποία κανείς δεν αμφιβάλει ότι εξελίσσεται εντονότατα, η Αμερική θα κοπεί σε κομμάτια… 

Η Αγγλία θα αντιμετωπίσει επίσης προβλήματα, που θα είναι τόσο μεγαλύτερα, όσο η αποστασία της από τις Χριστιανικές της ρίζες μεγαλώνει. Τα λεωφορεία με τις αθεϊστικές διαφημίσεις είναι προχώρημα στην άβυσσο όχι μόνο του αιώνιου σκότους, αλλά και της βλακείας. Γιατί δεν μπορεί να μην έχουν κάποιο “θεό” οι άνθρωποι, εκτός κι αν βρίσκονται σε κατάσταση φυτού. Κάπου πάντα αποσκοπούν, και εκεί έχουν θέα, δηλ. «θεώνται» τον θεό τους, αληθινό ή φανταστικό. Ο “αθεϊσμός”, προβάλλεται μαζί με τη μαγεία σε μικρά παιδιά (Χάρυ Πότερ), και μεγάλους (με τα αποκρυφιστικά κανάλια), και όμως ουδείς θίγεται. Όταν αντίθετα προβάλλεται κάτι Χριστιανικό τότε θίγεται η “πολύ-πολιτισμικότητα”, η “πολιτική ορθότητα” και οι άλλες διεστραμμένες επινοήσεις της Νέας Τάξης. Είναι επόμενο λοιπόν να αναμένονται άσχημα γεγονότα στην Αγγλία. Ο μακαριστός γέροντας Αμβρόσιος (+2006) της Μονής Δαδίου έλεγε ότι ο διάβολος θα κυριαρχήσει σε τέτοια μέρη: «Όσοι τον πλησιάσουν θα τους τσακίσει, θα τους συντρίψει. Φίλους αυτός δεν έχει»!

Ο πρώην προθυπουργός της Αγγλίας Μπλαίρ που θεωρείται καλά μυημένος στα μυστικά της Νέας Τάξης, και πληρώνεται από τους ολιγάρχες τραπεζίτες μετά την προθυπουργία του, είχε πει: Θα σας δείξουμε τον άνθρωπό μας το 2012. Και αργότερα διευκρίνησε ότι στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου θα σας δείξουμε τον άνθρωπό μας. Μετά πάλι είπε να προσέξουμε το σήμα (λογότυπο) των Ολυμπιακών αγώνων του Λονδίνου, «γιατί θέλουμε αυτοί που θα το δουν να κάνουν μια θετική αλλαγή στη ζωή τους». Δίπλα είναι το σήμα το οποίο «πρέπει να προσέξετε». Ένα μπερδεμένο κατά τα φαινόμενα σχήμα, που όμως στην επόμενη φωτογραφία αποκαλύπτει το μυστικό του.

Η Αγγλία ετοιμάζεται για τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου με Σιωνιστικό έμβλημα! Αυτό δείχνει τη διάβρωση που υπάρχει στην κοινωνία και τους πολιτικούς, ώστε να ελέγχονται από τους Σιωνιστές - αποκρυφιστές. Δεν πρόκειται γενικά και αόριστα για Εβραίους. Οι Σιωνιστές Εβραίοι είναι αποκρυφιστές. Δεν είναι πιστοί της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά των βλάσφημων, Βαβυλωνιακής προέλευσης, Καμπάλας και Ταλμούδ. Δεν θέλουν με την πολιτική έννοια του όρου να υποστηρίζουν το κράτος του Ισραήλ, αλλά προσδίδουν Μεσσιανική σημασία στην παγκόσμια κυριαρχία του πάνω στους άλλους λαούς, και το προβάλλουν σαν έδρα του αναμενόμενου Μεσσία τους. Για τους Χριστιανούς όμως αυτός θα είναι ο Αντίχριστος. Οι πολιτικοί με την ευσέβεια τύπου Bush, που εργάζονται για το Μεσσιανικό Βασίλειο του Ισραήλ, εργάζονται στην πραγματικότητα για τον Αντίχριστο. Δεν μπορούν να το καταλάβουν γιατί είναι ήδη μυημένοι στον αποκρυφισμό, την μασονία ή και τον σατανισμό. Αυτός επομένως που θα μας «υποδειχθεί» κατά τους Ολυμπιακούς στο Λονδίνο τι άλλο θα είναι παρά αντίχριστος αρχι-Σιωνιστής, όταν προβάλλεται κάτω από σιωνιστικό σήμα; 

Ας δούμε όμως και τι αντίκτυπο είχε στον κόσμο η προσήλωση στο σιωνιστικό σήμα των Ολυμπιακών αγώνων του 2012. 

Παρόλη την πνευματική τους ασχετοσύνη, οι εφημερίδες, τα περιοδικά και το BBC, αναφέρθηκαν σε κρίσεις επιληψίας, ημικρανίες, και άλλα παρόμοια συμπτώματα σ’ όποιον κοίταζε μόνο το Σιωνιστικό σήμα! Η Sun πχ, δίπλα, με πηχιαίο τίτλο δηλώνει: «Το σήμα των Ολυμπιακών προκαλεί επιληψία»! Όπως έγραψε ο R. White (6-6-2007): «Το επίμαχο λογότυπο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012 στο Λονδίνο κλονίσθηκε από άλλο ένα χτύπημα χτες τη νύχτα, μετά που θεωρήθηκε πάρα πολύ επικίνδυνο να ιδωθεί επί της οθόνης. Μια κινούμενη έκδοση του σήματος που χρησιμοποιήθηκε στην TV και το διαδίκτυο χρειάστηκε να κατέβει επειδή μπορούσε να προκαλέσει νευρικές εκρήξεις γέλιου σε χιλιάδες ανθρώπους». Και εξηγεί ότι το λογότυπο αξίας 400.000 λιρών (600.000€ !) θεωρήθηκε φοβερό μόλις δημοσιοποιήθηκε, ενώ η Ιατρική ομάδα «Epilepsy Action (Δράση για την Επιληψία) προειδοποίησε ότι 23.000 κυρίως νέοι στο Ηνωμένο Βασίλειο διέτρεξαν κίνδυνο από την έκδοση της TV και του Διαδικτύου», και ότι αναγκάστηκε να επέμβει μετά τα πρώτα 12 κρούσματα. 

Η Mail δίπλα λέει επίσης ότι το λογότυπο (σήμα) των Ολυμπιακών του Λονδίνου προκαλεί ημικρανίες…

Το BBC έκανε, για το σήμα, μια σφυγμομέτρηση μεταξύ των ακροατών του, ζητώντας τους να του δώσουν ανάλογα με το πόσο τους άρεσε ένα χρυσό, ασημένιο, ή μπρούτζινο μετάλλιο, ή αν δεν τους άρεσε καθόλου ένα ξύλινο κουτάλι. Το αποτέλεσμα είναι ότι 83% του έδωσαν το ξύλινο κουτάλι, δηλ. το αποδοκίμασαν. 

Αυτά τα έγραψαν μέχρι και Κινέζικες εφημερίδες όπως η Chinadaily (5-6-2007). Η χρησιμοποίηση του σήματος αυτού προκαλεί διάφορα επιβλαβή ψυχικά συμπτώματα μόνο που το βλέπεις! Πολύ περισσότερο αν προσηλωθείς σ’ αυτό και δεν είσαι κάτω από την κάλυψη της χάριτος του Θεού. Και όλα αυτά διότι προφανώς όπου εμφανίζεται προπαγάνδα υπέρ του Αντιχρίστου, ακόμα κι αν αυτός σαν πρόσωπο δεν έχει φανεί, αυτό προκαλεί την Θεϊκή εγκατέλειψη. Οπότε πως θα τα βγάλουν πέρα μόνοι τους οι άνθρωποι με τις δαιμονικές δυνάμεις που συνεργάζονται με τους Σιωνιστές; 

Είναι άκρως επείγον να πληροφορηθούν, όσοι δεν το ξέρουν, ότι ουσιαστικά οι Σιωνιστές, οι Μασόνοι και γενικά οι αποκρυφιστές χρησιμοποιούν τεχνικές Μαγείας που αν ο άνθρωπος δεν είναι αληθινά πιστός, σφραγισμένος με τα Μυστήρια της Εκκλησίας, είναι στο “έλεος” των ανελέητων σκοτεινών δυνάμεων. Και βέβαια επιτρέπει ο Θεός κάποιες προειδοποιήσεις στην αρχή των αντιχρίστων προσπαθειών να φανερώνονται σε όλους, όπως τα περίεργα συμπτώματα από το σήμα των Ολυμπιακών του 2012, αλλά αυτό δεν γίνεται επ’ άπειρον. Πρέπει και οι άνθρωποι να λάβουν τα μέτρα τους. Και όπως είπαμε, μόνο με το μυαλό τους δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. 

SOS

Εν τω μεταξύ όμως οι αποκρυφιστές με μια προβολή φωτογραφιών (slideshow) στη «London Telegraph» κάνουν την προειδοποίησή τους ότι θα ακολουθήσουν πυρηνικά τρομοκρατικά χτυπήματα, στο Λονδίνο, σε Αμερικανικές μεγαλουπόλεις, στον Καναδά και το Μεξικό, και ορίζουν πλέον ένα προδιαγεγραμμένο σχέδιο. Σύμφωνα με τα αποκρυφιστικά τυπικά, πρέπει να δοθεί προειδοποίηση πριν να γίνει κάποια βρωμοδουλειά, όπως φτιαχτή (false flag) τρομοκρατική ενέργεια. Αυτό γίνεται για όσους μπορούν να καταλάβουν (γιατί μ' αυτό δείχνουν ότι "αξίζουν" να γλυτώσουν), αλλά και για να έχουν "ήσυχη συνείδηση" οι δράστες. Και επειδή σήμερα ο αποκρυφισμός προωθείται σαν θρησκεία πλέον, από τους κυβερνώντες τις μεγάλες δυνάμεις της Δύσης και κατευθύνοντες τα μέσα ενημέρωσης (και πλύσης εγκεφάλου), είναι λογικό και πρέπον να έχουμε τα μάτια μας ανοικτά σε τέτοιες προειδοποιήσεις. Δεν ελπίζουμε ότι αυτές θα μας σώσουν, αλλά απλώς ότι θα μας κάνουν πιο προσεκτικούς.

Μια τέτοια προειδοποίηση λοιπόν ήρθε από πολύ επίσημη μεριά στις 12 Ιανουαρίου. Όταν αποκαλύφθηκε, έστω και σε λίγους σχετικά, μετά μια εβδομάδα περίπου βγήκε από τη δημοσιότητα χωρίς καμιά εξήγηση, δείγμα ότι δεν την έβαλε εκεί κάποιος τυχαίος. Το πειστικό μέρος της υποθέσεως είναι ότι σ' αυτήν συνδέεται η πολιτική συνθηματολογία (Νέα Αυγή) των αποκρυφιστών που ανέβηκαν στα ηνία της Αμερικής μαζί και πίσω από τον Ομπάμα, με άλλα γνωστά αποκρυφιστικά σύμβολα όπως ο ήλιος στο θερινό του ηλιοστάσιο κλπ. Δίνει ακόμη και ημερομηνίες, αλλά εμείς ας λάβουμε κυρίως υπ' όψιν μας την επικινδυνότητα της υποθέσεως, ιδιαίτερα αν έχουμε επαφές, ή προετοιμάζουμε ταξίδια (που δεν συνιστώνται) στις μεγαλουπόλεις της Δύσης. Δείτε το σχετικό σύνδεσμο: NEW DAWN - BLACKJACK - ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Σύμφωνα με το slideshow το εγχείρημα θα γίνει στις 21 Ιουνίου, ημέρα του θερινού ηλιοστασίου, στο Λονδίνο και την επομένη 22 στην Αμερική. Βέβαια οι ημερομηνίες και οι τοποθεσίες μπορούν να αλλάξουν ανάλογα με την εξέλιξη των πραγματικών γεγονότων που θα επιτρέψει ο Θεός. Επειδή όλο το σκηνικό είναι στημένο αποκρυφιστικά, καλό είναι να μην ξεθαρρεύουμε σε περιττά ταξίδια και μάλιστα στις εορτές, την ώρα της Θείας λειτουργίας. Να είμαστε πάντα κάτω από τη Μυστηριακή σκέπη της Εκκλησίας οπότε αυτοί δεν έχουν δύναμη επάνω μας. Από πρακτικής απόψεως καλό είναι να συμβουλευόμαστε το επίπεδο ασφαλείας στο Η.Β. (U.K.). http://www.homeoffice.gov.uk/security/current-threat-level/

Όσο προχωράμε προς τον 3ο Παγκ. Πόλεμο ο δαιμονισμός αυξάνει. Μέσα στο σκεπτικό αυτό είναι και η γνωμοδότηση συμβουλευτικής εταιρίας (Think Tank) του Αμερικανικού Πενταγώνου, της RAND: 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο για να σωθούν οι ολιγάρχες προτείνει ο οργανισμός Ροκφέλλερ - Φορντ/Κάρνεγκι που βρίσκεται πίσω από τη RAND, στο Πεντάγωνο...! Πρέπει να γνωρίζουν όσοι δεν έχουν αντιληφθεί το πώς δρουν οι αποκρυφιστές, ότι όπως εμείς έχουμε προφήτες του Θεού, έτσι κι αυτοί έχουν ψευδοπροφήτες που κατευθύνονται από τον «πονηρό» όσο επιτρέψει όμως ο Θεός, και τους γνωρίζει κάποια από τα μελλοντικά πράγματα, όχι επακριβώς, αλλά στο περίπου, υπολογίζοντας τι θα γίνει, ανάλογα και με τις αμαρτίες του κόσμου, μη γνωρίζοντας όμως αν θα υπάρξει μετάνοια. Έτσι οι τρομοκρατικές ενέργειες στο Αμερικανικό Πεντάγωνο και στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης (11-9-2001), είχαν προδηλωθεί σε κάποιους, των οποίων τα συγγράμματα χρησιμοποίησε ο Steve Jackson, από το 1990 (!) όταν άρχισε να μοντάρει το παιγνίδι με κάρτες που ονομαζόταν «Illuminati card game».

Το παιγνίδι των Ιλλουμινάτι προβλέπει και καταστροφή στο Λονδίνο (δεξιά), όπως φαίνεται και στο slideshow της Telegraph. Μάλιστα από το 1995 που πρωτο-κυκλοφόρησε! Όταν έγινε η 11η Σεπτ. του 2001 το FBI απομάκρυνε από τις βιτρίνες ότι παιγνίδι (Illuminati card game) κυκλοφορούσε, ώστε για ένα διάστημα να μην κινηθεί η υποψία του κόσμου. Το ίδιο συνέβη και με σατανιστικό συγκρότημα της punk rock που επίσης είχε κυκλοφορήσει δίσκο με εξώφυλλο που έδειχνε να χτυπιούνται οι δίδυμοι πύργοι! Τώρα όπως βλέπετε υπάρχει η κάρτα με τίτλο συνδυασμένες καταστροφές και το Big Ben να πέφτει!

Προφανώς ο πονηρός τα μέρη που πλήττονται τα θεωρεί πιο αμαρτωλά… επομένως και πιο κατάλληλα για καταστροφή, …και για προφητεία καταστροφής! 

Το πεντάκτινο αστέρι θα είναι και το σύμβολο του Αντιχρίστου, όπως το είδε ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης, στο ταξίδι που του έκανε στο μέλλον ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ. Είναι επίσης Μασονικό και αποκρυφιστικό σύμβολο του ανθρώπου των 5 αισθήσεων, δηλ. του ανθρώπου που δεν χρησιμοποιεί το νου του, ή αν τον χρησιμοποιεί το κάνει υπακούοντας στα προστάγματα των πέντε αισθήσεων. Οι αισθήσεις όμως είναι κατά τη Γραφή και τους Πατέρες θυρίδες που, αν δεν προσέξουμε, εισέρχεται δι’ αυτών ο θάνατος. Η Αφρικανή μας θυμίζει ότι η προέλευση του αυθεντικού ρόκ είναι από την Αφρική, όπως λένε τα ίδια τα συγκροτήματα, και επί πλέον τη Μαύρη Μαγεία… 

Ο πυροκροτητής γράφει Covert-Labs δηλ. Συγκαλυμμένα Εργαστήρια (Μυστικές Υπηρεσίες;). Προβάλλεται καθαρά ότι η “δουλειά” έγινε στα κρυφά! Το σχέδιο του εξωφύλλου τυπώθηκε τον Ιούλιο του 2001! Ακόμα και το S στη λέξη MUSIC δεν είναι το απλό, αλλά το σύμβολο του δολαρίου $ . Πρόκειται δηλαδή αν το επανεξετάσουμε, για «μουσική δολαρίου» από κάποια ομάδα (party) που είχε συμφέρον να το κάνει. Kαι πράγματι τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου είχαν σχέση με την κατηφόρα του δολαρίου και των χρηματιστηρίων, και ήταν το ξεκίνημα ανατροπής της νομιμότητας (COUP!) που αποκτήθηκε με αγώνες από τον Αμερικανικό λαό, χάριν της Νέας Τάξης. Αποθ.: http://www.imdleo.gr/diaf/files/2012/911_Truth.pdf

Έχουν επομένως και οι του πονηρού τους “προφήτες” τους, που όχι με βεβαιότητα, γιατί δεν ξέρουν μήπως συμβεί να μετανοήσουν αυτοί που πρόκειται να πληγούν, αλλά μόνο πιθανολογώντας, προλέγουν τις καταστροφές που πρόκειται να γίνουν κατ’ εντολή του αρχηγού τους, ή μάλλον από την εγκατάλειψη του Θεού λόγω των αμαρτιών των ανθρώπων. Δεν προλέγουν κάτι χαρωπό, γιατί όλο στο κακό κατευθύνεται ο νους τους. Κι αυτά που φαίνονται σαν χαρωπά είναι στην πραγματικότητα ψευδαισθήσεις έντεχνα προβαλλόμενες. Όπως η περίπτωση των UFOs και των εξωγήϊνων που δήθεν θα μας βοηθήσουν να προοδεύσουμε ακόμα πιο πολύ τεχνολογικά ή θα φέρουν την ειρήνη δια της βίας (όπως η Νέα Τάξη), η επιδιωκόμενη κλωνοποίηση ανθρώπων για να βγει η υπερφυλή που ψάχνουν οι εκάστοτε δικτάτορες, ο πλήρης έλεγχος των ανθρώπων και η μηχανοποίηση της συμπεριφοράς τους με τσιπ ή σφράγισμα και τελευταία η αριθμο-λαγνεία του 2012!

Πρέπει να επισημανθεί ότι οι ομάδες διοίκησης της Νέας Τάξης, φανερές ή κρυφές, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα χωρίς τα επιστημονικά επιτελεία που κατευθύνονται από αυτές, αλλά που επίσης αντίστροφα συμβουλεύουν τη διοίκηση τι είναι ωφέλιμο σ’ αυτή να αποφασίσει. Έτσι αν οι ομάδες διοίκησης είναι αποκρυφιστές, τότε μπορούν για ένα διάστημα να αντιστέκονται οι επιστημονικές ομάδες προτρέποντας τη διοίκηση να πάρει καλές αποφάσεις. Όταν όμως και οι επιστήμονες διαβρωθούν από τον αποκρυφισμό τότε οι αποφάσεις των Νεοταξιτών σε όλα τα πεδία θα είναι καταστροφικές, παρόλο που στα χαρτιά θα φαντάζουν τέλειες. Κι αυτό γιατί η χάρη του Θεού εγκαταλείπει τάχιστα όσους γίνουν οπαδοί του Εωσφόρου. Στο σημείο αυτό είναι αξιοπρόσεκτη η μαρτυρία της δρ. Κάρολ Ρόσιν ότι ο Βέρνερ φον Μπράουν ήταν με κάποιο τρόπο μυημένος στις επερχόμενες απειλές κατά των ΗΠΑ αλλά και της ανθρωπότητος. Της ανέφερε, το 1974, με τη σειρά πρώτα τους τότε Σοβιετικούς, μετά τους τρομοκράτες, μετά τις επικίνδυνες τριτοκοσμικές χώρες, μετά τους αστεροειδείς, και μετά επαναλάμβανε διαρκώς: και το τελευταίο χαρτί, το τελευταίο χαρτί, το τελευταίο χαρτί θα είναι εξωγήινη απειλή!

Αν όμως ένας τόσο αξιόλογος ερευνητής όπως ο Μπράουν είχε μυηθεί στην αποκρυφιστική γνώση που έχει σχέση με εξωγήινους, και έχουμε μαρτυρίες και από πολιτικούς, όπως ο πρόεδρος Ρήγκαν ακόμη και ομάδες θρησκευτικές ή παραθρησκευτικές χωρίς να αποκλείεται διασύνδεση του ίδιου του Βατικανού, έχουμε μπροστά μας μία τρομακτική πλάνη, η οποία πιθανόν επηρεάζει τα δρώμενα στην καθημερινή μας ζωή μέσω κατ’ ευθείαν εντολών πλέον από τους εξωγήινους δηλ. τους δαίμονες!!!

Από πρακτικής άποψης (σαν ένα ακόμη παράδειγμα) είναι ενδιαφέρουσα η μαρτυρία το 1995, του κατασκευαστή μηχανικού και γεωλόγου Φιλ Σνάϊντερ ότι σκάβοντας, 17 χρόνια ως τότε, για να κατασκευάσει υπόγειες πόλεις σε πολύ μεγάλο βάθος (600-1000m) στις ΗΠΑ, ερχόταν πολλές φορές αντιμέτωπος με εξωγήινους τους οποίους προσπαθούσε αυτός και οι άλλοι που δούλευαν μαζί του να εξοντώσει! 

Στην βάση Dulce, στο New Mexico, όπως είπε όταν κατέβηκαν σε μεγάλο βάθος βρέθηκαν αντιμέτωποι, σε μια υπόγεια σπηλιά, με ένα πλήθος εξωγήινων 70 συνολικά, που “κατάφεραν” να τους εξοντώσουν, επειδή όπως λέει τους …αιφνιδίασαν! Μάλιστα ονοματίζει τη φυλή των εξωγήινων από τα χαρακτηριστικά της σαν «Large Greys» (Μεγάλους Γκρίζους). Στην μάχη αυτή ο Φιλ τραυματίστηκε από «ραδιενεργό ακτίνα» που του έστειλε κάποιος εξωγήινος, και έπαθε καρκίνο. Δεν πέθανε όμως φυσιολογικά γιατί δολοφονήθηκε λίγο καιρό μετά που αποκάλυψε ότι υπάρχουν ήδη 129 υπόγειες πόλεις υπό στρατιωτικό έλεγχο, ότι κάθε 2 ή 3 χρόνια κατασκεύαζαν και από μία καινούργια σε επικοινωνία με μαγνητικά τραίνα με τις άλλες, στις οποίες γίνονται μάχες με “εξωγήινους” που εμφανίζονται ξαφνικά. Αυτό όμως σημαίνει πνευματικά, ότι επειδή εκεί δεν γίνεται Θεία Λειτουργία έχουν αποκτήσει τρομερές εξουσίες οι «εξωγήινοι» δηλ. οι δαίμονες, να υλοποιούνται και να παιδεύουν τους ανθρώπους μέχρι θανάτου. Τους παρουσιάζουν ολόκληρα σίριαλ με δίσκους, μικρά ή μεγάλα ανθρωπάκια κλπ και αυτοί σαν άσχετοι πνευματικά (όχι Χριστιανοί Ορθόδοξοι) δεν ξέρουν τι να κάνουν. Ο Σνάϊντερ ανέφερε και για συμφωνία της Κυβέρνησης (των ΗΠΑ) με τους εξωγήινους για να κάνουν κοινά πειράματα, σε αυτές τις βάσεις, κυρίως μάλιστα κλωνοποίησης. Αν αυτό αληθεύει σημαίνει ότι οι δαίμονες όχι έμμεσα, αλλά άμεσα εξαπατούν Κυβερνήσεις και επιστημονικό κόσμο, οδηγώντας την ανθρωπότητα που βρίσκεται μακριά από την Εκκλησία του Χριστού στην καταστροφή. Από ότι φαίνεται από τις μαρτυρίες, με κάποιους σίγουρα αυτό συμβαίνει! 

«Τώρα βλέπουμε ακόμα καθαρότερα πως η ανθρωπότητα γίνεται ανοιχτή στη «δαιμονική Πεντηκοστή» που ο π. Σεραφείμ Ρόουζ προέβλεψε, στην οποία τα πλήθη του κόσμου – περιλαμβανομένων καλοπροαίρετων Χριστιανών – μπορούν πραγματικά να μυηθούν στο βασίλειο των δαιμόνων» (Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ)

Ας επανέλθουμε τώρα σε ένα σύνδεσμο μεταξύ Ορθοδόξων, 2012, και Ολυμπιακών του Λονδίνου. 

Το 2008 ο κ. Κωνσταντίνος Δ. Ευσταθίου κυκλοφορεί το συμπληρωματικό έντυπο «Περί Αντιχρίστου» στο βιβλίο του «Ο Γέρων Βησσαρίων και η θαυμαστή πορεία του» (εκδόσεις Σταμούλη) επειδή όπως εξηγεί «δεν αναπτύχθηκε επαρκώς όσο θα έπρεπε το θέμα του Αντιχρίστου». Γράφει:

«Για το θέμα αυτό ο π. Βησσαρίων (της Μονής Αγάθωνος) άρχισε να ενδιαφέρεται κυρίως από τις αρχές της δεκαετίας 1980, όταν τότε ξεκίνησε ν’ αναγράφεται σε διάφορα προϊόντα ο αριθμός 666 και πολλοί τον ρωτούσαν πώς πρέπει να συμπεριφερθούν κι' αν επίκειται η έλευση του Αντίχριστου. Γι' αυτό εξέτασε με προσοχή και προσευχή την όλη κατάσταση κι' είχε κι' ορισμένες θείες αποκαλύψεις και πληροφορίες περί αυτού. Προς το τέλος του έτους 1982 ο π. Βησσαρίων ανέφερε στον Λεωνίδα Ζέρβα, ότι ήδη ο Αντίχριστος γεννήθηκε και δεν θ’ αργήσει ν’ αναλάβει δράση. 

- Παιδί μου έρχονται δύσκολες ημέρες με τέρατα και σημεία από τις αντίχριστες δυνάμεις, εσείς όμως να κρατήσετε γερά την πίστη σας, την Ορθοδοξία, μη σας παρασύρουν. (σελ. 3) 

Στη συνέχεια αναφέρει ότι είχε διευκρινίσει ενωρίτερα ο γέροντας, στα μέσα Αυγούστου και την ημερομηνία, 9-8-1982, πρώτα χωρίς να είναι παρών ο κ. Ευσταθίου αλλά μετά λέει ότι «Το επιβεβαίωσα σύντομα, πως του παρουσιάστηκε ένα πρωινό του Αυγούστου 1982 η Παναγία και τον ενημέρωσε, κι απ’ όσους το έμαθαν επακριβώς, ίσως μόνον οι δυο μας (αυτός και ένας λαϊκός) να ζούμε ακόμη. 

Μια μέρα, τον Απρίλη του 1990, την ώρα πού έφευγα τον ρωτώ:

- Πάτερ Βησσαρίων, πότε άραγε θα ξεκινήσουν επίσημα αυτά πού λένε καί γράφουν για τον Αντίχριστο και το 666; 

Κι απάντησε χωρίς δισταγμό. 

- Σε δέκα πέντε χρόνια! (δηλ. γύρω στο 2005). Κι ενώ πρόσεξε ότι αμφέβαλα, πώς το ξέρει με τόση σιγουριά, αποκάλυψη είχε πάλι; Και πώς το εννοεί; Επανέλαβε με έμφαση: 

- Σε δέκα πέντε χρόνια θ' αρχίσουν αυτά.

Όσο για το σφράγισμα 666, ή άποψη του συμφωνούσε με την άποψη του γνωστού Γέροντα Παϊσίου, ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί να μην υποκύψουμε και ξεγελαστούμε να το δεχτούμε». (σελ. 4, 5). 

Αν θεωρήσουμε ότι όσα ελέχθησαν από τον π. Βησσαρίωνα ήρθαν σε μας αναλλοίωτα, τότε ο Αντίχριστος θα είναι 30 ετών το 2012, έτος των Ολυμπιακών αγώνων, και μάλιστα θα έχει και γενέθλια εκείνες τις ημέρες! Αν και ο Τόνυ Μπλαίρ προαλείφεται ο ίδιος για τη θέση αυτή, δεν είμαστε σίγουροι για το ποιος θα την πάρει τελικά. Από ότι φαίνεται η εμφάνιση του προσώπου που θέλουν να ανεβάσουν στην εξουσία της Ευρώπης αρχικά, (γι αυτό κάνουν τη συνθήκη της Λισσαβόνας) και μετά να προωθήσουν σαν Παγκόσμιο ηγέτη, προβλέπεται να γίνει με τρόπο φαντασμαγορικό. Για το λόγο αυτό επιλέχτηκαν οι Ολυμπιακοί. Μπορεί να χρησιμοποιήσουν την τεχνολογία BlueBeam (Γαλάζια-Ακτίνα). Δεν γνωρίζουμε αν τα καταφέρουν. Επίσης δεν γνωρίζουμε κάποιον αξιόλογο που να γεννήθηκε στις 9-8-1982. Ο πρίγκηψ Williams του Αγγλικού θρόνου, γιος του Καρόλου, γεννήθηκε στις 21-6-1982. (Θυμηθείτε την 21η Ιουνίου του BlackJack).

Σημειώνουμε ότι δεν πρόκειται για τον τελικό Αντίχριστο, με τον οποίο κλείνει η Ιστορία και ακολουθεί μετά από αυτόν η 2α Παρουσία. Γιατί θα γίνει η αναλαμπή της Ορθοδοξίας μετά τον Γενικό Πόλεμο και τα γεγονότα της Πόλης, για τα οποία πολλά είπε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και ο γέροντας Παΐσιος.

Μην σας εκπλήττει που ο γέροντας Βησσαρίων λέει, όπως του είπε και η Παναγία, ότι «ο Αντίχριστος γεννήθηκε», χωρίς άλλη διευκρίνιση. Διότι οι άγιοι έτσι μιλάνε, και το είδαμε στο παράδειγμα του Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης που αναφέρει περί Αντιχρίστου δύο φορές. Στην αρχή εννοώντας τον τοπικό αντίχριστο ηγεμόνα (Λένιν), και μετά, όταν βλέπει τον ίδιο τον τελικό Αντίχριστο στο θρόνο του στην Ιερουσαλήμ. Το ίδιο συνέβη παλιά με τον Άγιο Μαρτίνο, ένα μεγάλο θαυματουργό που ανέσταινε νεκρούς, ο οποίος επίσης πληροφόρησε τους δικούς του ότι «ο Αντίχριστος γεννήθηκε». Επίσης το βλέπουμε στο βίο του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ, όπου εκεί έτσι ονόμαζε ένα εχθρό του Μοναστηριού του Ντιβέγεβο, ενώ για τον έσχατο Αντίχριστο μίλησε χωριστά, στις προφητείες που δεν είναι εντεταγμένες στο βίο του.

Πρέπει να γνωρίζουμε όμως ότι όποιος συμβιβασθεί με κάποιο τοπικό Αντίχριστο μιας ενδιάμεσης εποχής, θα πάρει αοράτως πάνω του σφράγισμα ανάλογο μ’ αυτό που θα δώσει ο παγκόσμιος ηγεμόνας Αντίχριστος στο τέλος του κόσμου. Το είδαμε κι αυτό στο όραμα του Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης. 

Από τα αναφερθέντα καταδεικνύεται ότι ο π. Μάξιμος Βαρβαρής που μιλάει για 2013 κλπ πέφτει κοντά στα χρόνια εμφάνισης του αντιχρίστου που θα ηγηθεί της «πρόβας που θα αποτύχει» κατά τον γέροντα Παΐσιο τον Αγιορείτη. Όχι όπως νομίζει του τελικού Αντιχρίστου και της Συντελείας. 

Τι κατάφεραν με την τεχνολογία οι Ναζί παρά να γεμίσουν τον κόσμο και τη χώρα τους πτώματα; Και αυτοί έπαιρναν κατευθύνσεις για την τεχνολογική εξέλιξή τους από “άλλους κόσμους”, με μέντιουμ… δηλ. καταλαβαίνετε τι κόσμοι ήταν αυτοί (καταχθόνιοι). Δεν είχαν την παραμικρή ιδέα για το πόσο είναι επικίνδυνα τα πνευματιστικά πειράματα, αλλά δεν ήθελαν και να μάθουν. Τα SS ήταν αποκρυφιστικό τάγμα στην πραγματικότητα, από την ίδρυσή του. (βλ. και Επίτομο) 

Και στους Γερμανούς αποκρυφιστές βρήκαν εφαρμογή τα λόγια του γ. Αμβροσίου (για τον διάβολο): «Όσοι τον πλησιάσουν θα τους τσακίσει, θα τους συντρίψει. Φίλους αυτός δεν έχει»!

Το κρυφό πυρηνοκίνητο ιπτάμενο τρίγωνο της Αμερικανικής αεροπορίας TR-3B. Δεν διαφέρει στην όψη από UFO! Και οι σύγχρονοι επιστήμονες «βοηθούνται» από άλλους κόσμους για να κάνουν τελειότερα όπλα! Τελικά πόσο αφελείς είναι οι «ιδιοφυίες» στα πνευματικά θέματα! 

Πάντως κατά τον Βέρνερ Φον Μπράουν αναμένονται ακόμη τρομοκράτες (αυτή την εποχή παίζεται πολύ αυτό το project!), επικίνδυνες τριτοκοσμικές χώρες (τύπου Ιράν, Κορέας κλπ), αστεροειδείς (ακόμη και ο ΟΗΕ φοβάται), και τελικά εξωγήινη εμφάνιση ισχύος. Δεν μπορούν να

εμφανισθούν οι δαίμονες δημόσια σαν εξωγήινοι, παρόλο που σαν υπερήφανοι το θέλουν πολύ, όταν ακόμη γίνονται θείες λειτουργίες! 

Τώρα περισσότερο από παλιότερες εποχές φαίνεται η διαφορά στο ταπεινό πνεύμα του Ιησού, που μπήκε στα Ιεροσόλυμα καθισμένος σε ένα γαϊδουράκι, ούτε καν ίππο, και στο πνεύμα των ηγετών του σύγχρονου κόσμου που επιζητούν όλο και περισσότερη δύναμη. Δεν τους φθάνουν οι συμβατικές δυνάμεις, θέλουν πυρηνικές, μετά αντιύλης, αντιβαρύτητας, και πάει λέγοντας. Ο απλός κόσμος όμως μένει υπηρέτης της αφροσύνης των ηγετών του, ενώ διακηρύσσεται τώρα ότι αποτελεί πρόβλημα και η ίδια η ύπαρξή του. Οι υπερδυνάμεις ασχολούνται μόνο με συσσώρευση καταστροφικής ισχύος η κάθε μια τους. Σπαταλούν την ενέργεια, τα ορυκτά, και τον γήινο πλούτο σε μυστικά προγράμματα, και θέλουν να μειώσουν τον πληθυσμό κατά 95%! Αλλά αν “βοηθήθηκαν” στα άλλα τους προγράμματα, αυτή η μείωση του πληθυσμού ποιανού ιδέα είναι; Ας προσέξει ο κόσμος, διότι οι καιροί άλλαξαν. Αυτοί που διοικούν τον πλανήτη δεν είναι απλώς «τρελαμένοι» που λέει ο Άλεξ Τζόουνς, είναι κατά κανόνα σε επικοινωνία με δαίμονες (LIVE!!!). Είναι αδύνατο να βρεις λογική σ’ αυτούς. Η αντιμετώπισή τους είναι μόνο πνευματική. Δεν υπάρχουν καλοί εξωγήινοι, ή ενδογήινοι να μας σώσουν. 

Είναι δυνατόν να περιμένουμε βοήθεια από το διάστημα για να σωθούμε σε ένα πόλεμο που οι εχθροί χρησιμοποιούν ήδη πνευματικά όπλα; Αλλά αρκετά είπαμε. 

H εποχή μας λοιπόν είναι πολύ μπερδεμένη, γιατί δεν έχει πνευματική πυξίδα. Το 2012 δεν είναι το πρόβλημα, αλλά αυτό που ετοιμάζουν κάποιοι “έξυπνοι” για το 2012. Και επειδή μέχρι τότε πρέπει πολλά να γίνουν, το θέμα είναι ότι τα κρίσιμα γεγονότα ξεκίνησαν ήδη!

Κλείνοντας ας ευχηθούμε να δίνει σε όλους ο Θεός «επίγνωση της Αληθείας», δηλ. ταπείνωση κατά ένα ορισμό των Πατέρων. Διότι όλα τα μεγάλα δεινά των εσχάτων καιρών που ζούμε, οφείλονται σχεδόν αποκλειστικά στην υπερηφάνεια. Και όπως λέγει ο γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ: 

«Ο επαιρόμενος με τη φαντασία νους και η νεκρωμένη από τα πάθη καρδιά βρίσκονται σε κατάσταση που είναι ενάντια στο νόμο του Πνεύματος του Θεού».

Ευχόμαστε στο Θεό να μας δίνει και πνευματική γνώση με τα κατάλληλα βιώματα, διότι: 

«Αυτός που δεν βιώνει τη βασιλεία του Θεού μέσα του, δεν θα είναι ικανός να αναγνωρίσει τον Αντίχριστο όταν έρθει».

Άγιον Όρος 12/25-2-2009                                                                      

 Αγίου Μελετίου Αντιοχείας και Αντωνίου Κωνσταντινουπόλεως
Λεόντιος Μοναχός


Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2009

Η απάντηση μιας γυναίκας στις κινήσεις για την κατάργηση του άβατου στο Άγιο Όρος


Η απάντηση μιας γυναίκας στις κινήσεις για την κατάργηση του άβατου στη μοναστική πολιτεία, της Στέλλας Τσαρτσαρά,

Το Βήμα 8/02/2003

 

Στις 15 Ιανουαρίου το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε έκθεση σχετική με τα θεμελιώδη δικαιώματα όπου μεταξύ των άλλων, ζητείται να αρθεί η απαγόρευση εισόδου γυναικών στο Άγιον Όρος. Εισηγήτρια της έκθεσης για την κατάργηση του άβατου στη μοναστική πολιτεία ήταν η ολλανδή βουλευτής Γιόκε Σβίμπελ. Στο κείμενο που ακολουθεί μια γυναίκα (και αυτό έχει βεβαίως τη σημασία του) εξηγεί στην ολλανδή ευρωβουλευτή γιατί αυτή τουλάχιστον δεν θα ήθελε ποτέ να πάει στο Άγιον Όρος.

 

Δεν θα σας απαντήσω νομικά ή πολιτισμικά, όπως άλλωστε έχουν κάνει επιτυχώς πολλοί, μεταξύ των οποίων και ο συνάδελφος σας ο κ. Γιάννης Μαρίνος σε ένα απολαυστικό άρθρο στο «Βήμα της Κυριακής 26/01/2003. θα σας μιλήσω για το πώς καταλαβαίνω εγώ τα θεμελιώδη δικαιώματα, με τον τρόπο που έχω μάθει να τα αντιλαμβάνομαι και να τα σέβομαι εδώ στο τόπο μου, στην Ελλάδα.

Εσείς κυρία Swiebel, λέτε ότι παραβιάζονται τα δικαιώματα μου ως γυναίκας λόγω διάκρισης του φύλου και ως πολίτη επειδή δεν έχω πρόσβαση εκεί όπου έχουν οι άρρενες συμπολίτες μου, έτσι όπως σωστά θα ίσχυε σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση που θα αφορούσε κοινά διακυβευόμενα, σε επίπεδο κοινωνικό ή πολιτειακό.

Εγώ σας λέω, κυρία Swiebel, ότι η πολιτισμική μου ταυτότητα ως ελληνίδας χριστιανής ορθόδοξης, με ό,τι αυτό περικλείει ως συστατικό, όπως έχει διαμορφωθεί μέσα τους αιώνες και οποιοσδήποτε έχει μελετήσει Ιστορία και γνωρίζει, αναγνωρίζει, μου υπαγορεύει ότι η αειφόρος διδαχή που αυτή φέρει αποτελεί αξίωμα αγράφων νόμων στους οποίους υπακούω με την ίδια φυσικότητα που αγάλλομαι όταν βλέπω την πρώτη εικόνα της θάλασσας κάθε αρχή άνοιξης. Αυτό που για εσάς είναι παραβίαση δικαιωμάτων για εμένα είναι τρόπος προσεκτικής διαφύλαξης των εύθραυστων συστατικών ενός μέρους του πολιτισμού μου.

Θα μου πεις γιατί τέτοια ευαισθησία; Γιατί ακριβώς αυτό είναι που ο δικός σας πολιτισμός δεν μπορεί να εννοήσει. Η διάκριση επιτρέπει στη γνώση να σκαλίζει το ψηφιδωτό που είναι η σοφία, γνώρισμα των παλαιών πολιτισμών. Αυτό που εσείς με τρόπο λέτε «αναχρονιστικό», εγώ τρέμω μην το χάσω ή μου το αλλοιώσει η νεαρή αδόκιμη γνώση των συντακτών κάποιας έκθεσης, όπως για παράδειγμα της δικής σας, κυρία Swiebel.

Η δική σας έννοια της ελεύθερης διακίνησης για μένα είναι απόπειρα κατάφωρης παραβίασης της επιλογής (εκτός του ότι ζουν στο ιδιόκτητο σπίτι τους οι άνθρωποι) για απομόνωση και άσκηση των μοναχών και όχι μόνο αυτών του Αγίου Όρους, έτσι ώστε να φθάσουν σε μια κατάσταση, όπου θα γίνουν υποδοχείς της Θείας Χάριτος. Αυτό ξέρετε τι σημαίνει, κυρία Swiebel; Ότι η Θεία Ενέργεια κοινωνεί με τους ανθρώπους. Δεν μπορείτε να το καταλάβετε αυτό, κυρία Swiebel, πώς γίνεται, αλλά ούτε και εγώ.



Θέλει προϋποθέσεις που δεν άπτονται διανοητικών νόμων αλλά πνευματικών. Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν και μέσα στις δικές σας κοινωνίες άνθρωποι που διακατέχονται από βαθιά κατάνυξη στο θέμα της σχέσεως Θεού και ανθρώπου. Που τρέφουν όχι σεβασμό αλλά ευλάβεια, κατάνυξη.

Βλέπετε, στον δικό μας πολιτισμό, με κάποιον τρόπο γραμμένο σε έναν απροσδιόριστο κώδικα, η κατάνυξη και η αγάπη ακόμη λειτουργούν απέναντι στον Θεό. 2.500.000 άνθρωποι προσκύνησαν την Παναγία την Ιεροσολυμίτισσα! Και όλη η Ελλάδα αριθμεί περίπου 10. Εντυπωσιακό νούμερο όταν ξέρει κανείς ότι έπρεπε να περιμένει 4-5 ώρες για να προσκυνήσει. Δεν είναι το ίδιο με τον σεβασμό στο κοινό μας πάρκο που, ναι, θα έπρεπε να υπάρχει. Είναι όμως άλλο πράγμα αυτό!

Οι μοναχοί και οι μοναχές ζουν απομονωμένοι και ασκούνται πνευματικά με απώτερο σκοπό την απάθεια, δηλαδή τη μη συμμετοχή σε οτιδήποτε τους αποσπά από την επικοινωνία τους με το Θεό μέσω της προσευχής.

Υπήρχαν δύο γέροντες. (Όπως προσδιορίζει τον όρο ο επίσκοπος Διοκλείας και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης κ. Κάλλιστος Ware ως «ο σοφός ως προς την εμπειρία του για τη Θεία Αλήθεια και ευλογημένος με τη Χάρη της πνευματικής πατρότητας'»).

Ο ένας, ο γέρων Πορφύριος, ήθελε πάντα να ζήσει στο Άγιον Όρος αλλά έζησε στη πλατεία Ομονοίας στο κέντρο της Αθήνας και θαυματουργούσε, ετάφη όμως στο Άγιον Όρος και ο άλλος ο γέρων Παΐσιος, ενώ έζησε πάντα στο Άγιον Όρος και επίσης θαυματουργούσε, ετάφη κοντά μας και παίρνουμε και εμείς οι γυναίκες τη χάρη του.

Γράφει, λοιπόν ο γέρων Παΐσιος σε ένα από τα βιβλία του:

«Η ορθόδοξη εγκράτεια και γενικά η πνευματική άσκηση αποβλέπει πάντα σε ανώτερο πνευματικό σκοπό, στον αγιασμό της ψυχής».

«Η ησυχία (μακράν του κόσμου) πολύ γρήγορα φέρνει και την εσωτερική ησυχία στην ψυχή με την άσκηση και την αδιάλειπτη προσευχή και τότε πια ο άνθρωπος δεν ενοχλείται από την εξωτερική ανησυχία, γιατί στην ουσία μόνον το σώμα βρίσκεται στη γη, ενώ ο νους βρίσκεται στον ουρανό».

«Μην περιμένουμε να βλαστήσει μέσα μας το Θείο, αν δεν πεθάνει πρώτα το ανθρώπινο».

«Επομένως, το παν είναι η Χάρις του Θεού και την ψυχή μπορεί να τη βοηθήσει μόνο Χαριτωμένος Πνευματικός, με πίστη, που αγαπάει την ψυχή και την αξία».

«Εκείνοι πάλι που πετάνε ακόμη και τον εαυτό τους στο κόσμο, από αγάπη, αφού πέταξαν πια τον κόσμο από μέσα τους, αυτοί πετάνε πια στον ουρανό και δεν πιάνονται από τον κόσμο».

«Όποιος θέλει να εξετάσει τη θεία λογική με το μυαλό του θα χάσει και αυτό το λίγο μυαλό που έχει».

«Το θαύμα είναι μυστήριο και το μυαλό δεν μπορεί να το ερμηνεύσει, αλλά μόνο ζήται».

Υπάρχουν χιλιάδες, κυρία Swiebel, όχι εκατοντάδες αλλά χιλιάδες-μερικοί από τους οποίους είναι και στη χώρα σας- που έχουν θεραπευτεί, οδηγηθεί πνευματικά και σωθεί από ψυχιατρεία και ναρκωτικά, μόνο από αυτούς τους δύο γέροντες, με τρόπο που η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει και που εμείς οι ορθόδοξοι λέμε «θαυματουργική επίδραση του Θεού μέσω των ασκητών αυτών της Ορθοδοξίας». Ο γέρων Παΐσιος λέει: «Με το μυαλό δεν μπορεί κανείς να καταλάβει τις Θείες Ενέργειες, αν δεν ασκηθεί πρώτα να τις ζήσει, για να ενεργήσει μέσα του η Χάρις του Θεού».

Αυτή λοιπόν η ικανότητα είναι αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής αφοσίωσής τους στον Θεό. Εσείς γιατί θέλετε να χαλάσετε αυτή τη τέλεια αρμονία;

Οπότε να πάω εγώ να κάνω τι, κυρία Swiebel, στο Άγιον Όρος; Αν ποτέ έχω τη τύχη θα τους έγραφα, θα προσκυνούσα αυτή την αγιοσύνη με ευλάβεια και θα σας συνιστούσα, αν στο μέλλον έχετε κάποιο πρόβλημα κρίσιμο στη ζωή σας, να ζητήσετε να δείτε τι μπορεί να κάνει η αγιασμένη προσευχή ενός τέτοιου μοναχού. Κάποιοι συμπατριώτες σας το ξέρουν.

Δεν είμαι σίγουρη-αν και το εύχομαι-, αν καταλαβαίνετε, κυρία Swiebel, για τι πράγμα μιλάμε. Τουλάχιστον, όμως, δεχθείτε τη σοφία ενός καθεστώτος αιώνων.

Εγώ λοιπόν ως γυναίκα, 35 χρονών, ανώτατης μόρφωσης και μέσου εισοδήματος, με αδυναμία στην τεχνολογία και στα ανανεωτικά Σαββατοκύριακα, δηλαδή ο μέσος όρος, κατάλαβα διαβάζοντας γεωπολιτική της Ορθοδοξίας (Francois Thual: «La geopolitique de l' orthodoxie», Editions Dunod, Paris 1994. « L' Atlas des peoples d' Europe centrale et orientale», Andri Sellier et Jean Sellier, La Decouverte, Paris, premiere edition, 1991) ότι δεν μπορώ-και να θέλω-να είμαι τίποτε άλλο παρά συνέχεια της ιστορικής μου παράδοσης. Το ότι δεν το ήξερα πριν οφειλόταν στο γεγονός ότι δεν είχα αντικατοπτριστεί στον καθρέφτη μου, δηλαδή εσάς, κυρία Swiebel, για να δω τις διαφορές μας.

Κατάλαβα, επίσης, ότι στην Ε.Ε. πάμε να φτιάξουμε ένα σπίτι από διαφορετικά υλικά. Μπορεί κάποτε να ζήσουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης με σφιχτούς νόμους μιας ομοσπονδίας, για την επίτευξη της οποίας δουλεύω και εγώ με πολλή θέρμη. Την πολιτισμική διαφορά όμως δεν μπορεί να την αλλάξει κανένα νομικό πλαίσιο ή να εισηγηθεί την αλλοίωση των βάσεων της μια έκθεση. Ούτε η προσωπική σας ευαισθησία θα έπρεπε να επιτρέπει τέτοιες εκβάσεις. Τέτοια θέματα θέλουν λεπτό χειρισμό, κυρία Swiebel. Μερικές φορές θα πρέπει να αντιλαμβανόμαστε τη θυσία της δικής μας βούλησης σαν καθήκον, από ευαισθησία και επίγνωση ότι αυτό θα φέρει ισορροπία. Στην αντίθετη περίπτωση, μη μου τους κύκλους τάραττε, κυρία Swiebel ...

Η κυρία Στέλλα Τσαρτσαρά είναι σύμβουλος αναπτυξιακών προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πηγή: Αγιορείτικες Μνήμες                                             

Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2009

Η πρώτη φορά στο Όρος

    
Το κείμενο που ακολουθεί είναι μακροσκελέστατο και δημοσιεύτηκε (σε συνέχειες) στον εξαιρετικό ιστοχώρο "Άγιον Όρος". Αναφέρεται στην πρώτη εμπειρία ενός φοιτητή, πριν 25 χρόνια, ο οποίος συνδύασε τις καλοκαιρινές του διακοπές στις Βόρειες Σποράδες, με μια επίσκεψη στο Άγιο Όρος. Προσωπικά μ' εντυπωσίασε και γι αυτό το δημοσιεύω χωρίς καμιά περικοπή. Είναι ένα ζωντανό ταξίδι, γραμμένο γλαφυρά, που ξυπνά μνήμες σε παλιούς προσκυνητές, και μεταφέρει νοερά στο Περιβόλι της Παναγίας τους υπόλοιπους.

Καλό σας ταξίδι:

Μέσα της δεκαετίας του 80. Τρεις φίλοι γύρω στα 19 συναντιούνται στα ΚΤΕΛ Πατρών. Ένας απ αυτούς ο γράφων. Βραδάκι - Ιούνιος - ζέστη.

Έχοντας πρόσφατα ακούσει κάποια διήγηση, έκριναν σκόπιμο να επισκεφτούν το Όρος. Όχι όμως μόνο το Όρος. Σχεδίασαν να πάνε κάποιες λίγες μέρες εκεί και εν συνεχεία να κατηφορίσουν για Σποράδες, Σκιάθο και Σκόπελο.

Εξάλλου το να πάνε αποκλειστικά και μόνο στο Άγιο Όρος αποτελούσε γι αυτούς κάτι πέραν της λογικής τους και της γενικότερης διάθεσης που συνήθως έχουν οι νέοι, όσο αφορά τις καλοκαιρινές διακοπές. Εκεί δεν έχει γυναίκες! Ξυπνάς ξημερώματα! Οι καλόγεροι θα είναι σίγουρα φορτικοί και γκρινιάρηδες!

Μια άλλη δυσκολία είναι το πώς θα το πεις στους γονείς σου! Και ειδικά στη μητέρα.

Καλύτερα να πεις στη μάνα σου ότι θα πας διακοπές στο Αφγανιστάν ή στη λωρίδα της Γάζας ή στην Βηρυττό εν μέσω βομβαρδισμών, παρά να της πεις ότι θα πας στο Άγιο Όρος!

Ανήκουστο! Πάει το παιδί! Θα το κρατήσουν εκεί διά της βίας! Θα του κάνουν άλλα κι άλλα.....οι καλόγεροι!

Τελικά όμως συναντηθήκαμε για να φύγουμε! Πρώτα για το Όρος και αν δεν μας αρέσει ή μας πρήζουνε εκεί, τότε φεύγουμε για Σποράδες.

Ήμουν σχεδόν άθεος. Και λέω σχεδόν γιατί μου άρεσε για παράδειγμα να κάνω Ανάσταση στο χωριό. Ή πάλι θα μπορούσα να πω ότι διατηρούσα έναν κάποιο σεβασμό για την πίστη των άλλων. Ως εκεί όμως, τίποτα παραπάνω. Και μάλιστα θα μπορούσα να πω ότι στο Άγιο Όρος θα πηγαίναμε καθαρά από περιέργεια. Και για ΠΛΑΚΑ! Με στόχο εκτός της ικανοποίησης της περιέργειάς μας, να κάνουμε και το κομμάτι μας. Να χασκογελάσουμε με τους συντηρητικούς και κολλημένους περίεργους ρασοφόρους. Να ζήσουμε μαζί τους για να τους περιεργαστούμε, ως παράξενα όντα, να τους λοιδωρήσουμε, εμείς οι έξυπνοι φοιτητές, οι μορφωμένοι αστοί! Τρομάρα μας! Που ναξερα.....

Το λεωφορείο έφευγε από Πάτρα για Θεσσαλονίκη γύρω στις 9 με 10 το βράδυ και έφτανε Θεσσαλονίκη κατά τις 5 το πρωί. Ολονύκτιο ταξίδι - ταλαιπωρία. Στροφές - φουρκέτες και μετά ευθείες. Την διαδρομή δεν γινόταν να την ευχαριστηθεί το μάτι μέσα στο σκοτάδι.

Εν τέλει φτάσαμε! Και τώρα πως πάμε Ουρανούπολη;

Ουρανούπολη! Παιδιά για να πάτε εκεί πρέπει να πάτε στον σταθμό Χαλκιδικής, είναι στην άλλη άκρη της πόλης!

Και πώς θα πάμε;

Με ταξί.

Τρέξτε να προλάβουμε! Κατά τις 6 φεύγει!

Προλάβαμε!

Λίγος κόσμος. οι πιο πολλοί λαϊκοί και κάποιοι μοναχοί. Το λεωφορείο έφυγε. Ο ήλιος ξημέρωσε. Τι όμορφη η Χαλκιδική! Πόσο πράσινη! Σαν καρτ ποστάλ από κάτι χώρες της Βόρειας Ευρώπης!

Ουρανούπολη, η ώρα 9 περίπου. Ήσυχα. Κατηφορίζουμε στην θάλασσα. Ένα εντυπωσιακό κτίσμα μπροστά μας, ο πύργος. Τι καταπληκτικό καλωσόρισμα των μέσα στους έξω!

Το καΐκι θα φύγει σε λίγο. Είναι μια απλή μεγαλούτσικη ξύλινη βάρκα, με πάγκους αριστερά και δεξιά, αλλά και δύο σειρές ξύλινα καθίσματα στο κέντρο, που κι αυτά κοιτάζουν προς τα πλάγια και όχι εμπρός. Μπαίνοντας στο καΐκι δώσαμε τις ταυτότητές μας. Μας είπαν ότι θα τις πάρουμε στις Καρυές, όταν θα βγάλουμε τα διαμονητήριά μας!

Τι είναι οι Καρυές; Τι είναι τα διαμονητήρια; Γιατί να μην κρατήσουμε τις ταυτότητες και να τις επιδείξουμε οι ίδιοι σ αυτόν που θα μας δώσει τα διαμονητήρια;

Τέλος πάντων.

Το καΐκι ξεκινάει. Τα τελευταία σπίτια του έξω κόσμου μπροστά μας. Τα πιο πολλά περιποιημένα, θα τα έλεγες βιλίτσες. Αραιώνουν, τελειώνουν, τελείωσαν.

Μια ανομοιομορφία στην βλάστηση της χερσονήσου παρατηρείται σε κάποιο σημείο, σαν να αποτελεί κάτι σαν σύνορο, σαν όριο. Κάτι σαν απομεινάρι παλιού τείχους δίπλα. Πιο κάτω, στη θάλασσα, ένα περίεργο ερειπωμένο οίκημα. 
Περνάμε όντως τα σύνορα! Αυτό το κτίσμα είναι εντός του Όρους. Άντε παιδιά καλά να περάσουμε!

Μπροστά μας είναι ένας κάβος ορεινός. Κόβει την θέα. Είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι περνώντας τον, θα ανοιχτεί μπροστά μας η πλήρης άποψη του πράγματος. Μα που πάμε αλήθεια; Τι πάμε να κάνουμε; Εν τάξει οι άλλοι συνταξιδιώτες στο πλοιάριο, μεγάλοι σε ηλικία οι περισσότεροι, πάνε να σώσουν την ψυχή τους, εμείς τι δουλειά έχουμε;

Περνάμε τον κάβο. Κάποια κτήρια σκάνε μύτη. Σε λίγο μπροστά μας ένα μοναστήρι! Κι όμως δεν είναι μοναστήρι! Ήταν κάποτε. Σώζεται το τείχος του και ένας μπλε ή πράσινος τρούλος εντός. Κι όμως το ταπεινό αυτό ερείπιο μας φαίνεται ένας παραδεισένιος κόσμος προς εξερεύνηση. Εννοείται ότι τίποτα το πνευματικό δεν σκιρτά μέσα μας, απλά μια τρομερή επιθυμία να πάμε παντού αμέσως, να τα μάθουμε όλα, να καταλάβουμε τι γίνεται, να δούμε ό,τι περισσότερο!

Να κι άλλα οικοδομήματα! Αυτό το επόμενο είναι απίστευτο, εντυπωσιακό μοναστήρι, με τεράστιο πύργο και με λιμανάκι.

Ούτε αυτό είναι μοναστήρι! Είναι ο αρσανάς της Ζωγράφου, της Βουλγαρικής μονής. Άντε ξανά ερωτήματα, τι ειναι αρσανάς; Υπάρχουν βουλγάρικα μοναστήρια; Μια πληθώρα γνώσεων που μας διαφεύγουν! Για να τα μάθεις όλα αυτά πρέπει να έρθεις πολλές φορές και το κυριότερο πρέπει να χάσεις ενδεχόμενα άλλα μέρη (πχ Σαντορίνη, Κέρκυρα, Ρόδο κλπ), να τα θυσιάσεις για το ίδιο μέρος, δηλαδή τον Αθω. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.

Επιτέλους εμφανίζονται τα πραγματικά μοναστήρια! Η Δοχειαρίου, η Ξενοφώντος, το Ρώσικο!

Δέος!

Η λαμπρή και πλήρης ελληνική γλώσσα, χάνει το μεγαλείο της, δεν μπορεί να περιγράψει τίποτα. Με γουρλωμένα μάτια και ανοιχτά στόματα, προσπαθούμε να ανακαλύψουμε, να εφεύρουμε άλλα εκφραστικά μέσα, για να βγάλουμε προς τα έξω τα εντός μας.

Να και η Δάφνη, φτάσαμε. Αποβίβαση.

Ένα μικρό χωριουδάκι, συμπαθητικό.

Κατευθείαν στο λεωφορείο. Υποχρεωτικά! Είστε υποχρεωμένοι να πάτε στις Καρυές, στην Ιερά Επιστασία, να πάρετε τα διαμονητήρια. Θα σας επιστραφούν εκεί οι ταυτότητές σας και μετά είστε ελεύθεροι να πάτε όπου θέλετε.

Εδώ πρέπει να ανοίξει μια παρένθεση

Εκείνη την εποχή, το καραβάκι από Ουρανούπολη πήγαινε κατευθείαν Δάφνη χωρίς να σταματήσει κάπου αλλού. Το ίδιο έκανε και το καραβάκι από Ιερισσό, όταν βέβαια το επέτρεπε ο καιρός, πήγαινε απευθείας Ιβήρων. Από Δάφνη ή Ιβήρων οι προσκυνητές ανέβαιναν υποχρεωτικά στις Καρυές με λεωφορεία, έπαιρναν τα διαμονητήριά τους και στη συνέχεια ήταν ελεύθεροι να πάνε όπου θέλουν. Ο μόνος δρόμος που υπήρχε ήταν αυτός. Από Δάφνη στις Καρυές και από κει στην Ιβήρων. ΤΕΛΟΣ!

Μπορούσες να ξανακατέβεις Δάφνη ή Ιβήρων με το διαμονητήριό σου και με τα πλοιάρια να πας στις παραλιακές μονές που προηγουμένως δεν μπορούσες να κατέβεις κλπ.

Δεν έκλεινες θέση εισόδου στο Όρος, ούτε έπαιρνες τηλέφωνο σε κάποια μονή, όπουδήποτε σε δεχόντουσαν. Και όπου δεν έπιανε το καραβάκι μπορούσες να πας μόνο πεζή ή με μουλάρι. Βέβαια οι επισκέπτες ήταν λιγοστοί σε σχέση με τώρα.

Κλείνει η παρένθεση

Στοιβαζόμαστε στο λεωφορείο στη Δάφνη, ο ένας πάνω στον άλλον. Παλιό το όχημα, από κείνα τα πράσινα με την καμπύλη στην οροφή τους. Στις μπροστινές θέσεις κάθονται μοναχοί, λογικό, τιμής ένεκεν.

Κάτι περίεργο σ αυτούς τους μοναχούς διαφαίνεται. Δεν μοιάζουν σαν τους ρασσοφόρους του έξω κόσμου. Ούτε στην ενδυμασία αλλά - κυρίως - ούτε στην όψη, στο ύφος, στη ματιά.

Το ταλαίπωρο τροχοφόρο ανεβαίνει την ανηφόρα μουγγρίζοντας και σηκώνοντας σύννεφα σκόνης. Κερδίζει γρήγορα ύψος και κάνει στάση- Μονή Ξηροποτάμου. Τυχερό μοναστήρι, είναι το μοναδικό που πάει ο δρόμος στην πύλη του. Κατεβαίνουν 2-3.

Στη συνέχεια η βλάστηση γίνεται οργιώδης. Σαν ένα σώμα, χαμηλή βλάστηση, θάμνοι και δέντρα, όλα ένα. Ζούγκλα!

Περνάμε το ψηλότερο σημείο. Χαμηλά κάτω οι Καρυές! Απίστευτο! Υπάρχει κανείς αλήθεια που περίμενε, μη έχοντας βέβαια δει φωτογραφίες ή ακούσει διηγήσεις, ότι η πρωτεύουσα του όρους θα έμοιαζε έτσι;

Εδώ είχε κόσμο πολύ! Το σκηνικό μαγικό! Η πολεοδομία του χώρου και η διαρρύθμιση των κατασκευών πέρα από κάθε φαντασία! Σαν να γύρισες πίσω 1000 χρόνια ξαφνικά! Μοναχοί, λαϊκοί, ιερείς. Αγωγιάτες πολλοί με μουλάρια! 
Ανάψαμε τσιγάρο κοντά στο Πρωτάτο. Απαγορεύεται μας λέει κάποιος μοναχός!

Δεν μας άρεσε αυτό! Ακόμα δεν ήρθαμε κι άρχισαν οι απαγορεύσεις!

Μια μικρή ουρά σχηματίζεται εντός του κτηρίου της Ιεράς Επιστασίας. Φτάνει η σειρά μου να πάρω το διαμονητήριο.

Μήπως είστε μαθητής, φοιτητής, άπορος ή πολύτεκνος με ρωτά ο μοναχός. 
Φοιτητής απαντώ

Γράφει με το χέρι τα στοιχεία μου και μου το δίνει.

Εντύπωση μου κάνει το κόστος. Αν πχ. Η κανονική τιμή του διαμονητηρίου ήταν 200 δρχ, το φοιτητικό έπεφτε στις 50 δραχμές. Δεν θυμάμαι το ποσόν ακριβώς αλλά η μείωση ήταν πολύ μεγάλη.

Έτοιμοι λοιπόν ξεκινάμε με τα πόδια (το μόνο μέσον) για την Παντοκράτορος.

Λογική διαδρομή φαίνεται βάσει του χάρτη να πάμε Παντοκράτορος - Σταυρονικήτα -Ιβήρων- Φιλοθέου -Καρακάλλου και βλέπουμε.

 

ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ - ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

Κατηφορίσαμε εντός 2ώρου στην Παντοκράτορος. Η πρώτη Αγιορείτικη πεζοπορία.

Φτάσαμε κάποτε αφού διαβήκαμε ένα μονοπάτι εκπληκτικό! Η φύση απαράμιλλη!

Αφού ακούσαμε στα πόδια μας, δίπλα, αριστερά και δεξιά, να σέρνονται διάφορα πλάσματα, φαντάζομαι, φίδια, σαύρες και άλλα συναφή!

Αφού ακούσαμε στο δρόμο μας μια συναυλία πρωτόγνωρη από εκατομμύρια τζιτζίκια που τερέτιζαν στ αυτιά μας!

Αφού κάναμε ένα σημαντικό λάθος σε μια διχάλα μονοπατιών και ακολουθώντας λανθασμένα ανηφορική διαδρομή, βγήκαμε στην Σκήτη του Προφήτη Ηλία!

Στα πόδια μας η Μονή Παντοκράτορος! Πανέμορφη!

Η κατάβαση από την Σκήτη εύκολη.

Στην πύλη φτάνοντας της Μονής, αντιληφθήκαμε για άλλη μια φορά πόσο αστοιχείωτοι ήμασταν σε σχέση με τα Αγιορείτικα πράγματα. Τον πρώτο μοναχό που συναντήσαμε ,τον χαιρετήσαμε με κάτι σαν καλησπέρα σας ή κάτι σαν χαίρετε! Από κάποιον άλλον λίγο μετά μάθαμε το "Ευλογείτε - Ο Κύριος"! Νέα έκπληξη! Άλλος κόσμος το Όρος!

Το μοναστήρι εγκαταλελειμμένο σχεδόν. Σε κατάσταση διάλυσης, θαρρείς. Πατώματα, εξώστες, πόρτες, σουμιέδες, όλα έτριζαν! Τα σανίδια απ τα οποία αποτελούνταν η πλειοψηφία των όποιων κατασκευών, σάπια και πανάρχαια! 
Ελάχιστοι μοναχοί και αυτοί απόμακροι και απρόσιτοι. Και θάλεγες βλοσυροί!

Το αρχονταρίκι (κι άλλη νέα λέξη!), βρώμικο και καταθλιπτικό. Σεντόνια και άλλα παρεμφερή, έμοιαζαν ξαναχρησιμοποιημένα πολλές φορές!

Λίγο αργότερα ένας μοναχός μας καλεί και μας οδηγεί σε μια αίθουσα να φάμε. 3 λιτά πιάτα με κάτι σαν κριθαράκι μέσα, κόκκινο, με αρκετό πιπέρι. Δεν ήταν άσχημο.

Εσπερινό δεν πήγαμε.

Δεν μας είπε κανείς τίποτα.

Μάθαμε αργότερα ότι η Παντοκράτορος ήταν ιδιόρρυθμο μοναστήρι. Όπως και πολλά άλλα. Το Βατοπαίδι,η Ιβήρων,Η Εσφιγμένου,η Διονυσίου. Κοινοβιακά και ιδιόρρυθμα ήταν περίπου μοιρασμένα.

Το τι ακριβώς σήμαινε αυτό, θα το μαθαίναμε επακριβώς πολύ αργότερα.

Μόνο οι 3 μας επισκέπτες του μοναστηριού.

Για ύπνο νωρίς. Δεν νιώθαμε άλλωστε και τόσο ξεκούραστοι για ξενύχτι. 
Ξυπνήσαμε νωρίς κατά τις 9, τα μαζέψαμε και φύγαμε. Σαν τους κλέφτες. 
Το προηγούμενο σούρουπο, στο όμορφο κιόσκι έξωθεν της πύλης, ατενίζαμε τον επόμενο σταθμό στο βάθος την Σταυρονικήτα.

Ξεκινήσαμε για κει.

 

ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΑ

Μαγευτική και πάλι η διαδρομή. Ισκιερή, πλάι στη θάλασσα, σε ένα ύψος 15-20 μέτρων. Σε μια ωρίτσα φτάσαμε.

Σταυρονικήτα! Ομορφο όνομα! Από τη μία ο Σταυρός, από την άλλη το ωραίο όνομα Νικήτας! Πομπώδες όνομα, βαρύγδουπο! Θύμιζε τον Νικηταρά, τον ήρωα του 21!

Καθόμαστε κάτω από ένα κλήμα έξω απ την πύλη.

Το μοναστήρι ένα κουκλάκι, σαν μικρό φρούριο, ένα κομψοτέχνημα!

Επιτέλους προσφωνούμε σωστά τον Αρχοντάρη! Ευλογείτε!

Μας φέρνει καφεδάκι και λουκούμι. Τι ωραία!

Θα μείνετε εδώ παιδιά;

Αν γίνεται, θα το θέλαμε!

Βεβαίως και γίνεται! Πάμε να σας δείξω το δωμάτιό σας!

Ανεβήκαμε 3 πατώματα. Ο γέροντας ανοίγει μια πόρτα. Ορίστε το δωμάτιό σας!

Οι 3 φίλοι εκπλήσσονται! Στο παράθυρο του δωματίου, θέα, όλο το Αιγαίο Πέλαγος! Από κάτω, ο ελαφρύς βοριάς, στέλνει τεράστιους όγκους θάλασσας, να συντριβούν πάνω στη ρίζα του βράχου, πάνω στον οποίο είναι - λες - καρφωμένο το μοναστήρι! Φαντάσου τι θα γίνεται το χειμώνα, όταν θα ανταριάζει η θάλασσα! 
Το μυαλό κάνει χαρούμενα παιχνίδια! Η διάθεση αλλάζει!

Το δωμάτιο πολύ λιτό, αλλά εξαιρετικά περιποιημένο. Πεντακάθαρο. Τακτοποιημένα σκεπάσματα, σεντόνια, πετσέτες. Κάτω απ του καθενός την κλίνη, ένα ζευγαράκι παντοφλάκια! (Αργότερα θα διαπίστωνα, ότι τα δικά μου, ήταν διαφορετικό μέγεθος- νούμερο, το δεξί απ το αριστερό! Τι σημασία έχει! καμιά!)

Υπέροχα.

Βγαίνουμε στον κεντρικό χώρο του αρχονταρικιού. Ακόμα πιο όμορφα! Ένα στρογγυλό τραπέζι, λίγα βιβλία σε ένα ραφάκι. Τζαμαρία απ τη μια άκρη στην άλλη, προσφέρει στα αχόρταγα μάτια μας, μια τέλεια ενατένιση του πελάγους, σε ακτίνα πολλών μιλίων! Εδώ-εκεί καναδυό βαρκούλες!

Πίσω -αριστερά στο βάθος η Παντοκράτορος. Τι τεράστια αντίθεση ανάμεσα στο χτες και στο σήμερα!

Πάνω στο τραπέζι ένα σταχτοδοχείο. Τι καλά! Επιτρέπεται το κάπνισμα! Ανάβουμε όλοι τσιγάρα, σαν εξαρτημένοι μανιακοί του καπνού!

Ο γέροντας προηγουμένως μας είχε αναφέρει το πρόγραμμα των γευμάτων και των ακολουθιών.

Α ! όλα κι όλα! Εδώ θα πάμε και εκκλησία! Οχι όπως χτες!

Κάναμε κάποιες βολτούλες στα πέριξ. Μικρές εξερευνήσεις. Σαν τον Χιούη, τον Λιούη και τον Ντιούη αισθάνονταν τα 3 παιδιά! Η ηλικία τους, με κάποιον περίεργο τρόπο, είχε ελαφρώς μικρύνει!

Ανεβαίνοντας στο δωμάτιο αργότερα, έναν όροφο χαμηλότερα, μας απευθύνεται μια ψιθυριστή φωνή. Ένας μοναχός απ το πλάι. Μας κάνει νεύμα. 
Νέος φαινόταν, ίσως καμμιά 5ετία μεγαλύτερός μας. Μας λέει τ όνομά του, του λέμε τα δικά μας.

Πατήρ Ιερεμίας!

Ιερεμίας ονομα και πράγμα!

Ηρεμία! Μια ανεπαίσθητη φωνή, ήπια, ψιθυριστή, μελωδική.

Ελληνικά, σωστά μεν, αλλά σπαστά. Καταγόταν από την Αυστραλία. (Τον συνάντησα χρόνια μετά, στην Ιβήρων, είχε γίνει μάλιστα ιερομόναχος.)

Μας μιλούσε για την πνευματικότητα του Όρους, που τον είχε γοητεύσει. Τότε δεν πήγαινε πολύς κόσμος στο Όρος, κάτι που έκανε τους μοναχούς, κομματάκι πιο εξωστρεφείς. Όταν δεν βλέπεις συχνά άλλους, πιο εύκολο είναι να τους απευθύνεις το λόγο.

Μιλούσε πολύ χαμηλόφωνα. Κρατούσα την ανάσα μου, για να μην μου ξεφύγει κάτι απ τα λεγόμενά του.

Έμοιαζε κάπως με παιδί. Μικρό παιδί! Μικρό παιδί, με ράσα και μακρυά γένεια!

Μας μιλούσε στεκόμενος όρθιος, μπροστά σε μια μισάνοιχτη πόρτα, που απ ό,τι εύκολα συμπέραινες, ήταν το κελλί του. Ήταν προς τα ενδότερα της μονής.

Μικρό,σκοτεινό. Το μόνο που παρατήρησα ήταν κάτι μαύρα ρούχα, κρεμασμένα σ ένα καρφί στον τοίχο.

Αντί να τον ευχαριστήσουμε εμείς που μας μίλησε τόσο φιλικά, μας ευχαρίστησε αυτός και φύγαμε.

Πήγαμε στο δωμάτιό μας. Είχαμε μια συζήτηση μεταξύ μας.

Καθήστε ρε παιδιά, τι γίνεται εδώ πέρα;

Αυτοί που μένουν εδώ όλη τους τη ζωή, εγκαταβιώνουν σ ένα μικρό κελλάκι, τόσο φτωχικό, χωρίς τίποτα, στα ενδότερα της μονής! Κι εμάς τους άσχετους, που ήρθαμε για μια μέρα μόνο και αύριο θα φύγουμε, που συν τοις άλλοις είμαστε και άθεοι, μας δίνουν τα καλύτερα δωμάτια, να απολαύσουμε όσο το δυνατόν την διαμονή μας, να ρεμβάζουμε με το ένα πόδι πάνω στο άλλο καπνίζοντας και χαχανίζοντας!

Ας είναι καλά οι άνθρωποι! Τι άλλο να πει κανείς!

Το απογευματάκι εσπερινός.

Κύριε εκέκραξα προς σε εισακουσόν μου..... Εν τω κεκραγέναι.....

Ο γράφων ως πρώην, αλλά και νυν μουσικός, αντιλαμβάνεται αμέσως κάποιους δρόμους χιτζάζ και ουσάκ της ανατολίτικης παραδοσιακής μουσικής. Είναι βέβαια βασικά συστατικά και της Βυζαντινής. Τάχα ακούσει κι έξω βέβαια. Μόνο που τώρα ήταν πολύ πιο όμορφα! Απέριττα! Μέσα στο σκοτάδι και τη σιγή!

Μετά τον Εσπερινό, κατάπληξη ευχάριστη η κοινοβιακή Τράπεζα. Λιγάκι αστεία μας φάνηκε η απαγγελία κατά την διάρκεια του φαγητού.

Κατά τις 5 το πρωί πάλι στην εκκλησία.

Κατεβαίνουμε τα σκαλιά μες στο σκοτάδι. Δεν βλέπουμε τίποτα! Σαν τυφλοί, με απλωμένα τα χέρια, αγκαλιάζουμε τοίχους, κολώνες, αρπαζόμαστε από ξύλινες προεξοχές για να μην πέσουμε!

Η εκκλησία κλειστή! Η πύλη ανοιχτή! Κάποια ψαλμωδία ίσα που ακουγόταν, από μακρυά, έξω απ τη μονή. Εύκολα γινόταν αντιληπτό ότι η λειτουργία τελείτο σε κάποιο σημείο, έξω απ το μοναστήρι.

Μικρά φαναράκια, τακτοποιημένα δεξιά κι αριστερά, σε αραιά διαστήματα έδειχναν τον δρόμο. Ένας πίσω απ τον άλλον, με προσεκτικά βήματα, ακολουθούσαμε τους λύχνους.

Άλλη μια κατανυκτική ακολουθία, σ ένα παρακκλήσι, κοντά στη μονή.

Εμελλε η Ι.Μ. Σταυρονικήτα, να αποτελέσει στο εξής και κατά πάσα πιθανότητα, διά παντός πια, την αγαπημένη μου Μονή του Αγίου Όρους, τον τόπο όπου περισσότερο από οπουδήποτε αλλού ηρεμώ και αναπαύομαι ως τα σήμερα!

Μαζεύουμε τα πράγματά μας για να φύγουμε για Ιβήρων. Πόσο ακατάστατοι είμαστε! Τσουβαλιάζουμε σπρώχνοντας μέσα στις αποσκευές ό,τι είναι αφημένο έξω!

Μέσα στο μυαλό μου κάτι συμβαίνει. Σκέφτομαι. Κάτι αλλάζει. Κάτι διαφοροποιείται. Όχι σε δραματικό βαθμό βέβαια. Απλά υπάρχει μια κινητικότητα.

Τα σακίδια στον ώμο, φεύγουμε για Ιβήρων!

 

ΙΒΗΡΩΝ-ΦΙΛΟΘΕΟΥ-ΚΑΡΑΚΑΛΛΟΥ

(ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΗ ΜΕΡΑ)

Το μονοπάτι για Ιβήρων, τυπική μορφή παραλιακού Αγιορείτικου μονοπατιού.

Φυλλοσκεπές αρχικά, με χαμηλή έως και καθόλου βλάστηση στη συνέχεια. Σε κάποιο σημείο το μονοπάτι στενεύει πάρα πολύ, στα πρανή μιας πλαγιάς πάνω απ τη θάλασσα. Αριστερά μας ένα χάος, όχι και τόσο μεγάλου ύψους, αλλά σε κάθε περίπτωση ακατάλληλο για υψοφοβικούς. Μεταφέρω το σακίδιο στον δεξί ώμο, ώστε το κέντρο βάρους να πάει όσο το δυνατόν πιο μακρυά απ τον γκρεμό. Περνάμε το σημείο αυτό.

Στα μέσα της διαδρομής κατεβαίνουμε πλάι στο ακρογυάλι, πατάμε πια κροκάλες και άμμο. Μπροστά μας ο πύργος της Καλιάγρας. Στάση!

Βγάζουμε τ άρβυλα, σηκώνουμε τα μπατζάκια. Τσαλαβουτάμε τα πόδια μας στο νερό της θάλασσας. Μοιάζει λιγάκι με πλαζ το σημείο. Όλες οι εκδοχές της ελληνικής επικράτειας, απαντώνται στο περιβόλι της Παναγίας!

Φεύγοντας απ την Καλιάγρα, βλέπουμε έναν μοναχό στην άκρη μιας ετοιμόρροπης ξύλινης σκάλας, που οδηγεί στην αρκετά υπερυψωμένη πόρτα του πύργου. Ευλογείτε! μας προλαβαίνει πρώτος αυτός! Η απάντηση, Ο Κύριος έρχεται δύσκολα στα χείλη. Και αυτό διότι ως τα τώρα, είχαμε συνηθίσει, εμείς να είμαστε αυτοί που πρώτοι χαιρετούσαμε.

Άλλη μια σκέψη έρχεται στο νου. Ποιοί είμαστε εμείς που θα ευλογήσουμε αλήθεια; Με ποιο ανάστημα είναι δυνατόν να μπορέσουμε να το κάνουμε αυτό;

Πλησιάζοντας στην Ιβήρων είδαμε ένα φίδι, μια οχιά. Το αναφέρουμε σε έναν καλόγερο που βαδίζει αντίθετα σε μας, πλησίον της πύλης της μονής.

Πολλά φίδια φέτος Μάη μήνα, αποκρίνεται.

Ποιόν Μάη μήνα; Αφού έχουμε Ιούνιο και μάλιστα προχωρημένο! Α, ξέχασα! Εδώ πάνε 13 μέρες πίσω! Το γράφει και το διαμονητήριο άλλωστε.

Εντυπωσιασμός από τον αχανή εσωτερικό χώρο της Ιβήρων. Ανεβαίνουμε στο αρχονταρίκι. Εδώ , εκτός των άλλων μας κερνούν και ρακή! Κάποιος εξ ημών, κάνει το σφάλμα και πίνει το ποτηράκι μονοκοπανιά! Του κόπηκε η ανάσα! Πολλοί οι βαθμοί του οινοπνεύματος!

Στην συνέχεια είχαμε μια συνάντηση με έναν μοναχό. Η συμπεριφορά του μας ξένισε, μας απώθησε, δεν μας άρεσε, σχεδόν μας τρόμαξε. Ενπεριείχε εκείνα τα στοιχεία που ακούγονται κατά καιρούς από διάφορους για τους μοναχούς.

Δεν πειράζει, δεν είναι δυνατόν, ακόμα κι εδώ, να είναι όλα τέλεια. Άσε που υπάρχει και το ενδεχόμενο, νάχουμε κάνει λάθος στην εκτίμησή μας. (Αν και δεν το νομίζω). Ας μην αναφερθεί τίποτα άλλο επ αυτού.

Ο στόχος μας είναι να συνεχίσουμε από την Ιβήρων και αφού περάσουμε από την Φιλοθέου, να καταλήξουμε στην Καρακάλλου και να διανυκτερεύσουμε εκεί.

Κάποιος από τους κοσμικούς που βρίσκονται στη μονή, μας λέει να περιμένουμε λιγάκι, γιατί όταν θάρθει το καραβάκι από Ιερισσό, θα μας ξεναγήσουν όλους μαζί και θα προσκυνήσουμε και την Παναγία την Πορταΐτισσα.

Ας περιμένουμε λοιπόν λιγάκι.

Καθόμαστε στον ίσκιο ενός πελώριου δέντρου.

Ένας μοναχός έρχεται και μας ρωτά αν έχουμε δουλειά και αν μπορούμε να βοηθήσουμε σε κάτι. Μα και βέβαια μπορούμε! Μας ενθουσίασε μάλιστα αυτό! 
Φεύγει και επιστρέφει σε λίγο κρατώντας κάτι μαύρες μεγάλες σακούλες, απ αυτές που βάζουν σκουπίδια! Θα μαζέψετε, μας λέει, φλαμούρι. Αυτό το δέντρο από πάνω μας είναι φλαμουριά. Έχει πολύ μικρά ανθάκια που κόβοντας τα πρέπει να κόβεις μαζί και το τελευταίο πράσινο τρυφερό φυλλαράκι. Όταν τα βράσεις αυτά φτιάχνεις το τίλιο! Και με αυτά τα μικροσκοπικά πραγματάκια να γεμίσουμε αυτές τις τεράστιες σακούλες, αν είναι δυνατόν! Χρειάζεσαι μέρες για να το κάνεις αυτό. 
Του εξηγούμε ότι περιμένουμε να προσκυνήσουμε και να κινήσουμε για Καρακάλλου.

Δεν πειράζει λέει, όσα μαζέψετε, ας είναι ευλογημένο!

Μαζέψαμε πολλά! Κάπου μισή σακούλα ο καθένας μας, δεν ήταν τελικά και τόσο χρονοβόρο.

Το καραβάκι ήρθε. Δίνουμε τη σοδειά στον γέροντα.

Η αμοιβή σας εις τους ουρανούς, μας λέει!

Τι ευχή! Τι πληρωμή ήταν αυτή! Πόσο όμορφη! Κι ας μην πιστεύαμε στην ευόδωσή της!

Προσκυνήσαμε τα Άγια Λείψανα και την Πορταΐτισσα. Σαν να προσκυνούσαμε κάτι κοινό. Βλέπαμε τους άλλους γονυπετείς και με μετάνοιες, ακόμα και ανθρώπους ηλικιωμένους, μοναχούς και λαϊκούς, να προσκυνούν και μας φαινόταν περίεργο. Αναχρονιστικό.

Κατεβήκαμε φεύγοντας, στο αγίασμα, εκεί όπου βρέθηκε πρώτη φορά η εικόνα της Πορταΐτισσας και είχαμε άλλη μια σύντομη συζήτηση. Περί εικονομάχων και εικονολατρών. Εμείς σίγουρα, αν ζούσαμε στην εποχή εκείνη, θα ανήκαμε στην πρώτη κατηγορία.

Ξεκινήσαμε την ανηφόρα για την Φιλοθέου. Αυτό το μονοπάτι ήταν πέρα από κάθε τι που είχαμε ως τα τώρα δει. Μέσα σε δάσος, του οποίου το κάλλος, η πυκνότητα, η δροσιά, τα τρεχούμενα νερά και η ησυχία παρέπεμπαν σε κάτι παράξενα αρχαϊκό και παρθένο. Υπήρχαν σημεία που λεγες ότι το φως του ήλιου ποτέ, μα ποτέ δεν έφτανε στη γη από την πυκνότητα των φυλλωσιών!

Κάναμε στάση σ ένα γεφυράκι. Ένα μικρό ποταμάκι πεντακάθαρο κυλούσε από κάτω. Φτιάξαμε με το παγωμένο νερό του καφέ στο σέικερ.

Κάτσαμε εκεί αρκετά. Όταν ξεκινήσαμε διαπιστώνω ότι πονούσε το πόδι μου πολύ. Λίγο πάνω απ τη φτέρνα, κάπου εκεί που είναι ο Αχίλλειος τένοντας.

Είχα καθήσει σ ένα πεζουλάκι, με έναν ανορθόδοξο κάπως τρόπο, πλακώνοντας με όλο μου το βάρος, το δεξί πόδι. Το συνήθιζα άλλωστε γενικά αυτό. Και να τα αποτελέσματα.

Ταλαιπωρήθηκα να φτάσω στη Φιλοθέου. Και καθυστέρησα όπως ήταν φυσικό όλη την παρέα. Εν τέλει φτάσαμε. Ο πόνος αμείωτος.

Αυστηρή μονή η Φιλοθέου, απ ό,τι μας είπαν δύο άλλοι προσκυνητές που συναντήσαμε εκεί.

Νέκρα επικρατούσε. Απόλυτη σιγή.

Πλήρης τάξη στη μονή. Μια νοικοκυροσύνη δέσποζε στον χώρο, που φαινόταν να προέκυπτε, από το γεγονός ότι φαινόταν σαν όλα να ακολουθούσαν μια νομοτέλεια, που υπαγορευόταν από αυστηρά καθορισμένους ρόλους, ενός εκάστου, των διαμενόντων εκεί.

Στο μοναστήρι, απ ό,τι επίσης μας είπαν, λειτουργούσε, ή θα λειτουργούσε οσονούπω (δεν θυμάμαι καλά), πλήρες οδοντιατρείο, από κάποιον μοναχό ο οποίος ήταν οδοντίατρος στην πρότερη ζωή του.

Προσκυνήσαμε τα Αγια Λείψανα και την Παναγία την Γλυκοφιλούσα.

Ο μοναχός που μας ξεναγούσε, μας είπε ότι η εικόνα είναι θαυματουργή και μάλιστα η ιδιότητά της αυτή είχε παρατηρηθεί, ακόμα και στο μόλις πρόσφατο παρελθόν. Ζητήστε, μας είπε, ό.τι θέλετε και αν έχετε πίστη, θα πραγματοποιηθεί η ευχή σας.

Εντελώς αφελώς και άνευ οποιασδήποτε εσωτερικής έντασης, ζήτησα από μέσα μου, σιωπηρά, να περάσει ο πόνος του ποδιού.

Φύγαμε για την Καρακάλλου. Κατηφόρα, επιτέλους!

Λίγα μέτρα πιο κάτω, στα δεξιά, το μονοπάτι κλεινόταν από μια περίεργη ξυλοκατασκευή, ευρύτατα διαδεδομένη στο Όρος. Επρόκειτο για κάτι σαν φράκτη, που όμως ανεβαίνοντας δυό σκαλάκια στο πλάι του και ανοίγοντας μια μικροσκοπική πορτούλα σπρώχνοντάς την, περνούσες τον φράκτη, κατεβαίνοντας δυό άλλα σκαλοπάτια.

Εκεί στο ψηλό σημείο αυτής της διάταξης, με κάποιο τρόπο μπερδεύτηκε το πόδι μου, ίσως λόγω του ότι περπατούσα αδέξια λόγω του πόνου και σωριάστηκα φαρδύς - πλατύς κάτω απ τα δυο σκαλάκια, προς τα εμπρός, μπρούμυτα. Και μάλιστα με πλάκωσε και η βαρειά αποσκευή που είχα στους ώμους. Τσακίστηκα!

Θυμάμαι ότι έγδαρα και τις παλάμες μου ελαφρά.

Η πτώση μου πρέπει να ήταν εξαιρετικά κωμική, γιατί είδα τους άλλους δύο πίσω μου, να έχουν ξελιγωθεί απ τα γέλια!

Ξεκινάμε και πάλι. Ελα όμως που κάτι είχε συμβεί! Το πόδι δεν πονούσε πλέον! Πριν από 3 λεπτά είχα ευχηθεί μπροστά στην Γλυκοφιλούσα να σταματήσει να πονάει! Και σταμάτησε! Αμέσως! Ασφαλώς δεν επρόκειτο περί θαυματουργικού γεγονότος. Ήταν μια απλή σύμπτωση. Αλλού είναι όμως το ζήτημα.

Όλοι εκείνοι οι εκπληκτικοί μηχανισμοί, που με σοφία ο Θεός έχει τοποθετήσει μέσα στον νου του ανθρώπου και που στην δικιά μου περίπτωση, δεν είχε χρειαστεί να λειτουργήσουν ποτέ, τίθενται ξαφνικά σε κίνηση. Η μηχανή υπήρχε. Και μάλιστα ολοκαίνουρια. Και καλολαδωμένη. Αλλά το ρεζερβουάρ της ήταν άδειο. Κάποιος έριξε μέσα στο τεπόζιτο της μηχανής λίγα καύσιμα. Οχι πολλά. Ελάχιστα. Κάποιες σταγόνες. Και γύρισε και τον διακόπτη, τη μίζα. Κάποιος.....

Αρχίζουν οι σκέψεις. Οι εσωτερικοί διάλογοι. Οι ερωταποκρίσεις. 
Τι συνέβη; Εγινε αυτό; Εγινε το άλλο; Τι άραγε;

Πρώτη φορά, ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ, ο αφελής νεαρός αναρωτιέται αν τάχα αυτό που συνέβη, υπάρχει μια περίπτωση στο εκατομμύριο, να οφείλεται σε παράγοντες που δεν έχουν καμιά σχέση με τα μαθηματικά, την φυσική ή την θεωρία των πιθανοτήτων.

Και μόνο μια φευγαλέα σκέψη να κάνει κανείς προς αυτή την κατεύθυνση, έστω και μία, τότε δεν πρόκειται για βήμα, ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΑΛΜΑ, πρόκειται για μια αλληλουχία λογισμών, που η κατάληξή τους, είναι δυνατόν να οδηγήσει σε κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που ως τώρα πίστευε.

Περπατήσαμε και φτάσαμε στην Καρακάλλου. Ήταν πολύ κοντά, ούτε μισή ώρα.

Την διαδρομή δεν την πρόσεξα καθόλου.

Συνεχώς σκεφτόμουν.

 

ΚΑΡΑΚΑΛΛΟΥ

Τελικά μου αρέσουν περισσότερο τα μικρά μοναστήρια. Ίσως εκεί όπου περιορίζεται το εύρος του δραστικού χώρου του σώματος, ίσως εκεί να ανοίγει χώρος για να φτερουγίσει πιο εύκολα η ψυχή, να πλαταίνει ο δρόμος για το πνεύμα να απεραντωθεί!

Στην εμπασιά της μονής και αριστερά, μια πηγή με κρυστάλλινο νερό, στον ίσκιο μιας καρυδιάς. Το νερό της, σχεδόν δεν πίνεται! Τόσο παγωμένο είναι!

Επιδιδόμαστε στην αγαπημένη μας συνήθεια. Καφέ και τσιγάρο! Και βέβαια κουβεντούλα.

Η κουβέντα χωρίζεται σε δυό, ας τις πούμε, ενότητες.

Η πρώτη πνευματική, φιλοσοφική. Σαφέστατα επηρεασμένη από τα πρόσφατα γεγονότα. Συζητάμε για την γνώση και την πίστη. Άλλο να ξέρεις κάτι και άλλο να πιστεύεις κάτι. Κάθετί που αφορά την γνώση, αποδεικνύεται. Όπως επίσης αποδεικνύεται και το αντίθετό του.

Σε αντίθεση με την πίστη, που δεν αποδεικνύεται τίποτα. Για παράδειγμα, ποτέ δεν πρόκειται να αποδειχθεί ότι υπάρχει Θεός. Και βέβαια, απ την άλλη, ποτέ δεν θα αποδειχθεί και ότι δεν υπάρχει. Κανείς δεν λέει ¨ξέρω ότι υπάρχει", απλά θα πει "πιστεύω σ Αυτόν".

Η δεύτερη ενότητα της συζήτησης, πεζή μεν, αλλά και πρακτική. Πάμε για τέταρτη μέρα στο Όρος και ως τώρα δεν υπάρχει πουθενά δρόμος. Ούτε ηλεκτρικό ρεύμα. Ούτε τηλέφωνο. Στις Καρυές είχαμε δει μια ουρά προσκυνητών, να περιμένει στο μοναδικό τηλέφωνο με μετρητή, στο μικρό κατάστημα του ΟΤΕ. Οι μανάδες μας θα ανησυχούν για τους κανακάρηδες!

Ακόμα δεν υπάρχουν καθρέφτες. Πως θα ξυριστούμε; Δεν υπάρχει η δυνατότητα ούτε να κάνουμε μπάνιο.

Ένα άλλο πρόβλημα, είναι τα κουνούπια που μας έχουν διαλύσει! Αυτά τα φιδάκια που ανάβουμε, πολύ λίγο τα ενοχλούν! Τρομερά κουνούπια! Απίστευτη ράτσα εντόμων ευδοκιμεί στο Άγιο Όρος! Ίσως λόγω του ελάχιστου αριθμού των κατοικούντων εδώ, να είναι πολύ πεινασμένα, μόλις απαντήσουν άνθρωπο, τον ρημάζουν στο τσίμπημα!

Βαριά η καλογερική, λέει αστεϊζόμενος ένας μας. Πράγματι, πολύ βαριά. Ασήκωτη!

Τίθεται για πρώτη φορά το θέμα να φύγουμε απ το Όρος.

Δεν θέλουμε όμως να φύγουμε! Αυτός ο παράξενος τόπος, που ήρθαμε απλά να τον κάνουμε χάζι, έχει κάτι γοητευτικά χαλαρωτικό από τη μια, μια ένταση που σε ξεσηκώνει απ την άλλη.

Ένα άλλος λόγος που αποτρέπει τις σκέψεις της φυγής απ το Άγιο Όρος, είναι μια νέα πρόκληση που έχουμε μπροστά μας.

Το μονοπάτι για τη Λαύρα!

Και τι δεν λένε γι αυτό! Δύσκολο, μακρύ, ανεβαίνει ψηλά στον αυχένα του Άθωνα και ξανακατεβαίνει. Σε κάποια σημεία σε μπερδεύει. Κάπου ίσως νάχει κλείσει κιόλας απ τη βλάστηση.

Είμαστε νέοι και με αρκετή ενέργεια μέσα μας, για να αφήσουμε αυτή την πρόκληση να πέσει κάτω! Αύριο θα πάμε στη Λαύρα! Απ το μονοπάτι! Μας λένε ότι αν ο καιρός είναι καλός θα περάσει το καΐκι απ τον αρσανά, να περιμένουμε να δούμε τον καιρό και βλέπουμε.

Όχι! Θα φύγουμε τα ξημερώματα απ το μονοπάτι, έρθει δεν έρθει καΐκι, δεν μας νοιάζει!

Όλα κύλησαν ήσυχα στην πανέμορφη Καρακάλλου. Στον εσπερινό, στην τράπεζα. Η γλυκιά κούραση και η αυριανή προσμονή, μας έστειλαν για ύπνο, σχεδόν με τη δύση.

Ξημερώματα, μόλις άνοιξε η πύλη, φύγαμε. Δεν πήγαμε στην ακολουθία, ούτε στην τράπεζα. Θέλαμε να κερδίσουμε όσο περισσότερο χρόνο γινόταν, προτού σηκωθεί ο ήλιος. Οι μέρες ήταν ζεστές, καύσωνας επικρατούσε.

Μετά από πολλές ώρες φτάσαμε στη Λαύρα. Εχοντες βιώσει εμπειρία απερίγραπτη, ασύλληπτη!

Ήταν πράγματι εκπληκτική η πεζοπορία μας στο μαγικό εκείνο μονοπάτι! Ξεκινώντας και περπατώντας για αρκετή ώρα παράλληλα με την ακτογραμμή, αλλά σε αρκετό ύψος απ αυτήν, έφτανες κάποτε στο αγίασμα του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου.

Εκεί ξαπόσταινες για ένα ικανό χρονικό διάστημα. Στη συνέχεια, το μονοπάτι είχε αρκετές αυξομειώσεις στην κλίση του, διαβαίνοντας λαγκάδια και ρέματα. Πολλές φορές συναντούσες νερά τρεχούμενα, κάποιων των οποίων, ο όγκος ήταν μεγάλος. Χείμαρροι, μικρά ποταμάκια, κατέβαιναν απ τα φαράγγια του Αθωνα. Ο παράδεισος επί της γης!

Σε μια περίπτωση ο όγκος του νερού ήταν αρκετά μεγάλος, τόσο όσο θα μπορούσες να κολυμπήσεις κιόλας! Αν βέβαια άντεχες σε συνθήκες Σιβηρίας! 
Η υδάτινη θερμοκρασία ήταν τόσο χαμηλή, που τα πόδια αμέσως μούδιαζαν όταν τολμούσες να τα βυθίσεις μέσα. Βόρειος Πόλος! Η μάλλον καλύτερα Νότιος Αθως!

Σε κάποια σημεία, σε κάποιες διχάλες και σταυροδρόμια, το λιγότερο εμφανές, το λιγότερο βατό και λιγότερο προσιτό τμήμα του μονοπατιού, ήταν τελικά το σωστό, αυτό που έπρεπε να ακολουθηθεί. Πώς να το συμπεράνεις όμως αυτό, πώς να το ξέρεις? Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, συνηθίζαμε να στέλνουμε έναν μας μπροστά, ο οποίος σαν ιχνηλάτης τρόπον τινά, έκανε μια πρόχειρη αναγνώριση και φώναζε από κάποια απόσταση "είναι οκ, ελάτε", ή επέστρεφε, έχοντας χωθεί προηγουμένως σε πυκνή βλάστηση, ή μην βρίσκοντας κάποια σαφή συνέχεια του δρόμου.

Ήταν ομολογουμένως κουραστική, εξαντλητική και μακρά η πορεία προς τη Λαύρα. Ξεθεωθήκαμε! Αλλά φτάσαμε!

Όταν φανερώθηκε μπροστά μας το επιβλητικό, το μέγιστο του Όρους λαμπρό οικοδόμημα της μονής, ένα "Δόξα Σοι ο Θεός" ήρθε στα χείλη! Κι ας μην γνώριζε και πολλά ο νους, τότε, για την Δόξα αυτή.

Στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής, πολύ κοντά στη μονή, συναντήσαμε έναν μοναχό.

Ευλογείτε!

Ο Κύριος! Από που έρχεστε;

Από Καρακάλλου.

Μπράβο! Χαρά στο κουράγιο σας!

Ανοίγω μια παρένθεση

Μεγάλη τιμή και ευλογία αποτελεί για μας, το ότι μας αξίωσε ο Θεός να διαβούμε εκείνο το μονοπάτι. Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που θα το κάναμε αυτό.

Και αυτό διότι εκείνο το μονοπάτι, που το περπάτησαν Άγιοι, αυτοκράτορες, που και ο ίδιος ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης, στον ίσκιο του βαδίζοντας θαυματούργησε με την βοήθεια της Θεοτόκου και χτυπώντας με το ραβδί του τον βράχο, ξεπήδησε το Αγίασμα, εκείνο το μονοπάτι, που με τα ίδια τα χέρια τους το φτιάξανε οι καλόγεροι της παλιάς εποχής, χύνοντας ποταμούς ιδρώτα και που -πόσες φορές άραγε;- λέγοντας την ευχή, κουβαλούσαν τις πέτρες των καλντεριμιών του και των όμορφων μικρών γεφυριών του, εκείνο το ίδιο μονοπάτι που απ την ίδρυση της Μ. Λαύρας το 963, χάραζε διακριτικά και ωραία την νοτιοανατολική πλευρά του Αθωνα, εκείνο το μονοπάτι, επρόκειτο να αντικατασταθεί από έναν άχαρο χωματόδρομο, έναν πλατύ δρόμο, που μετέτρεψε σε κρανίου τόπο, ένα μεγάλο μέρος της περιοχής.

Το μεγαλύτερο μέρος του μονοπατιού αυτού, έμελλε να παραδοθεί, στην ανελέητη ισχύ των εκρήξεων της δυναμίτιδας. Έμελλε να παραδοθεί στα σιδερένια δόντια των φοβερών μηχανοκίνητων θηρίων, εκσκαφέων και μπουλντοζών. Τα άσπλαχνα ερπυστριοφόρα τέρατα, με τα ατσαλένια νύχια τους θα ξεθεμελίωναν τις αρχαίες πέτρες των καλντεριμιών. Θα γκρέμιζαν τα απείρου κάλλους χιλιόχρονα γεφυράκια. Θα αφάνιζαν μια για πάντα, από το πρόσωπο της γης, την ατραπό εκείνη που συνέδεε για αιώνες ολόκληρους, την απομακρυσμένη Αγία Μονή με τις Καρυές.

Είμαι βέβαιος, ότι από κάπου ψηλά απ το βουνό, ή πίσω απ τις φυλλωσιές της πλαγιάς, ο Κτήτορας της Λαύρας και ιδρυτής του Αγίου Όρους Αθανάσιος, θα παρακολουθούσε την ολοκλήρωση του έργου της πυρίτιδας και των μηχανημάτων. Ακούγοντας τις ανατριχιαστικές κλαγγές των μετάλλων και τους άγριους βρυχηθμούς των κινητήρων.

Ο δρόμος για την Λαύρα έπρεπε να γίνει, αυτό εννοείται. Η μονή είναι πολύ απομακρυσμένη, ενώ επικρατούσε και λειψανδρία τότε.

Αλλά όπως αργότερα εκφράστηκε και μάλιστα εκ μέρους και των ίδιων των μοναχών, έπρεπε να υπάρξει λίγη παραπάνω σπουδή και προσοχή στην μελέτη και στην χάραξη.

Έτσι ώστε το ωφέλιμο (δηλαδή ο δρόμος), να μην φθείρει ανεπανόρθωτα το τερπνό (το μονοπάτι).

Μήπως όμως αλήθεια αντιστρέφονται οι αποδέκτες των επιθέτων ωφέλιμο και τερπνό; Μήπως το τερπνό είναι ο δρόμος άραγε; Δεν ξέρω.

Αρκετά με την γκρίνια όμως. Στο κάτω κάτω είναι τόσο ανεξάντλητες οι ομορφιές του Ορους, που κι αν χάθηκε μία, δεν πειράζει. Δεν βαριέσαι, κατά το ελληνικότερον.

Σίγουρα πάντως δεν ευθύνονται γι αυτό, ούτε οι μοναχοί, ούτε το ίδιο το Αγιο Ορος.

Κλείνει η παρένθεση.

Ενας κόσμος ολόκληρος η Λαύρα. Σαν μεσαιωνικό ελληνικό χωριό. Με 3 μεγάλες εκκλησίες και πλήθος παρεκκλησίων. Με μια εντυπωσιακή τράπεζα πολλών αιώνων.

Δυό θεόρατα κυπαρίσσια έξω απ την πύλη του Καθολικού, φυτεμένα εδώ και χίλια χρόνια!

Στο αντικρινό δέντρο επάνω, ένα σύστημα περίεργων ξύλινων πλήκτρων, που πιέζονται από χέρια και πόδια ταυτόχρονα, συνδεδεμένα με διαφόρων μεγεθών και οξύτητας ήχου καμπανάκια, καλούν μοναχούς και προσκυνητές στα γεύματα και τις ακολουθίες.

Στο πρώτο πάτωμα, αριστερά ανεβαίνοντας τα σκαλάκια, το αρχονταρίκι. Ο πατήρ Βασίλειος, τόσο φιλόξενος και πρόσχαρος! Καφεδάκια, λουκούμι, ρακές, κρύο νερό.

Και πατρικές νουθεσίες.

Μας μιλάει για την εξομολόγηση με γλαφυρό και παραστατικό τρόπο.

Οι άνθρωποι από την φύση τους, είναι δεδομένο ότι θα υποπέσουν κάποιες φορές σε λάθη, σε αμαρτήματα.

Το ζήτημα είναι όταν πέφτει κάποιος, να μπορεί μετά να σηκωθεί. Να μην παραμένει πεσμένος. Αυτό γίνεται με την εξομολόγηση, με το ξαλάφρωμα της ψυχής από το βάρος.

"Να πέφτετε μεν, αλλά τσακ! Αμέσως να σηκώνεστε! Να μην μένετε κάτω!", μας έλεγε χαμογελώντας, ωσάν να γνωριζόμασταν χρόνια!

Το απογευματάκι πήγαμε κοντινούς περιπάτους.

Προς τα δυτικά της μονής, στον δρόμο προς Αγία Άννα, υπήρχαν πολλές καλύβες. Στον κήπο μιας απ αυτές, ένας ηλικιωμένος μοναχός, σκάλιζε το χώμα.

Μόλις μας είδε, μας κάλεσε.

Μας ρώτησε από που είμαστε, πως μας λένε, με τι ασχολούμαστε. Το όνομά του είτε δεν το ρωτήσαμε, είτε δεν το θυμάμαι. Μας έδωσε ένα δωράκι, κάτι μικρές χάρτινες εικονίτσες.

Μετά μας ρώτησε αν διαβάζουμε καθόλου πνευματικά βιβλία. Η απάντηση δεν μπορούσε παρά να είναι η αλήθεια. Όχι!

Είπε τότε: Θα δώσω αυτό το βιβλίο σε όποιον από σας κάνει τον κόπο να το διαβάσει. (Νομίζω ήταν η Καινή Διαθήκη).

Όπως είναι φυσικό, αρνηθήκαμε ευγενικά, λέγοντας ότι το πιθανότερο είναι να μην το κάνουμε, δεν θα μπορούσε κανείς να υποσχεθεί ότι θα το διαβάσει.

Λέει τότε: Ας το πάρει κάποιος με την προϋπόθεση ότι θα διαβάζει που και που, μία μόνο παράγραφο.

Μα και πάλι φαινόταν, αμφίβολη εξ ημών η τήρηση της δέσμευσης. 
Ο γέροντας απτόητος, το δίνει σε έναν μας λέγοντας: Πάρτο εσύ και μια φορά την ημέρα, απλά να το ανοίγεις και χωρίς να διαβάσεις τίποτα, να το ξανακλείνεις αμέσως, αυτό είναι αρκετό.

Είναι πραγματικά απίστευτο! Αλλά και πάλι δυστυχώς, με κατεβασμένο κεφάλι, ο εν λόγω φίλος, παραδέχτηκε ότι δεν μπορεί ούτε καν αυτό, να το θεωρήσει εφικτό από μέρους του!

Φύγαμε από την καλύβα του γέροντα, αφού μας ευλόγησε σταυρώνοντάς μας με τα δάχτυλά του. Χωρίς το βιβλίο, αλλά με πολλές σκέψεις και ερωτήματα του ενός στον άλλον και του καθενός προς τον εαυτό του.

Ξημέρωσε το άλλο πρωί.

Τίθεται το θέμα να μείνουμε και δεύτερη μέρα στη Λαύρα. Για δύο λόγους. Ο πρώτος ότι το βράδυ έχει αγρυπνία, θα έρθει πολύς κόσμος επί τούτου. Ο άλλος λόγος, ότι το αυριανό καραβάκι που θα έρθει στον αρσανά, θα κάνει τον περίπλου του Άθωνα, θα καβατζάρει Ακραθω και Νυμφαίο και θα δέσει για διανυκτέρευση στον αρσανά της Σκήτης της Αγίας Αννης.

Όλα μάς πηγαίνουν αίσια! Εκεί που λέμε, ωραία ήταν, μια χαρά, ας φύγουμε τώρα απ το Ορος, όλο εμφανίζονται σειρές ευχάριστων συμπτώσεων, ιδιαίτερων και ενδιαφερουσών εκδοχών, οι οποίες κεντρίζουν ξανά το ενδιαφέρον, για μια ακόμα παράταση της παραμονής μας στον Αθω!

Θα μείνουμε λοιπόν και σήμερα! Ενημερώνουμε σχετικά τον αρχοντάρη.

Ξεκούραστοι και ευδιάθετοι περπατούμε έξω από την μονή. Καθόμαστε στο γοητευτικό κιόσκι δίπλα στην πύλη, έχει δροσούλα, αύρα πελαγίσια. Τσιγάρα το ένα πάνω στο άλλο και καφές. Η ομορφότερη καφετέρια σε ολόκληρο τον κόσμο, λέει κάποιος προσκυνητής, που κάθεται κι αυτός εκεί!

Ενας καλόγερος έρχεται και μας ρωτά αν μπορούμε να βοηθήσουμε σε κάτι. Αυτονόητο είναι να δεχτούμε!

Αυτή τη φορά η δουλειά είναι σκληρούτσικη. Δυτικά της μονής, υπάρχουν σε παράταξη πολλές σειρές ντοματιές. Πρέπει να μαζέψουμε ντομάτες.

Παίρνουμε τελάρα και κοφίνια και σκυφτοί ξεκινάμε αράδα αράδα, να αλαφρώνουμε τα φυτά απ το βάρος τους και όταν γεμίζει ένα ένα τελάρο, το μεταφέρουμε σε συγκεκριμένο σημείο. Κάθε γεμάτο τελάρο θάναι πάνω κάτω 25-30 κιλά. Μούσκεμα στον ιδρώτα, κάτω απ το λιοπύρι του Ιουνίου, φορώντας στο κεφάλι κάτι ψαθάκια που μας δώσανε, τελειώνουμε τη δουλειά μετά από κανά δύωρο. Βαρειά η καλογερική! Βαρειααααά!

Πέρασε η ώρα.

Αργά αργά μπαίνουμε στο καθολικό για την αγρυπνία. Σκοτάδι. Σιγή. Ακούγεται μέσα στην ησυχία χαρακτηριστικά, το σύρσιμο των ποδιών των μοναχών και των αρκετών προσκυνητών που έχουν συρρεύσει για τη γιορτή, καθώς και ο λεπτός και μυστηριακός ήχος του θροΐσματος των ράσσων των καλογέρων.

Στο φως ενός και μόνο κεριού αρχίζει η αγρυπνία.

Κάτι, που όποια και αν είναι η ιδιοσυγκρασία του καθενός, δεν υπάρχει περίπτωση να μην τον αγγίξει, είναι το τελετουργικό. Η ακολουθία αρχίζει στο σκοτάδι, μετά με ένα μόνο κερί, μετά με περισσότερα, ακολουθεί η αφή ενός καντηλιού, δύο, τριών, κι άλλων κεριών κι άλλων καντηλιών.

Στα μισά της λειτουργείας έχουμε την πλήρη σχεδόν φωταψία του ναού. Μετά αρχίζει πάλι η αντίστροφη πορεία. Ενα ένα φως σβήνει, και το πέπλο του σκοταδιού, σιγά σιγά ξαναπέφτει στο καθολικό, με το πέρας της τελετουργίας.

Οσο για το μελωδικό μέρος, τι να πρωτοθαυμάσει κανείς! Οι φωνές απ τα ψαλτήρια, σαν αγγελικά αηδόνια του παραδείσου! Αν τα αυτιά του ανθρώπου αποκτούσαν ποτέ δικιά τους θέληση και αυτάρκεια, μπορώντας να αποκοπούν από το σώμα, θα περνούσαν ολόκληρη τη ζωή τους, μέσα σε κάποιον Αγιορείτικο ναό, όπου τελείται αγρυπνία!

Δεν άντεξα να παρακολουθήσω ολόκληρη την ακολουθία. Κόντεψε να με πάρει ο ύπνος στο στασίδι.

Ξημέρωσε πάλι.

Η πανηγυρική τράπεζα τελείωσε. Φάγαμε πεντανόστιμο ψάρι.

Κατεβαίνουμε στον αρσανά για να πάρουμε το καΐκι. Λίγο πριν τη θάλασσα ένας περίεργος πύργος από μπετόν, ξενίζει το μάτι. Δεν ταιριάζει καθόλου με την μορφολογία των κτισμάτων του Ορους.

Είναι παλιός πύργος μεν, αλλά προφανώς, για να μην καταρρεύσει το πάνω τμήμα του, υποχρεώθηκαν να μπαλώσουν την κατάσταση πρόχειρα. Απετέλεσε για κάποιο διάστημα, χώρο στέγασης στρατιωτικού σώματος, πού είχε παλιότερα έδρα την περιοχή.

Ηρθε το καΐκι, δυσκολεύεται τρομερά να μπει στο λιμανάκι, ίσα ίσα που χωράει, περνώντας σε απόσταση αναπνοής απ τα βράχια.

Ξεκινάμε, ανοιγόμαστε.

Να ο Ακραθως.

Λίγο πριν, ψηλά, το μοναστηριακού τύπου οικοδόμημα, της Ρουμάνικης Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου.

Να τα καλύβια της Βίγλας.

Φτάνουμε στον κάβο, πλησιάζουμε.

Το τοπίο έχει μια τραχύτητα, μιαν άγρια ομορφιά!

Τα πρώτα βράχια μοιάζουν με ξυράφια, καλά ακονισμένα απ τον άνεμο κι απ τα άγρια χτυπήματα των μανιασμένων κυμάτων. Ξεκινώντας απ τα απύθμενα βάθη, φτάνουν στην επιφάνεια και σαν κοφτερές λεπίδες, σηκώνονται σε μεγάλο ύψος πάνω απ το νερό.

Εδώ σ αυτές τις ίδιες ξέρες, 25 αιώνες πριν, κομματιάστηκε ο Περσικός στόλος! Ούτε ψύλλος στον κόρφο των Περσών ναυτών!

Θεόρατοι, απολύτως κάθετοι, γρανιτένιοι όγκοι, υψώνονται κατακόρυφα, εκατοντάδες μέτρα πάνω απ τα κεφάλια μας. Ψηλά, που και που διακρίνονται κάποια ασκηταριά, τα πιο πολλά ακατοίκητα.

Συνεχώς κοιτάζουμε προς τα πάνω, σε βαθμό που να σε πονά ο σβέρκος από την έκτασή του!

Κάποια στιγμή χωρίζουν λιγάκι τα βράχια, ένας μικρός όρμος, να τα Καυσοκαλύβια! Θαυμάσια εικόνα χωριού από το παρελθόν! 
Στα δρομάκια του ανάμεσα, διακρίνονται από μακρυά, κάποιες μαύρες φιγούρες μοναχών που περπατούν, ή που στέκονται αγναντεύοντας το καΐκι μας.

Να σε λίγο και τα Κατουνάκια πάνω απ τα βράχια, εκεί που σταματά η καθετότητα της πέτρας και σχηματίζεται ένα μικρό ίσιωμα.

Να και τα τρομερά Καρούλια! Επιφωνήματα έκπληξης και δέους στην θέα τους! Λαξευμένα στον βράχο σπιτάκια, σπηλιές κλεισμένες μπροστά για προστασία απ τα στοιχεία της φύσης, φρικτά παραπήγματα -στοιχειώδης έννοια καταλύματος, για ανθρώπους που έχουν ξεπεράσει εντελώς την ανάγκη φροντίδας του σώματος- σιδερόσκαλες και σκοινιά ανάμεσα στα βράχια και στα φοβερής και απόκοσμης όψης, πρόχειρα ανθρώπινα κατασκευάσματα!

Τι θέληση αλήθεια και τι πίστη, χρειάζεται κανείς, για να ζει εδώ!

Πλησιάζουμε, να και η Αγία Αννα.

Πολύ μεγάλη Σκήτη!

Τεράστια η απόσταση και η διαφορά ύψους, ανάμεσα στο χαμηλότερο και στο πιο ψηλό κελλί!

Αποβίβαση.

Κοιτάζω επάνω.

Γολγοθάς! Πώς θ ανέβουμε εκεί πάνω;

Είναι και καταμεσήμερο!

Βάζω ως ορόσημο ένα πορφυρού χρώματος κτίσμα, εκεί είναι το Κυριακό της Σκήτης, εκεί θα μείνουμε.

Αρχίζει η ανάβαση.

 

ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ - Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΝΘΙΜΟΣ

Ενας παράγοντας, ο οποίος δυσκολεύει πολύ την πεζοπορία, κατά την διάρκεια ανηφορικής διαδρομής, είναι η άμεση οπτική επαφή με το σημείο στο οποίο καταλήγει η διαδρομή αυτή. Κάθε τόσο σηκώνεις κατάκοπος τα μάτια, ελπίζοντας ότι πλησιάζεις στο τέρμα, αλλά με απογοήτευση διαπιστώνεις ότι βρίσκεσαι περίπου στο ίδιο σημείο. Κάτι σαν οπτική απάτη!

Ετσι και τώρα, ανεβαίνοντας μέσα στη ζέστη, κοιτάζουμε κάθε τόσο, προς τα πάνω, αλλά εκείνο το κόκκινο κτίσμα παραμένει, θαρρείς, στην ίδια απόσταση. Μοιάζουν σαν να μας κοιτάζουν με ειρωνεία οι πορφυροί εξώστες του, σαν να μας λένε: " Δεν θα φτάσετε ποτέ!"

Πλήθος μουλάρια ανεβοκατεβαίνει στη Σκήτη. 
Το καΐκι απ τη Δάφνη, είχε αράξει στην αποβάθρα, λίγο πριν φτάσει το δικό μας πλοιάριο. Και ξεφόρτωσε ένα σωρό προμήθειες. Τις προμήθειες αυτές ανέβαζαν τώρα τα μουλάρια στον ανήφορο.

Κιβώτια, φιάλες υγραερίου, τσουβάλια με όσπρια κι αλεύρι.

Τα συμπαθέστατα τετράποδα κατέβαιναν χωρίς φορτίο, αλλά ανέβαιναν σηκώνοντας βάρος μεγάλο. Σίγουρα, τα δυστυχή ζώα, θα προτιμούσαν την αντίθετη εκδοχή. Να κατέβαιναν δηλαδή φορτωμένα και να ανέβαιναν ξεφόρτωτα. Για κακή τους όμως τύχη, αυτή είναι η φύση, ο χαρακτήρας κι η γεωγραφία του τόπου, όπου τους έλαχε να ζουν. Εύκολος κατήφορος κι εξαιρετικά επίπονος ανήφορος.

Μήπως τάχα και των ανθρώπων η ζωή, κάπως έτσι δεν μοιάζει;

Κάθε φορά που συναντούσες τις πομπές των μουλαριών, έπρεπε να βγεις ελαφρώς από το δρόμο, είτε σκαρφαλώνοντας λιγάκι προς την άκρη της πλαγιάς, είτε γλυστρώντας με ζυγισμένα και προσεκτικά βήματα, προς την πλευρά του γκρεμού.

Κάπως έτσι γίνεται και τώρα. Μια αράδα ζώα κατεβαίνει. Θάναι 4-5, τόνα πίσω απ το άλλο, δεμένα μεταξύ τους με ένα σχοινί. Ενας μοναχός τα συνοδεύει, πεζός. Βγαίνουμε απ το δρόμο.

Ευλογείτε! Λέμε στον μοναχό.

Ο Κύριος! Μας απαντά, χαμογελαστός!

Είναι απ αυτούς τους καλογέρους, που η ηλικία τους είναι εντελώς αδιόρατη! Θα τον έκανες από 40 μέχρι 60 χρονών, μπορεί και λίγο παραπάνω! Πάντως κι αυτός έμοιαζε με μικρό παιδί! Μικρό παιδί με μαύρα ρούχα και άσπρη γενειάδα.

Ξεγελώντας με κάποιο τρόπο το κοκκινωπό κτήριο που μας ειρωνευόταν, φτάνουμε τελικά στην αυλή του Κυριακού της Σκήτης.

Μουσκίδι στον ιδρώτα και με 150 καρδιακούς παλμούς, σωριαζόμαστε σ ένα παγκάκι, κάτω από έναν ίσκιο.

Ησυχία. Φαίνεται σαν κανείς να μην μας έχει αντιληφθεί. Περιεργάζομαι τον χώρο. Πόσο αλλιώς είναι εδώ! Πόσο διαφορετικά απ το περιβάλλον των μοναστηριών, πούχουμε ως τα τώρα επισκεφθεί! Αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι στο λιακωτό ενός χωριάτικου σπιτιού! Μα βέβαια! Οντως, βρισκόμαστε στο λιακωτό ενός σπιτιού, σε κάποιο χωριό! Με τη μόνη διαφορά, ότι οι κάτοικοι αυτού του χωριού, είναι όλοι τους καλόγεροι!

Πόσες πρωτόγνωρες, πόσες περίεργες και όμορφες εκπλήξεις, μας περιμένουν άραγε ακόμα, σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο?

Σε λίγο, ένας από τους κατοίκους του χωριού που αναφέρθηκε, μας φέρνει τον δίσκο με το κέρασμα και αργότερα μας οδηγεί στο μοναδικό δωμάτιο του ξενώνα.

Πιο απλή μορφή ξενώνα δεν θα μπορούσε να υπάρξει! Ενα σκοτεινό δωμάτιο, με 7-8 κρεβάτια σε παράταξη και τίποτα άλλο! Ούτε ένα ντουλάπι, ούτε μία καρέκλα!

Μια χαρά είναι! Τίποτα άλλο δεν μας χρειάζεται!

Ξαπλώνουμε για ολιγόωρη ξεκούραση.

Νωρίς το απόγευμα, στην αυλή συναντούμε άλλους δύο προσκυνητές. Καθόμαστε μαζί τους. Συζητήσαμε λιγάκι μαζί τους. Μας λένε ότι ήρθαν να δουν τον γέροντα, τον πατέρα Ανθιμο. Οπου νάναι θα έρθει.

Πράγματι, σε 5-10 λεπτά, από ένα χαγιάτι στο πλάι, ανεβαίνοντας δυό τρία σκαλάκια, εμφανίζεται μιά βιβλική μορφή. Η έκφρασή του, είναι αυστηρή και επιβλητική. Βλέποντάς τον, σούρχονται στο μυαλό, εικόνες από πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Αβραάμ, ο Ααρών, ο Μωυσής.

Ευλογείτε γέροντα!

Ο Κύριος!

Σηκωνόμαστε όρθιοι,

Καθήστε παιδιά. Μην σηκώνεστε, μας λέει.

Είναι εμφανές, ότι οι άλλοι δύο φίλοι, γνωρίζονται με τον γέροντα. Κάθονται μαζί του, σε μια απόσταση δύο περίπου μέτρων από εμάς και συζητούν χαμηλόφωνα. Οι εκδηλώσεις των 2 λαϊκών προς τον πατέρα Ανθιμο είναι γεμάτες απεριόριστο θαυμασμό και σεβασμό. Του ασπάζονται το χέρι πολλές φορές και κρέμονται απ τα χείλη του, καθώς τους μιλά.

Αισθανόμαστε λιγάκι παρείσακτοι. Και πέρα απ αυτό, θέλουμε και να καπνίσουμε. Αφήνουμε τους 3 συζητητές και σηκωνόμαστε.

Βγαίνουμε απ την αυλή και κατηφορίζουμε λίγο το μονοπάτι που είχαμε ανέβει το μεσημέρι. Ιδανικό σημείο για τσιγάρο!

Να πάλι ο ίδιος μοναχός που συνόδευε τα μουλάρια. Αυτή τη φορά έφιππος σε ένα απ αυτά.

Ευλογείτε. - Ο Κύριος! Αυτή η καταπληκτική προσφώνηση, που ξεκίνησε σαν ένα αφελές παιχνιδάκι, έχει γίνει μια πάρα πολύ γλυκειά ρουτίνα! Τι ωραίο που είναι, κάθε φορά που βλέπεις κάποιον να έρχεται προς το μέρος σου, να σου προξενεί τόση χαρά, απλά και μόνο το γεγονός ότι πρόκειται να ανταλλαγεί μεταξύ σας, αυτός ο τόσο θαυμάσιος χαιρετισμός!

Επιστρέφουμε στην αυλίτσα. Να και πάλι ο γέροντας. Μόνος τώρα.

Ευλογείτε. - Ο Κύριος.

Ο π. Ανθιμος μας κοιτάζει στα μάτια με το γνώριμο αυστηρό ύφος του. Με μια ματιά ήρεμη μεν, αλλά κοφτερή σαν σπαθί. Και μπαίνει κατευθείαν στο θέμα. 
Εσείς παιδιά, τι ακριβώς ήρθατε να κάνετε εδώ στο Αγιον Ορος; 
!!!!!!!!!!

Αμάν!

Τι καταπέλτης είναι τώρα αυτή η ερώτηση;

Κανείς μέχρι τώρα δεν μας ρώτησε κάτι τέτοιο!

Πώς να απαντήσεις; Και τι να πεις;

Λίγα δευτερόλεπτα αμηχανίας περνούν.....

(Ωστε ο γέροντας λοιπόν, τα είχε καταλάβει όλα! Ισως απ την εμφάνισή μας, ίσως απ την φυσική μας συστολή λόγω της άγνοιας, ίσως απ τα κατεβασμένα μας βλέμματα. Ηξερε τι μυαλά κουβαλάμε μέσα στο κεφάλι μας. Με κάποιον περίεργο τρόπο, ήξερε τα πάντα!)

Τι να του πεις τώρα του γέροντα; Ψέμματα; Αυτό δεν γίνεται! Την απόλυτη αλήθεια μήπως; Δηλαδή να του πούμε ότι ήρθαμε στον Αθω από περιέργεια, ή για να δούμε πως είναι εδώ τα πράγματα; Ούτε κι αυτό λέγεται.

Μέσα στην αμηχανία, μούρχεται στο μυαλό κάτι και χωρίς πολλή σκέψη το αφήνω να ακουστεί:

Ψαχνόμαστε πάτερ.....

Δαγκώθηκα μόλις το είπα. Το μετάνιωσα.

Αυτή η έκφραση δεν είχε αυτή την απλή έννοια, όπως ακούγεται αυτή την στιγμή.

Ηταν μια έκφραση με κάποιον υπαινιγμό αμφισβήτησης. Ηταν λιγάκι επαναστατική. Εκφραση ευρύτατα διαδεδομένη στους περίγυρούς μας, ως νέων. Την χρησιμοποιούσε η γενιά της εποχής, οι ανήσυχοι φοιτητές, οι σπουδαστικές νεολαίες.

Και αυτή την έκφραση, την είχα εκστομίσει στον γέροντα! 
Με τα μάτια καρφωμένα στο πάτωμα, περιμένουμε στωικά την καταιγίδα να ξεσπάσει,από μέρους του.

Κάτι τέτοιο όμως, δεν συμβαίνει!

Χωρίς να χαθεί κάτι απ την αυστηρότητα της ματιάς του, ο γέροντας λέει: 
Ωστε ψαχνόσαστε. Μάλιστα. Απ τις καλές κουβέντες που έχω ακούσει είναι αυτή! Να ψαχνόσαστε, να ψαχνόσαστε. Καλό είναι αυτό! Και αν εκεί που ψάχνετε, βρείτε πουθενά και το Ευαγγέλιο, ανοίξτε το. Διαβάστε το! Εντάξει παιδιά? Για να μην πάει και χαμένος τόσος κόπος, τόσο ψάξιμο!

Εντάξει γέροντα!

Ξεκινάει να φύγει. Τον ασπαζόμαστε. Οπως του φιλώ το χέρι, αισθάνομαι το άλλο χέρι του, να μου ακουμπάει ελαφρώς τα μαλλιά.

Την ευλογία σας! λέμε.

Του Κυρίου, του Κυρίου.....

Κοιτάζω τον γέροντα όπως απομακρύνεται, βλέπω την πλάτη του όπως φεύγει με πολύ αργά βήματα.

Δεν θα ξαναέβλεπα ποτέ τον π. Ανθιμο. Την επόμενη φορά που θα πήγαινα στην Αγία Αννα, θα αντίκρυζα στο μικρό κοιμητήριο της Σκήτης, έναν απέριττο ξύλινο σταυρό με το όνομά του.

Σκεφτόμουν αργότερα, ότι ο γέροντας, με εκείνα τα λόγια του, κατά το κοινώς λεγόμενον, μας έκανε σκόνη! Μας συνέτριψε! Αλλά αυτό το έκανε, χωρίς να μας ελέγξει και τόσο, χωρίς να μας θίξει, χωρίς να μας προσβάλλει.

Και απ την άλλη σκέφτομαι, ότι αυτό που με φόβο, εκστόμισα τότε προς αυτόν, ήταν τελικά ολόκληρη, πλήρης η αλήθεια, για τον λόγο που ήμασταν στο Ορος.

Μπορεί να την είπα κατά λάθος, αλλά ήταν η αλήθεια.

Αρκετή ώρα μετά από την σύντομη αλλά συγκλονιστική συνάντηση με τον γέροντα, ένας μοναχός μας ξεναγεί στο Κυριακό. Μπαίνουμε στον σχεδόν κατασκότεινο, ναό. Μας δείχνει την θαυματουργή εικόνα της Αγίας Αννης. Μας λέει ότι έχει πολλές φορές βοηθήσει άκληρα ζευγάρια να αποκτήσουν παιδί.

Στη συνέχεια μας καλεί να προσκυνήσουμε το Αγιο Λείψανο, του κάτω άκρου της Αγίας. Και αμέσως μετά μας παρατηρεί αρκετά έντονα!

Δεν φιλάμε, μας λέει την λειψανοθήκη! Ενα κομμάτι σίδερο είναι αυτή, δεν είναι απολύτως τίποτα! Ασπαζόμαστε το ίδιο το Αγιο Λείψανο! Και σκύψτε και λιγάκι! Ταπεινωθείτε λιγάκι!

Χωρίς δεύτερη κουβέντα, συμμορφωνόμαστε με τα λόγια του μοναχού και ασπαζόμαστε με ταπείνωση, το ίδιο το Αγιο Λείψανο, που ξεπροβάλλει από μια οπή της λειψανοθήκης.

Ανοίγει εδώ μία παρένθεση

Δεν έχω συστήσει ακόμη την παρέα των τριών μας, σ εκείνο το πρώτο ταξίδι στο Ορος.

Ημουν εγώ, ένας έτερος συνονόματός μου Παναγιώτης και ο Νίκος. Με τον Παναγιώτη ξαναπήγαμε έκτοτε, άλλες δύο φορές στο Ορος, ενώ με τον Νίκο, με κάποιες εξαιρέσεις, συνεχίζουμε να πηγαίνουμε ανελλιπώς ως τα σήμερα.

Μια και μίλησα για το προσκύνημα στην Αγια Αννα, να πω και τούτο:

Καμμιά 20ετία μετά από τότε, ο Νίκος, θα ξαναγονάτιζε μπροστά στην εικόνα και στο Αγιο εκείνο Λείψανο. Απολύτως οικειοθελώς αυτή τη φορά. Και χωρίς υποδείξεις και νουθεσίες, περί του τρόπου και της αναγκαίας ταπεινότητας. Και θα έπαιρνε και λαδάκι απ το καντήλι της Αγίας.

Μετά από αρκετές ταλαιπωρίες και παρά την βοήθεια των επιστημόνων και ιατρών, δεν είχαν καταφέρει με την σύζυγό του να αποκτήσουν παιδί.

Γύρω στο ένα έτος αργότερα, θα αποκτούσαν.

Ούτε κι αυτό όμως, ενδεχομένως, ήταν κάποιο θαυματουργικό γεγονός.

Εξάλλου, όπως προελέχθη, βοήθησαν εκ νέου, η επιστήμη, οι γιατροί, κάποιες μικροεπεμβάσεις, πλήθος φαρμάκων. Οι επιστήμονες, απ την πλευρά τους, απέδειξαν τα πάντα.

Τα έχουμε ξαναπεί όλα αυτά όμως. Αλλο γνώση, άλλο πίστη.

Κλείνει η παρένθεση

Η γεμάτη, πλήρης, μεστή εκείνη μέρα, τελείωσε.

Με τον εσπερινό και την Τράπεζα.

Μόνοι οι τρεις μας, σε ένα δωμάτιο, φάγαμε για πρώτη φορά στη ζωή μας, ένα νοστιμότατο φακόρυζο. Ούτε είχα διανοηθεί ποτέ, ότι θα μπορούσε να υπάρξει αυτός ο περίεργος συνδυασμός τροφών, φακής και ρυζιού!

Την επομένη ξυπνήσαμε πολύ νωρίς. Αισθανόμασταν υποχρέωσή μας να πάμε στην εκκλησία, σχεδόν απ την αρχή της ακολουθίας. Δεν μας επέβαλλε κανείς κάτι τέτοιο. Αλλά το ύφος και η αυστηρότητα του χώρου, σε έκαναν να αντιληφθείς από μόνος σου, ότι έτσι θα ήταν σωστό να γίνει.

Ένα μοναδικό θέαμα το οποίο παρακολουθήσαμε, ήταν, η σχεδόν ταυτόχρονη προσέλευση των στα γύρω κελλιά διαμενόντων μοναχών στο Κυριακό της Σκήτης για να παραστούν στην λειτουργεία. Θάταν φαίνεται Κυριακή ή κάποια γιορτή. Ημουν τόσο αδαής τότε, που τίποτα απ όλα αυτά δεν ήξερα.

Από πάνω, από κάτω, απ τα πλάγια, σε κάθε μονοπατάκι, σε ολόκληρη σχεδόν την πλαγιά, έβλεπες αναμμένα κεριά, φαναράκια ή φακούς, που κρατούσαν οι προσερχόμενοι στο Κυριακό, για να βλέπουν τον δρόμο, μέσα στο πηχτό σκοτάδι. Απ όλα, μα όλα τα κελλιά, έρχονταν, σιγά σιγά στο Κυριακό, τα φωτάκια, πλησίαζαν αργά αργά, μέσα στην ησυχία και στο απαλό αεράκι της νύχτας. Μια εξαίσια αδελφική σύναξη, μέσα σε μια ανείπωτα όμορφη μυσταγωγική ατμόσφαιρα. Τα λόγια, φτωχά, για να περιγράψουν την πανδαισία των μικρών λυχνιών, που κατέληγαν μία μία, στην αυλίτσα μας, δίπλα μας!

Η ακολουθία τελείωσε.

Παίρνουμε τον δρόμο για την μονή Αγίου Παύλου.

 

ΑΓΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ-ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ-ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ-ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΑ

Μείναμε από μία μέρα στην καθεμιά από τις 4 μονές.

Καθημερινά βαδίζαμε την μία με μιάμιση ώρα, της μεταξύ τους απόστασης. Οι διαδρομές δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλες σε απόσταση, αλλά όμως ήταν αρκετά κουραστικές. Και αυτό γιατί το μονοπάτι, ανεβοκατέβαινε διαρκώς, από την ρίζα του κάθε βράχου, σε μεγάλο ύψος πάνω σε αυτόν. Εμπαινε μέσα στον κάθε όρμο και κολπίσκο, κατά μήκος του αναγλύφου της ακτής. Ανέβαινε και κατέβαινε το κάθε μικρό ή μεγάλο φαράγγι, χαμήλωνε μέσα στις ισκιερές λαγκαδιές και σηκωνόταν πάλι στα ψηλά ακροβούνια, για να παρακάμψει τους πέτρινους όγκους, που φύτρωναν στα πλαϊνά αυτών των πανέμορφων κοιλωμάτων που έφτιαχνε η θάλασσα και που θα έλεγες ότι έμοιαζαν με μικρά φιόρδ.

Είχαμε πια εξοικειωθεί με τα Αγιορειτικά πράγματα. Αισθανόμασταν κάπως έμπειροι, χωρίς βέβαια να είμαστε. Κοντεύοντας όμως 10 μέρες στο Ορος, όταν συναντούσαμε κάποιον προσκυνητή, που κι αυτός είχε έρθει για πρώτη φορά, όλο και κάτι είχαμε να του πούμε, να τον συμβουλεύσουμε.

Και στα καθήκοντά μας, αρκετά τυπικοί και συνεπείς.

Δεν χάναμε τις ακολουθίες, τα γεύματα, τις ξεναγήσεις, τις συζητήσεις. 
Το μόνο στο οποίο, αυτές τις μέρες, δεν δείχναμε τον πρέποντα σεβασμό, ήταν το σύντομο απόδειπνο.

Ισως γιατί, τα ηλιοβασιλέματα της δυτικής ακτής του Αθωνα, ήταν τόσο μαγευτικά, τόσο μεγαλόπρεπα.!

Ειδικά εκείνο το λιόγερμα, που ατενίσαμε απ το μπαλκόνι του τελευταίου, του έβδομου ορόφου της Σιμωνόπετρας, κοιτώντας τους πλαϊνούς βράχους, το λιμανάκι του αρσανά της και στο βάθος την απέναντι χερσόνησο της Χαλκιδικής, κανείς Μιχαήλ Αγγελος και κανένας Πικάσσο ή Ντα Βίντσι, δεν θα ήταν δυνατόν να το ζωγραφίσει!

Θυμάμαι το καστρομονάστηρο του Αγίου Παύλου με τα ψηλά τείχη και τον επιβλητικό πύργο. Και με μια σειρά κληματαριές, στο δρομάκι που περπατά κανείς, πλησιάζοντας την πύλη του. Εκεί μπαίνοντας ο φίλος Παναγιώτης, είχε παρατηρηθεί από κάποιον μοναχό, διότι είχε ανά χείρας ένα ψηλό πεζοπορικό ραβδί, κάτι το οποίο δεν θεωρείται πρέπον, όπως μάθαμε.

Εκεί επίσης, κάποιος μοναχός μας είπε, ότι τον τελευταίο καιρό, είχαν γίνει κάποιες ζημιές από κουνάβια, των οποίων ο πληθυσμός παρουσίαζε αύξηση. 
Μια τρομερή έκπληξη, είναι αλήθεια, μας κατέλαβε, όταν μας έβγαλαν για προσκύνημα, τα Τίμια Δώρα των 3 μάγων, προς τον Χριστό.

Στην Διονυσίου εντύπωση μας έκαναν οι προφητικές και κάπως τρομακτικές τοιχογραφίες της αποκάλυψης. Η κατάνυξη στο όμορφο, αλλά λιγάκι κλειστοφοβικό Καθολικό, με την Παναγία του Ακαθίστου στο μικρό παρεκκλήσι του.

Ενα μικρό μπαλκονάκι, στο πιο ψηλό σημείο της μονής, πάνω απ το χάος, που καταλήγει στον θαλάσσιο βράχο, ήταν το σημείο που περάσαμε αρκετές ώρες, συζητώντας και ηρεμώντας.

Οι γραφικές καμάρες που σχηματίζουν οι κολώνες της νοτιοανατολικής πλευράς της Γρηγορίου. Τι φιλόξενοι οι μοναχοί εδώ! Οχι ότι αλλού δεν είναι βέβαια.

Είχαμε και μια πνευματική συζήτηση στην Γρηγορίου. Για την αγάπη που πρέπει να δείχνουμε στους συνανθρώπους μας. Στο πλαίσιο αυτής της συζήτησης, μάθαμε ότι η μονή, είχε ξεκινήσει μια προσπάθεια βοήθειας προς ανθρώπους εξαρτημένους από ναρκωτικές ουσίες.

Αυτό μας χαροποίησε ιδιαίτερα, λόγω του ότι, εξαιτίας της ηλικίας και των συναναστροφών μας, είχαμε στον περίγυρό μας δει με τα μάτια μας, διάφορους νέους που αντιμετώπιζαν τέτοια προβλήματα.

Στην Σιμωνόπετρα, το βράδυ, ο Νίκος αποφάσισε την άλλη μέρα, όταν θα φτάναμε στη Δάφνη, να φύγει για τον Βόλο. Θα πήγαινε να μείνει σε κάποιους γνωστούς και θα διεκπεραίωνε εκτός αυτού και τα αναγκαία για την μετάβασή μας στις Σποράδες. Εισιτήρια καραβιών, κλείσιμο δωματίων στα νησιά.

Εμείς θα μέναμε δυό μέρες ακόμα. Θέλαμε να πάμε οπωσδήποτε στο Ρώσικο, που τόσο μας είχε εντυπωσιάσει, όταν το είδαμε μπαίνοντας στο Ορος.

Το πρωί κατηφορίζουμε στον αρσανά, να πάρουμε το καΐκι για την Δάφνη.

Κατηφορίζουμε τον κακοτράχαλο κατήφορο.

Είναι εύκολη η κατηφόρα. Ούτε ιδρώτας, ούτε κούραση. Εχει όμως κάποιους κινδύνους. Τα βήματα πρέπει να είναι προσεκτικά.

Σε αντίθεση με την ανηφόρα, η οποία σε ξεθεώνει, αλλά είναι πολύ πιο ασφαλής. Αν για παράδειγμα, ανηφορίζοντας, σκοντάψεις και πέσεις, δεν έγινε και τίποτα. Απλά από μικρή απόσταση, θα ακουμπήσεις στο έδαφος.

Ενώ αν -ο μη γένοιτο-, γλυστρίσεις στον κατήφορο, τότε δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί. Ισως τραυματιστείς άσχημα! Μπορεί να φύγεις πέφτοντας, ολόκληρα μέτρα μακρυά και το χειρότερο, μπορεί και να κατρακυλήσεις σε κανέναν γκρεμό. Και δυστυχώς, οι άγριοι γκρεμοί και οι κοφτερές χαράδρες του Αγίου Ορους, δεν ενδείκνυνται καθόλου για κάτι τέτοιο. Αμα πέσεις πού νάβρεις σταματημό! Μόνο ο Θεός σε σώζει σε τέτοια περίπτωση!

Κατεβαίνουμε λοιπόν προσεκτικά.

Κάθε τόσο, γυρίζουμε και ρίχνουμε μια ματιά στο μοναστήρι που απομακρύνεται πίσω μας. Τι ανυπέρβλητο μεγαλείο εκπέμπει η θωριά της Σίμωνος Πέτρας! Πώς άραγε την χτίσανε αυτή την 7όροφη πολυκατοικία πάνω στον βράχο, εδώ και 700 χρόνια?

Κατηφορίζουμε χαρούμενοι και ευδιάθετοι!

Η Σιμωνόπετρα μας επεφύλαξε χθες και άλλη μια ευχάριστη έκπληξη! Μπάνια και ντουζιέρες! Με κρύο νερό βέβαια, αλλά ποιός νοιάζεται γι αυτό!

Τις 10 τελευταίες μέρες στο Ορος, η ατομική καθαριότητα, ήταν ιδιαιτέρως δύσκολη και κατ ανάγκην πρόχειρη. Ενώ τώρα επιτέλους, βγάλαμε από πάνω μας το χώμα, τον ιδρώτα και την σκόνη τόσων πεζοποριών!

Αστειευόμενοι σχολιάζουμε το χθεσινό ντους, γελώντας δυνατά και λέγοντας πως ελπίζουμε να μην βούλωσαν τα μοναστηριακά σιφώνια!

Ερχεται το καΐκι για την Δάφνη.

Αλήθεια, το ξεχάσαμε, χρειαζόμαστε κάποια λεφτά γι αυτό! Κάποια ελάχιστα κέρματα, κάποιες δραχμούλες! Τα πορτοφόλια μας βρίσκονται στους πάτους των αποσκευών, όντας αχρείαστα και αζήτητα! Ολο αυτό το διάστημα, έχουμε χάσει την έννοια και την αίσθηση του χρήματος, δεν έχουμε πληρώσει τίποτα πουθενά!

Το καραβάκι που έκανε τον περίπλου, μας πήρε δωρεάν, γιατί του είχαν τελειώσει τα αποκόμματα μισών-φοιτητικών εισιτηρίων.

Είναι εντυπωσιακή η διαπίστωση, ότι μπορείς να βρίσκεσαι τόσον καιρό στον Αθω, χωρίς να χρειάζεται να ξοδέψεις ούτε μία δραχμή!

Να η Δάφνη, το όμορφο και γραφικό χωριουδάκι. Την βλέπουμε για δεύτερη φορά. Αλλά τούτη τη φορά, μετά από τόσες μέρες περιήγησης σε μοναστήρια και σκήτες, μας φαίνεται σχεδόν σαν μεγαλούπολη.

Αρκετός κόσμος, κάποια μαγαζάκια. Και αυτοκίνητα! Αρκετά αυτοκίνητα και κάποια φορτηγά! Εχουμε να δούμε ή να ακούσουμε αυτοκίνητο, από τότε που μας άφησε το λεωφορείο στις Καρυές!

Αποχαιρετούμε τον Νίκο. Φεύγει για Ουρανούπολη. Εμείς θα μείνουμε λιγάκι, θα κάνουμε καμμιά βολτούλα στην Δάφνη και μετά θα ξεκινήσουμε τον αγαπημένο μας πια ποδαρόδρομο για το Ρώσικο.

Με μια χαρούμενη νότα, με κάποια συγκίνηση, αλλά και μια μικρή δόση χιούμορ βέβαια, αγκαλιαζόμαστε και αποχωριζόμαστε λέγοντας "Ευλογείτε - Ο Κύριος", όλοι μαζί ταυτόχρονα αισθανθήκαμε ,ότι έτσι θάπρεπε νάναι ο αποχαιρετισμός μας!

Περιδιαβήκαμε για λίγη ώρα την Δάφνη, ήπιαμε καφεδάκι και μπήκαμε και σ ένα μικρό κατάστημα. Εκεί αγόρασα ένα μικρό ξύλινο σταυρουδάκι που μπορούσες να το περάσεις στον λαιμό με πετονιά. (Το έχω ακόμα και σήμερα, έχει λιώσει το ξύλο του, έχει απομείνει σχεδόν το μισό).

ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ - ΡΩΣΙΚΟ

Οντως μεγαλειώδης μονή. Θαυμάσια. Περίλαμπρη. Αγέρωχη. Λαμπρή.

Αλλά έξω απ την ιδιοσυγκρασία μας.

Αλλες τεχνοτροπίες. 
Αλλες διακοσμήσεις.

Το Βυζαντινό στοιχείο απουσίαζε απ τις εκφράσεις των προσώπων των Αγίων στις εικόνες.

Πάρα πολύ χρυσάφι στα τέμπλα των εκκλησιών.

Φυσικά και θαυμάσαμε την μονή και ήταν τιμή μας η παρουσία μας εκεί. Και η φιλοξενία των Ρώσων μοναχών άψογη.

Ανεβήκαμε και στο περίφημο καμπαναριό και με δέος βρεθήκαμε κάτω απ αυτή την γιγαντιαία καμπάνα των 15 τόννων. Και μάλιστα παρατηρήσαμε ότι αυτός ο τεράστιος όγκος, κρεμόταν με χοντρές αλυσίδες, από δύο και μόνο μαδέρια, όχι και τόσο μεγάλων διαστάσεων. Πώς άντεχαν τέτοιο βάρος; Εκπληκτικό μας φάνηκε!

Ενα στοιχείο που μας ξένισε και αλήθεια είναι ότι δεν μας ενθουσίασε, ήταν το ότι το αρχονταρίκι και τα δωμάτια φιλοξενίας, ήταν έξω απ το μοναστήρι.

Πολύ μεγάλου αριθμού, θάλεγες εκατοντάδες, μικρά τρίκλινα κελλάκια, σε κάτι μεγάλους και μακρόστενους διαδρόμους, σε τρεις διαδοχικούς ορόφους, κάποιων κολοσσιαίων διαστάσεων κτηρίων, που ήταν τόσο διαφορετικά, από κάθε είδους κατασκευή, πούχαμε ως τα τώρα δει στο Ορος.

Η Ρώσικη λειτουργεία, πολύ αλλιώτικη, απ την Βυζαντινού χρώματος και ήχου γνώριμή μας. Και ελαφρώς μονότονη.

Θυμάμαι και το φαγητό στην Τράπεζα. Ρώσικο μπορς. Μια σούπα, σαν ζωμός, σκούρου κόκκινου χρώματος, μέσα στον οποίο αιωρούνταν ή επέπλεαν, κάποια κομματάκια διάφορων λαχανικών. Ευτυχώς που στο τραπέζι, υπήρχε άφθονη ποσότητα φρεσκοψημμένου, μαύρου, ζυμωτού, πεντανόστιμου ψωμιού!

Το βραδάκι στο κελλί μας, κουβεντιάζουμε, κάνουμε κάποιον απολογισμό της εμπειρίας μας στο Ορος.

Οι άνθρωποι εδώ, οι μοναχοί, ζουν έναν τελείως διαφορετικό τρόπο ζωής απ τον δικό μας. Εχουν έναν άλλο κώδικα. Αλλους νόμους.

Τους κώδικες όμως και τους νόμους τους, τους τηρούν. Αυστηρά. Οχι σαν κι εμάς, έξω.

Και όποιος από εμάς, θέλει νάρθει να ζήσει εδώ για λίγες μέρες, το μόνο πράγμα που πρέπει να κάνει, είναι να συμβιβαστεί λιγάκι με αυτούς τους νόμους και τους κώδικες. Τίποτα παραπάνω. Ισως μάλιστα, ούτε καν αυτό το ελάχιστο, να μην χρειάζεται να κάνει!

Και θα φιλοξενηθεί. Θα ΦΙΛΟΞΕΝΗΘΕΙ. Με όλη την σημασία της λέξης. Θα είναι δηλαδή ένας ξένος, ο οποίος θα θεωρηθεί φίλος. ΦΙΛΟΣ. Και θα αντιμετωπισθεί ως φίλος.

Οχι τυπικά φίλος.

Ουσιαστικά ΦΙΛΟΣ. Και αδελφός.

Κανείς δεν μας ενόχλησε. Κανείς δεν μας υποχρέωσε να κάνουμε κάτι.

Κανείς δεν μας συμπεριφέρθηκε άσχημα.

Και μάλιστα μας συμπεριφέρθηκαν με καλωσύνη, με αγάπη, με ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ.

Σαν να μας χρωστούσαν αυτοί αγάπη και ταπεινότητα. Ενώ κανονικά, θα έπρεπε να τους την χρωστάμε εμείς, που μας φιλοξένησαν και μας περιποιήθηκαν, σαν να ήμασταν τα αδέρφια τους.

Ισως αυτή η ταπεινότητα να είναι, που τους κάνει τους Αγιορείτες, ανεξάρτητα απ την ηλικία τους, να μοιάζουν με μικρά παιδιά. 
Είναι ώριμοι και έμπειροι και ενήλικοι και κάποιοι από αυτούς ΓΕΡΟΝΤΕΣ, στο μυαλό και στο πνεύμα.

Αλλά είναι όλοι τους, παιδιά στην καρδιά!

Ναι, μικρά παιδάκια είναι, με τρυφερές και ταπεινές καρδούλες, γεμάτες ΑΓΑΠΗ!

 

ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ

Την επομένη, βαδίσαμε στην Ξενοφώντος, για την τελευταία μας διανυκτέρευση.

Απολύτως τυπικοί πια, ακολουθήσαμε πλήρως, το πρόγραμμα της μονής.

Η μονή ήταν ήσυχη και αυστηρή, παρά το γεγονός ότι είχε πολλούς επισκέπτες. Ειναι η θέση της τέτοια και οι δυνατότητες φιλοξενίας της σημαντικές, ώστε είναι φυσιολογικό να δέχεται αρκετούς προσκυνητές.

Το απογευματάκι στην μικρή προβλήτα του μοναστηριού, ένας μοναχός ψάρευε. Και η ψαριά, ήταν πολύ καλή! Είχε πιάσει αρκετά και μεγαλούτσικα ψάρια.

Οι σκέψεις μας εκείνο το τελευταίο βράδυ στο Ορος, ήταν διαφορετικές.

Ηταν απολύτως κοσμικές.

Τα σώματά μας ήταν ακόμα στο Ορος, αλλά οι ψυχές μας φτερούγιζαν έξω. 
Σκεφτόμασταν τους γονείς μας, που είχαμε να επικοινωνήσουμε τόσον καιρό μαζί τους. Τους φίλους, τις φίλες μας.

Σκεφτόμασταν πόσο ανενημέρωτοι ήμασταν, για κάθε είδους εξελίξεις, που πιθανόν θα έχουν λάβει χώρα στον έξω κόσμο.

Η απομόνωση ήταν τόσο έντονη. Τίποτα δεν μαθαίνεις στο Ορος για τα πράγματα που συμβαίνουν έξω. Για παράδειγμα και πόλεμος ακόμα αν είχε ξεσπάσει, εμείς δεν θα το μαθαίναμε.

Συζητήσαμε και άλλα πεζά πράγματα. Για εκδρομές που είχαμε πάει. Για τις αγαπημένες μας ποδοσφαιρικές ομάδες. Και βέβαια για τις Σποράδες που θα πηγαίναμε.

Το τελευταίο πρωινό, είχαμε πολύ χρόνο στην διάθεσή μας, μέχρι νάρθει το καΐκι, που θα μας έβγαζε απ το Αγιο Ορος.

Και είπαμε να πάμε να το πάρουμε από την γειτονική Δοχειαρίου. Μόνο 20 λεπτά απείχε.

Στην Δοχειαρίου προσκυνήσαμε την Παναγία την Γοργοϋπήκοο. Και περιεργαστήκαμε ένα πάρα πολύ βαθύ και όμορφα φτιαγμένο πηγάδι στο εσωτερικό της μονής.

Περιμένοντας στο λιμάνι το καραβάκι, σκέφτηκα ότι είμαστε για 13η μέρα στο Ορος. Ακριβώς όση είναι η διαφορά, παλιού και νέου ημερολογίου!

Δηλαδή ήταν σαν να κάναμε μια περίεργη βουτιά στον χρόνο, ένα πισωγύρισμα στον καιρό και βγαίναμε απ το Ορος ακριβώς την ίδια μέρα, την ίδια ημερομηνία, κατά την οποία μπήκαμε! Το μόνο που άλλαζε ήταν το ημερολόγιο! Μπήκαμε την τάδε Ιουνίου με το καινούργιο, βγαίνουμε την ίδια ακριβώς μέρα του Ιουνίου με το παλιό!

Απίστευτη συγκυρία, περίεργη σύμπτωση.

Ενα παράξενο παιχνίδι που έπαιξε το μυαλό, με συμπαίκτες του το Ιουλιανό και το Γρηγοριανό ημερολόγιο!

Να το καραβάκι, έρχεται!

Σβήνουμε το τελευταίο, εν Άθω, τσιγάρο μας.

Κοιτάζουμε την όμορφη Δοχειαρίου πριν ανέβουμε στο καΐκι.

Μας ελέγχουν τις αποσκευές μας. Ανακατεύουν τα τσαλακωμένα και σκονισμένα μας ρούχα.

Το μικρό ταξίδι ως την Ουρανούπολη, μας φάνηκε μεγάλο.

Αφήσαμε πίσω μας εκείνον τον κάβο, που μπαίνοντας, λαχταρούσαμε να τον περάσουμε, για να δούμε να ξετυλίγεται μπροστά μας η μαγεία του Όρους.

Ο Αθως δεν φαίνεται πια.

Να εκείνο το συμπαθητικό ερείπιο, στα σύνορα του έξω κόσμου.

Άλλη μια μικρή συγκίνηση στο πέρασμά του! Αλήθεια, τι ορίζοντες, τι όμορφες προσδοκίες μας είχε δώσει, η θέα αυτού του κτίσματος, πριν 13 μέρες!

Ξάφνου, απίστευτο!

Δελφίνια!

Δυο μικρά παιχνιδιάρικα δελφίνια, ακολουθούν το σκάφος μας!

Σαν παιδιά κι αυτά! Παίζουν, λικνίζονται, πηδάνε σχεδόν έξω απ το νερό!

Όταν αφήσαμε, μπαίνοντας στο Όρος, την Ουρανούπολη πίσω μας, μας είχαν υποδεχτεί, μας είχαν καλωσορίσει, ένα σωρό γλαροπούλια!

Τώρα μας αποχαιρετά, μας ξεπροβοδίζει, αυτό το ζευγάρι των δελφινιών!

Αυτό το καταπληκτικό, αυτό το ονειρεμένο ταξίδι στο Όρος, απ την αρχή ως το τέλος του, μας καταπλήσσει, μας συγκινεί, μας αφήνει άφωνους!

Τι χαρά!

Τι ομορφιά!

Πλησιάζουμε στην Ουρανούπολη.

Τα χαριτωμένα μικρά κήτη, μ έναν απότομο ελιγμό, χάνονται στ ανοιχτά του πελάγου.

Αποβίβαση στον έξω κόσμο.

Κόσμος, φασαρία, αυτοκίνητα, οχλαγωγία, χαμός.

Να και γυναίκες! Πολλές γυναίκες!

Μας φαίνονται λιγάκι περίεργες, τόσον καιρό που έχουμε να τις δούμε!

Σκέφτομαι πάλι τους Αγιορείτες.

Πώς είναι δυνατόν να διάλεξαν να περάσουν ολόκληρη τη ζωή τους, χωρίς την συντροφιά αυτών των πανέμορφων πλασμάτων?

Και όμως!

Πόσο διαφορετικές επιλογές μπορεί αλήθεια να κάνει στη ζωή του ο καθένας μας! Πόσο διαφορετικές!

Να, το λεωφορείο για την Θεσσαλονίκη περιμένει.

Μια τελευταία ματιά, κατά τα νότια, κατά τον Άθω!

Θα ξανάρθουμε Παναγιώτη;

Θα ξανάρθουμε!